ΖΗΤΗΜΑ

Το Ζήτημα της γενιάς του Πολυτεχνείου

2011-11-17T19:24:00.001+02:00

Μια ασπρόμαυρη φωτογραφία στο τοίχο και μια γνώριμη μουσική να παίζει στο ραδιόφωνο. Κοιτάζεις τον καθρέπτη σου και προσπαθείς πίσω από τους άσπρους κροτάφους και τη μικρή κοιλίτσα να δεις εκείνο το νεαρό επαναστάτη, που χρόνια πριν κρεμόταν πίσω από τα κάγκελα του Πολυτεχνείου, ζητώντας τα αυτονόητα, να δεις πίσω από τη κομψή κυρία με το ακριβό ταγεράκι και την ασορτί τσάντα και γόβα, εκείνη τη νεαρή κοπέλα που αναψοκοκκινισμένη από το όνειρο ζητούσε τα αυτονόητα.

Το παιδί σου σήμερα, ένας ταλαίπωρος μεσήλικας, χαμένος και αποχαυνωμένος, ανάμεσα σε όρους δυσνόητους οικονομικούς, τούρκικα σήριαλ και αμερικάνικο life style. Κοιτάς τον καθρέπτη και σκέφτεσαι το σύντομο λογύδριό σου για τη μέρα, το σπάσιμο της φωνής την κατάλληλη χρονική στιγμή και το δάκρυ που με κόπο θα προσπαθήσεις να κρύψεις την ώρα του προσκλητηρίου. Ήσουν κι εσύ εκεί. Δαφνοστεφανομένος από την ιστορία. Χιλιοτραγουδισμένος και χιλιοτιμημένος. Ήσουν κι εσύ εκεί. Είσαι και σήμερα εδώ. Τότε δεν ήξερες, ή ήξερες;, και πάλευες και αγωνιζόσουν για τα αυτονόητα. Σήμερα τα καταργείς. Πώς πρόδωσες τόσο πολύ το χθες σου; Πώς έγινε το σήμερά σου ίδιο με αυτών που αντιμαχόσουνα; Πώς χάθηκες;
Γ.Χ.Μ.

Το ζήτημα του κουρέματος του "χρέους"

2011-10-28T20:52:00.000+03:00

Το κούρεμα του «χρέους»

Δεν θα μιλήσω εδώ για τα αυτονόητα και τα χιλιοειπωμένα, θα μιλήσω για τα ευκόλως εννοούμενα, αυτά που παραλείπονται. Το πολιτικό σύστημα και η αναξιοπιστία του πολιτικού προσωπικού, η παραποίηση της αλήθειας, ο λαϊκισμός, η προβοκάτσια της κοινής λογικής αποτελούν τα αυτονόητα και χιλιοειπωμένα. Τα ευκόλως εννοούμενα, αυτά που παραλείπονται, είναι πάλι τα αυτονόητα και τα χιλιοειπωμένα. Είναι αυτά που τα ακούμε, τα ξανακούμε, τα κατανοούμε, και τελικά επαληθευόμαστε. Επαληθευόμαστε για όλα αυτά που υποψιαζόμαστε όταν ακούμε τα διαγγέλματα, αλλά λέμε, μπα, πρωθυπουργός είναι, έχει μια σοβαρότητα, ξέρει κάτι παραπάνω, δεν μπορεί να μας λέει πάλι ψέματα, δεν μπορεί για άλλη μια φορά να διαψεύσει τον εαυτό του. Το κλίμα είναι σχεδόν πανηγυρικό για την Κυβέρνηση. Προσπαθούν, τουλάχιστον, να το παρουσιάσουν έτσι. Η κοινή λογική, η επιφανειακή λογική, είναι έτοιμη να συμφωνήσει, μας χάρισαν το χρέος, συναινετικά! Διήμερη εθνική γιορτή, ο Ράιχενμπαχ αγαπάει την Ελλάδα, οι Γερμανοί είναι φίλοι μας. Ιστορικός συμβιβασμός. Αποφάσισαν να μας «κουρέψουν» το χρέος. Οι καταθέσεις (ποιες;) και τα ταμεία δεν κινδυνεύουν, δια στόματος του πρωθυπουργού. Όλα καλά; Όχι. Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Τα νέα σκληρά μέτρα. Για τα μέτρα που θα ακολουθήσουν και δεν μας είπε κανείς, για τα μέτρα που θα ακολουθήσουν και δεν ρώτησε και κανείς. Λίγες εβδομάδες αργότερα, αφού έχουμε χορτάσει από το τσάμπα κούρεμα, θα έρθουν τα νέα σκληρά μέτρα, αυτά που θα οδηγήσουν χαμηλά, πολύ χαμηλά τον Έλληνα πολίτη και την κοινή λογική. Τα διλήμματα είναι γνωστά και ευκόλως εννοούμενα. Κι όμως, μέσα σ αυτά τα αυτονόητα, τα χιλιοειπωμένα και τα ευκόλως εννοούμενα, κατάφεραν πάλι να μας κουρέψουν το «χρέος». Το χρέος μας να σκεφτόμαστε ελεύθερα, να ονειρευόμαστε ελεύθερα, να ζούμε ελεύθερα.

Το Ζήτημα της Αγανάκτησης

2011-06-03T10:05:00.000+03:00

Το ποτήρι ξεχείλισε -χωρίς την τελευταία σταγόνα- η φτώχεια και η εξαθλίωση επεκτείνεται, η ανεργία αυξάνει, ο φόβος περισσεύει, η αβεβαιότητα έγινε το μόνο βέβαιο, και η αγανάκτηση, μοιραία, βγήκε στο δρόμο! Και βγήκε όπως είναι: βουβή, θορυβώδης, οργισμένη, μουδιασμένη, μαζική, αγανακτισμένη μα και λίγο αισιόδοξη.. Πάντως, για να είμαστε ειλικρινείς, αυτή τη φορά χωρέσαμε πολύ αγανάκτηση… Γεμίσαμε, μπουχτίσαμε, σκάσαμε, μα λέγαμε χωράει λίγο ακόμη, έχει ακόμη λίγο τόπο η οργή, κρατάει λίγο ακόμη η προσδοκία, δε μπορεί, κάποιος θα μας σώσει και θα το μάθουμε από τον καναπέ μας, βλέποντας τις ειδήσεις του MEGA! Μα το φως στο τούνελ δεν φαινότανε, οι θυσίες ενός έτους όχι μόνο δεν έφεραν αποτέλεσμα, μα ζητούσαν κι άλλες θυσίες, κι άλλη απορύθμιση στις εργασιακές σχέσεις, κι άλλες περικοπές μισθών, κι άλλους φόρους, κι άλλα λουκέτα στις επιχειρήσεις, κι άλλη ανεργία, και μεγαλύτερη φτώχεια, και άλλα πολλά…Κι όλα αυτά έβγαλαν την αγανάκτηση στις πλατείες... Και τώρα που βγήκε έξω η αγανάκτηση –φοβήθηκαν, δε φοβήθηκαν, δεν ξέρω- σίγουρα παραξενεύτηκαν, σίγουρα εξεπλάγησαν. Μα καλά, ξύπνησαν; Μπα, όνειρο θα είναι, να συνεχίσουμε τις περικοπές είπαν…. Μα η αγανάκτηση συνεχίζεται, και μπορεί να γίνει εφιάλτης.

Το Ζήτημα, βέβαια, είναι η αγανάκτηση να πάρει σάρκα και οστά, να πάρει μια κατεύθυνση, να διαμορφώσει πρόταση. Αυτό είναι το δύσκολο, αυτό είναι ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ. Όπως έλεγε ο Ελ. Βενιζέλος «επανάσταση είναι όταν γκρεμίζει και ανοικοδομεί». Φοβάμαι πως ο ελλοχεύει ο κίνδυνος της εκμετάλλευσης του κινήματος των αγανακτισμένων, πως κάποιοι πεφωτισμένοι πολιτικοί θα προσπαθήσουν να ηγηθούν και να οδηγήσουν τη μάζα, κάποιοι θα προσπαθήσουν να τη σαμποτάρουν, κάποιοι θα προσπαθήσουν να την καπηλευτούν. Θέλει πολύ δουλειά και συνεχή δουλειά για να αποφέρει οφέλη αυτή η ιδιότυπη άμεση δημοκρατία. Πρώτο χρέος, όπως θα έλεγε ο Ν. Καζαντζάκης, πρώτο χρέος του κινήματος, λοιπόν, πρέπει να είναι η κάθαρση του πολιτικού συστήματος, να απολογηθούν οι ένοχοι, που διόρισαν(στην επιχείρησή τους;), που κορόιδεψαν, που μετέθεσαν στρατιώτες, που έκαναν προϊστάμενους χωρίς προσόντα, που μοίρασαν επιδοτήσεις στους ημέτερους, που κατασπατάλησαν το δημόσιο χρήμα στις δημόσιες σχέσεις για να χτίσουν το πολιτικό τους μέλλον, που τους πληρώνουμε κινητά τηλέφωνα για να στέλνουν μαζικά ευχές στο εκλογικό σώμα!, που νόμισαν πως το κράτος ήταν φέουδο δικό τους, που δεν δημιούργησαν προοπτικές ανάπτυξης, που δεν σεβάστηκαν τον λαό, που μεγαλούργησαν στις πλάτες του λαού, δημιουργώντας ένα σάπιο πολιτικό σύστημα βασισμένο στις πελατειακές σχέσεις. Να πληρώσουν με το πολιτικό πρόστιμο της απομόνωσης! Δεύτερο χρέος, να υπάρξει εκείνη η θεσμική αλλαγή που θα αποτρέπει στο μέλλον φαινόμενα αλαζονείας, ωχαδερφισμού και ιδιοτέλειας όσων ασκούν δημόσια εξουσία. Να αμείβονται, για παράδειγμα, με το βασικό μισθό όσοι ασκούν δημόσια εξουσία και να τους παρέχονται όλες εκείνες οι διευκολύνσεις που είναι απαραίτητες για το έργο τους, και όχι να έχουν και ανώτατους μισθούς και επιπλέον όλες τις διευκολύνσεις. Να απαγορευτεί, η επανεκλογή σε οποιοδήποτε δημόσιο αξίωμα(βλέπε αρχαία Ζάκρος), Να απαγορευτεί η επανεκλογή σε όσους έχουν εκτίσει δυο θητείες, οπουδήποτε, κ.α. Παράλληλα, πρέπει να απαιτήσουμε την αναδιάρθρωση του χρέους, τη διαγραφή του χρέους, κάτι τέλος πάντων ρεαλιστικό, μιας και όπως υποστηρίζουν ειδικότεροι εμού, αλλά και η κοινή λογική, τα νούμερα δε βγαίνουν. Τελευταίο χρέος, να συνεχίσουμε να είμαστε ξύπνιοι, να συνεχίσουμε να νοιαζόμαστε για το κοινό καλό, να αναλάβουμε τη συν-ευθύνη, να εργασθούμε με πάθος και όραμα, να αποβάλλουμε τη νοοτροπία της λαμογιάς που μας δίδαξαν οι πολιτικοί μας, αλλά και εμείς ανταποκριθήκαμε, να απαλλαγούμε από τη νοοτροπία του καναπέ, να πιστέψουμε στις δυνατότητές μας, να αξιοποιήσουμε τις ικανότητές μας, να παρακολουθούμε, να ελέγχουμε και να πατάσσουμε αποφασιστικά κάθε πρόβλημα εν τη γενέσει του.

Η Ανατομία μιας Δικτατορίας

2011-04-21T18:49:00.002+03:00

Το Ζήτημα των Αξιωμάτων και των Αξιώσεων

2011-03-20T12:34:00.000+02:00

Αποψή μας

Θυμάμαι συχνά την εντύπωση που μου είχε προκαλέσει μια επιγραφή κρεμασμένη στον τοίχο πίσω από το γραφείο ενός πολιτικού ανήρ της εποχής μας: "Καλοχαιρέτα τον πεζό όταν καβαλικέψεις, για να σε χαιρετά κι αυτός όταν θα ξεπεζέψεις". Το θυμάμαι ακόμα πιο συχνά αυτή την περίοδο, που όλα δείχνουν ότι θεσμοί και αξιώματα έχουν αρχίσει την κατρακύλα και τα γιαούρτια από τα ράφια των σουπερμάρκετ δεν φεύγουν για να ξεγελάσουν την πείνα μας, αλλά για να εκφράσουν την απαξίωση προς οτιδήποτε κατά τη γνώμη μας γυαλίζει μα δεν είναι χρυσός. Για χρόνια πολλά το αξίωμα ήταν συνδεδεμένο με τη ξεχωριστή τιμή, τη διάκριση, το άνοιγμα του δρόμου, της πόρτας, των φώτων. Όμως τα πράγματα άλλαξαν. Και άλλαξαν γιατί μια μερίδα -μεγάλη- όσων είχαν τα αξιώματα δεν τα τίμησαν, δεν τα αξιοποίησαν προς το κοινό όφελος, δεν τα σεβάστηκαν καν! Αντίθετα καβαλικέψανε και βαράγανε και τα πόδια! Και οι περισσότεροι ξεχάσανε τι γράφανε οι κρεμασμένες επιγραφές πίσω από την πλάτη τους. Κάποιοι τις κατεβάσανε κιόλας ή προσθέσανε κι άλλα τσιτάτα σε ένδειξη της απόλυτης πολιτικής υποκρισίας! Κάποιοι άλλοι αγανακτήσανε και με τον απλό λαουτζίκο που είχε το θράσος να έχει διαφορετική άποψη από την άποψή τους. Μιλήσανε για ασέβεια! Μιλήσανε για αχαριστία! Μα ξεχάσανε να κρύψουν τα αποφάγια απ το μεγάλο φαγοπότι! Και τώρα; Και τώρα ήρθαν τα γιαούρτια να τους προσγειώσουν σε μια νέα εποχή. Ήρθε η ώρα που τα αξιώματα έρχονται αντιμέτωπα με τις αξιώσεις. Αξιώσεις όχι πλέον μικρές, ψεύτικες και επίπλαστες. Όχι του τύπου διόρισέ με σ' ένα stage ή κάνε μου μια μετάθεση! Όχι αξιώσεις ξεροκόμματου, αλλά αξιώσεις πραγματικές! Γιατί τώρα πια αξιώνουμε όλοι την αλήθεια! Τη μία και καθολική! Και αξιώνουμε πλέον από τους αξιωματούχους να ξεκαβαλικέψουν και να κατέβουν δίπλα μας, να περπατήσουμε όλοι μαζί στα στενά και δύσβατα μονοπάτια που μας οδήγησαν. Γιατί ή μόνοι τους τα φάγανε και αξιώνουμε τη τιμωρία τους ή αν δεχθούμε ότι όλοι μαζί τα φάγαμε αξιώνουμε να έχουμε την ίδια τιμωρία, σε ένα κράτος που διακηρύσσει ισονομία και ισοπολιτεία! Όμως, επειδή όλοι ξέρουμε και ποιοι τα φάγανε και ποιοι θα συνεχίσουν να τρώνε όσο εμείς τους το επιτρέπουμε είναι καιρός να αξιώσουμε οι πεζοί την ανάδειξη των πραγματικών αξιών και των πραγματικών άξιων! Πεζοί και καβαλάρηδες ας αντιληφθούμε όλοι ότι πλέον αξιώματα και αξιώσεις έχουν κηρύξει τον μεταξύ τους πόλεμο!

Γιώργος Μακράκης

Το ζήτημα της πολιτικής υποκρισίας

2011-02-26T00:15:00.002+02:00

Τα τελευταία χρόνια έχει εισαχθεί στο πολιτικό μας λεξιλόγιο ο όρος πολιτικός πολιτισμός. Ως έννοια σημαίνει, κυρίως, τον πολιτισμό των πολιτικών, αυτών δηλαδή που ασχολούνται με την πολιτική, με τα κοινά. Κατ΄ αναλογία θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ναυτικό πολιτισμό (ο πολιτισμός των ναυτικών), για εργατικό πολιτισμό (ο πολιτισμός των εργατών) κ.ο.κ.

Καταρχάς, θα ήθελα να επισημάνω πως η εισαγωγή του όρου πολιτικός πολιτισμός, είναι πλεονασματικός στο πολιτισμικό λεξιλόγιο. θεωρώ πως η έννοια του πολιτισμού είναι συνολικότερη από των πολιτισμό των πολιτικών! Θεωρώ πως ο πολιτισμός αντανακλά ένα συνολικότερο τρόπο σκέψης και δράσης, θεωρώ τέλος πως ο πολιτικός πολιτισμός διαμορφώνεται και διαμορφώνει τον πολιτισμό μας, από τον οποίο τελικά δεν διαφοροποιείται.

Όπως κι αν ορίσουμε τελικά τον πολιτικό πολιτισμό, όπως κι αν τον προσεγγίσουμε, το Ζήτημα είναι αλλού. Πως δρα ένας πολιτικά πολιτισμένος πολιτικός και πως μπορεί να μπερδεύουμε τον πολιτικό πολιτισμό με την πολιτική υποκρισία.

Διότι, κατά τη γνώμη μου, είναι άλλο πράγμα να συμμερίζεσαι τον πολιτικό πολιτισμό και άλλο πράγμα να συμμετέχεις στην πολιτική υποκρισία. Γιατί είναι πολιτική υποκρισία, για παράδειγμα, όταν στο δημόσιο λόγο –και ο λόγος ενός πολιτικού είναι πάντα δημόσιος- αποδίδεις στον πολιτικό σου αντίπαλο πράξεις πολιτικά ανήθικες (διορισμούς για υφαρπαγή της ψήφου, διπλώματα, λαδώματα κλπ) και την επομένη των εκλογών σπεύδεις να τον συγχαρείς για την νίκη του ή για τον αγώνα του. Τα συγχαρητήρια στους πολιτικούς, αγαπητοί αναγνώστες, τα δίνει ή για την ακρίβεια τα γράφει η ιστορία και τα πραγματικά περιστατικά. Οι πολιτικοί εναγκαλισμοί μετά τις πολιτικές αντιπαραθέσεις αποτελούν πολιτική υποκρισία και όχι πολιτικό πολιτισμό.

Εδώ, βέβαια, πρέπει να διευκρινίσουμε περαιτέρω, πως ο πολιτικός πολιτισμός διαμορφώνεται στη βάση των πολιτικών αντιπαραθέσεων. Των αντιπαραθέσεων δηλαδή που αφορούν πράξεις πολιτικές και όχι ιδιωτικές. Πολιτική πράξη είναι για παράδειγμα η εκφρασμένη άποψη για το Χι Ψι θέμα και η προσπάθεια συλλογικής δράσης για την αποτροπή ή την υποστήριξη του εν λόγω θέματος , ενώ ιδιωτική πράξη είναι, πάλι για παράδειγμα, οι διατροφικές του προτιμήσεις! Η πρώτη, πρέπει να γίνει αντικείμενο πολιτικού σχολιασμού, η δεύτερη δεν πρέπει.

Σε κάθε περίπτωση, η πολιτική ειλικρίνεια είναι αυτή που διαμορφώνει τον πολιτικό πολιτισμό και συμβάλει στη διαμόρφωση του πολιτισμού στο σύνολό του. Σε κάθε περίπτωση, ο πολιτισμός, ο γενικότερος εννοώ, διαμορφώνει και συμβάλει στον πολιτικό πολιτισμό, συνεπώς συμβάλει στην πολιτική ειλικρίνεια και όχι στην πολιτική υποκρισία! Σε κάθε περίπτωση ο πολιτισμός είναι άρρηκτα συνδεδεμένος με την ειλικρίνεια, πολύ δε περισσότερο ο πολιτικός πολιτισμός, ο πολιτικός λόγος , ο δημόσιος λόγος, που οφείλει να διακρίνεται από συνέπεια και συνέχεια, αλλιώς πρόκειται για πολιτική υποκρισία. Σε κάθε περίπτωση, δε με αφορά ο πολιτικός πολιτισμός τους, με αφορά ο ειλικρινής πολιτισμός!

Το Ζήτημα της απελπισίας

2011-01-18T11:54:00.000+02:00

Πριν από κάποια χρόνια, αν έλεγες σε κανέναν «κοπρίτη» πως θα του κόβανε το δώρο και το επίδομα και πως γενικά θα μειώνονταν οι αποδοχές του, θα σου απαντούσε πως είσαι τρελός! Το ίδιο συνέβαινε και με τους ιδιωτικούς υπαλλήλους. Κανένας δεν περίμενε απόλυση μετά από 30-40 χρόνια εργασίας, προκειμένου να μειωθεί το μισθολογικό κόστος, προκειμένου να μη συναφθεί μια επιχειρησιακή σύμβαση κλπ. Αυξήσεις, έστω και μικρές, περίμενε ο κόσμος! Καλύτερη ποιότητα ζωής ονειρευόταν, ένα δικό του (μέσω δανείου) σπίτι φανταζόταν, ένα καλύτερο μέλλον για τα παιδιά του, δικαίως, περίμενε. Ξαφνικά, μας είπανε δεν υπάρχει μία! Ούτε σάλιο! Μας γεμίσανε τύψεις που είχαμε αγοράσει αυτοκίνητο, που πήγαμε διακοπές, που πήγαμε τα παιδιά φροντιστήριο, που πήγαμε στον ιδιώτη γιατρό γιατί εκεί μας παρέπεμψε ο δημόσιος! Μας γέμισαν τύψεις που φάγαμε στην ταβέρνα , μας γέμισαν τύψεις επειδή εγκαταλείψαμε για λίγο το κατοχικό σύνδρομο.

Μετά μάθαμε -ή μας μάθανε- τι σημαίνει πτώχευση, αναδιάρθρωση, επιμήκυνση, τρόικα, μηχανισμός στήριξης , διεθνές νομισματικό ταμείο και φυσικά το μνημόνιο …

Έτσι λοιπόν, αφού τα μάθαμε αυτά και αφού το πήραμε το δάνειο και αφού τις κάναμε τις πρώτες θυσίες (12% μείωση) «για την Ελλάδα ρε γαμώτο», είπαμε γλυτώσαμε! Είπαμε φέτος μας τα κόψανε, του χρόνου θα μας τα ξαναδώσουνε! Αμ δε! Ήρθε το μνημόνιο Νο 2, νέες περικοπές, νέες αυξήσεις τιμών, περισσότεροι άνεργοι (να μαυρίζει η ψυχή σου), τα μικρομάγαζα κλειστά, τα φαρμακεία σε κίνδυνο, προσλήψεις 1:5, προοπτικές δυσοίωνες. Η τρίτη δόση το δεύτερο μνημόνιο, η τέταρτη δόση, το επικαιροποιημένο μνημόνιο κοκ.

Εδώ μπαίνει το ζήτημα της απελπισίας! Το ζήτημα ενός ατέρμονου κύκλου πίστης για τα χειρότερα. Το ότι χειροτερεύει η ζωή μας δηλαδή, δεν είναι και το χειρότερο, γιατί τα χειρότερα έρχονται …

Έτσι κατεβαίνουμε σκαλοπάτι –σκαλοπάτι, περιμένοντας τα χειρότερα. Και το χειρότερο είναι πως τα χειρότερα έρχονται. Έρχονται και μας επιβεβαιώνουν. Μα εμείς ξέρουμε πια, πως αυτά τα χειρότερα, δεν είναι τα χειρότερα , έρχονται και άλλα, χειρότερα, άρα προς το παρόν καλά είμαστε, γιατί υπάρχουν και χειρότερα!

Κι όσο περιμένουμε τα χειρότερα, αναλογιζόμαστε ποια χειρότερα θα είναι τα χειρότερα. Γιατί όταν φτάσουμε στα χειρότερα, δεν θα υπάρχουν άλλα χειρότερα. Σωστά ;

Λάθος! Όσο νωρίτερα σταματήσουμε την κατρακύλα τόσο καλύτερα. Έτσι νομίζω και μη χειρότερα!

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ ΓΥΝΑΣΙΟΥ ΤΖΕΡΜΙΑΔΟΥ

2011-01-18T11:37:00.000+02:00

ΘΕΜΑ: Ενημέρωση για πιθανή κατάργηση του Γυμνασίου Τζερμιάδων

Αξιότιμη κ. Υπουργέ,

Σύμφωνα με την από 12 Ιανουαρίου 2011 ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Λασιθίου, υπάρχουν ανεπίσημες πληροφορίες για κατάργηση του Γυμνασίου Τζερμιάδων, βάσει των Κυβερνητικών σχεδιασμών και στο πλαίσιο του Καλλικράτη.

Όπως είναι εύκολα αντιληπτό από όλους, στο Γυμνάσιο Τζερμιάδων, φοιτούν οι μαθητές του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου, ενός ορεινού Δήμου, με ιδιαίτερα δύσκολες συνθήκες πρόσβασης (χιλιομετρικές και ποιοτικές). Σύμφωνα δε και με τον Καλλικράτη (Ν. 3852/10, άρθρο 1) «Ο δήμος Οροπεδίου Λασιθίου χαρακτηρίζεται ως ορεινός», γεγονός που τον διατήρησε αυτόνομο μέσα στη γενικότερη συγχώνευση δήμων. Με τον τρόπο αυτό, ο νομοθέτης, κατ’ επιταγή του Συντάγματος, αναγνώρισε και επισήμως την ιδιαιτερότητα του Δήμου Οροπεδίου και τον κράτησε αυτόνομο.

Από πλευράς μας, θεωρούμε μάλλον απίθανο, να υπάρχει βούληση για κατάργηση του Γυμνασίου Τζερμιάδων, καθώς αυτό θα ερχόταν σε ευθεία ρήξη με την πρόσφατα διατυπωμένη βούληση του νομοθέτη για διατήρηση της αυτονομίας του Δήμου μας ως ορεινού. Και φυσικά θα το κρίναμε και άτοπο να σχεδίαζε κάποιος την καθημερινή μετακίνηση παιδιών από και προς το Οροπέδιο, με τις γνωστές καιρικές και οδικές συνθήκες. Δεν θεωρούμε πιθανό να διακινδύνευε κάποιος την υπογραφή μιας τέτοιας απόφασης! Ούτε φυσικά θεωρούμε πιθανό να αντίκειτο το ίδιο το Κράτος με τις αποφάσεις του στην υλοποίηση της συνταγματικά κατοχυρωμένης υποχρεωτικής εκπαίδευσης. Γενικά εκφράζουμε την βαθύτατη πεποίθησή μας ότι μια πιθανολογούμενη κατάργηση του Γυμνασίου Τζερμιάδων θα έδινε τη χαριστική βολή στην προοπτική επιβίωσης του Δήμου μας και κατά πάσα πιθανότητα θα προκαλούσε τις έντονες και δίκαιες αντιδράσεις των φορέων και των κατοίκων της περιοχής.

Ως Δημοτική παράταξη θεωρούμε αδιανόητη μια τέτοια απόφαση και τυχόν λήψη της θα μας βρει κάθετα αντίθετους γιατί απλούστατα η ίδια η απόφαση θα ήταν αντίθετη σε κάθε λογική. Περαιτέρω, σας παρακαλούμε, προς αποφυγή εντυπώσεων και συγχύσεων, να μας ενημερώσετε σχετικά με τις προθέσεις σας, έτσι ώστε η τοπική κοινωνία του Οροπεδίου Λασιθίου να γνωρίσει και επισήμως τι ακριβώς συμβαίνει και τι προτίθεστε να κάνετε. Ζητάμε την έγγραφη απάντησή σας, προκειμένου να σταματήσει η παραφιλολογία και η «ενημέρωση» από πληροφορίες.

Μετά τιμής

Για τη Δημοτική Παράταξη

ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όρο

O επικεφαλής

Γεώργιος Μακράκης

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

2011-01-18T11:35:00.003+02:00

Όπως αναφέρεται σε ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Λασιθίου σύμφωνα «με ανεπίσημες πληροφορίες στους σχεδιασμούς της Κυβέρνησης βάσει του Καλλικράτη στην εκπαίδευση είναι η κατάργηση των Γυμνασίων Κριτσάς, Χανδρά, Παλαικάστρου, Τουρλωτής και Τζερμιάδων». Στην ίδια ανακοίνωση καλούνται οι δάσκαλοι, οι Σύλλογοι Γονέων και οι εκπρόσωποι των τοπικών κοινωνιών να συστρατευτούν στον αγώνα ενάντια στην ερημοποίηση των τοπικών κοινωνιών με την ουσιαστική κατάργηση της εκπαίδευσης σε αυτές αφού ούτε σχολεία θα υπάρχουν ούτε μεταφορά των μαθητών θα γίνεται.

Η Δημοτική Παράταξη ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα και όραμα θεωρεί αρκούντως ανησυχητική την ανακοίνωση της ΕΛΜΕ Λασιθίου, στην οποία αναφέρεται η ύπαρξη ανεπίσημων πληροφοριών για την κατάργηση του Γυμνασίου Τζερμιάδων και τάσσεται στο πλευρό της μαθητικής κοινότητας διαμηνύοντας ότι θα καταβάλει κάθε δυνατή προσπάθεια, ώστε η κατάργηση να αποτελέσει μια ανεπιβεβαίωτη φημολογία.

Στο πλαίσιο της δράσης μας αποστείλαμε ήδη επιστολή προς την Υπουργό Παιδείας και εν αναμονή της απαντήσεώς της, δηλώνουμε ότι θα βρισκόμαστε σε διαρκή επαγρύπνηση για το θέμα αυτό, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελέσει την καταδικαστική απόφαση για το μέλλον του Οροπεδίου.

Σε κάθε περίπτωση, θέλουμε να πιστεύουμε ότι οι πληροφορίες δεν θα επιβεβαιωθούν και καλούμε τον Δήμαρχο και τους βουλευτές του Νομού να προβούν στις απαιτούμενες ενέργειες και να ενημερώσουν εγκαίρως τους κατοίκους του Οροπεδίου για την όποια εξέλιξη.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΚΕΝΤΡΟΥ ΥΓΕΙΑΣ ΤΖΕΡΜΙΑΔΩΝ

2011-01-13T23:35:00.000+02:00

9/1/11

Με πρόσφατη τροπολογία το Κέντρο Υγείας Τζερμιάδων (Κ.Υ.Τ.)«υποβιβάσθηκε» στη Β΄ Ζώνη Εφημεριών από την Γ΄ Ζώνη στην οποία βρισκόταν. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι καθένας από τους 9 γιατρούς που υπηρετούν σε αυτό οφείλει να κάνει 5 ενεργείς εφημερίες το μήνα. Με απλά μαθηματικά και υπολογίζοντας 2 γιατρούς ανά εφημερία οι μέρες του μήνα που θα έχει εφημερία το Κ.Υ.Τ. θα είναι 22,5. Συνυπολογίζοντας ότι κάποιοι από τους ιατρούς πραγματοποιούν τις εφημερίες τους στο Γ.Ν. Αγ. Νικολάου οδηγούμαστε στο συμπέρασμα ότι το Κ.Υ.Τ. δεν δύναται να εφημερεύει όλο το μήνα.

Συνεπώς, αναλογιζόμενοι ότι το Οροπέδιο βρίσκεται σε μια ορεινή και δυσπρόσιτη περιοχή, θεωρούμε χρέος μας να δηλώσουμε απερίφραστα την πεποίθησή μας ότι τίθεται εν κινδύνω η υγεία όλων των Οροπεδιωτών, καθώς και όσων το επισκέπτονται ή διαμένουν σε αυτό.

Περαιτέρω, διαμαρτυρόμαστε διότι κατά τη ψήφιση της τροπολογίας δεν λήφθηκε υπόψη το ΠΔ 131/87, στο οποίο το Οροπέδιο μαζί με τη Σητεία είχαν χαρακτηριστεί ως οι μόνες άγονες και προβληματικές σε θέματα υγειονομικής περίθαλψης περιοχές της Κρήτης. Αυτή τη φορά η Βουλή των Ελλήνων, φαίνεται ότι επέλεξε να διαχωρίσει τις δύο περιοχές, καθώς άφησε τη Σητεία χωρίς υποβιβασμό βαθμού, ενώ το Κέντρο Υγείας Οροπεδίου, με τη δικαιολογία ότι υπάγεται στο ΝΓΝΑΝ το υποβάθμισε και κατ’ ουσία το αποδυνάμωσε. Οι νέες ρυθμίσεις σε συνδυασμό με την προφανή αδιαφορία από πλευράς δημοτικής αρχής και πολιτείας ανοίγουν το δρόμο στο να υποβιβασθεί το Κ.Υ.Τ. κατ’ ουσίαν σε ένα αγροτικό ιατρείο ή σε ότι άλλο «οραματίζονται» για αυτό οι ιθύνοντες. Αρκεί να αναλογιστεί κανείς ότι στο Κέντρο Υγείας υπηρετεί μόνο μια Νοσηλεύτρια-ηρωίδα, ενώ άλλη μια νοσηλεύτρια, της οποίας η θέση προκηρύχθηκε μέσω ΑΣΕΠ για το Κ.Υ.Τ. υπηρετεί στο Γενικό Νοσοκομείο Αγίου Νικολάου!!!

Θεωρούμε, ότι η προσπάθεια εξεύρεσης λύσεων θα έπρεπε να είναι το πρώτο μέλημα μιας δημοτικής αρχής. Για παράδειγμα, η πύκνωση των δρομολογίων της γραμμής του δημοτικού λεωφορείου, ή έστω η καθιέρωση ενός επιπλέον δρομολογίου, ώστε να εξυπηρετούνται οι δημότες που επισκέπτονται το Κ.Υ.Τ. και να μη βιάζονται να τελειώσουν την επίσκεψή τους στον ιατρό, προκειμένου να προλάβουν το δρομολόγιο της γραμμής, θεωρούμε είναι μια λύση που δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω από πραγματική βούληση.

Η Δημοτική παράταξη ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όραμα εκφράζει την έντονη ανησυχία της για το μέλλον του Κ.Υ.Τ., διατυπώνει ερωτήματα για τη μη δημοσιοποίηση του θέματος από τη Δημοτική Αρχή, τη μη ανάδειξή του και την έλλειψη καθορισμού ενός διεκδικητικού πλαισίου για αυτό το σημαντικότατο πρόβλημα και καλεί όλους τους αρμοδίους να τοποθετηθούν επί του θέματος και να διεκδικήσουν άμεσα την επαναφορά του Κ.Υ.Τ. στο Γ’ βαθμό εφημεριών, αλλά και την άμεση στελέχωσή του με επαρκές ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό.

Πιστεύουμε ακράδαντα ότι η παραμονή του δήμου μας ως αυτόνομος και η μη συγχώνευσή του με άλλους δήμους, πρέπει να συνοδεύεται από εκείνα τα εχέγγυα που θα ενισχύουν τον αυτοδιοικητικό του χαρακτήρα και θα κρατήσουν όχι μόνο το Δήμο ζωντανό, αλλά και τους δημότες του!!!

Για τη Δημοτική Παράταξη

ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όρο

Οι δυνάμεις της μετριότητας προασπίζουν την ύπαρξή τους πολεμώντας ό, τι νιώθουν καλύτερό τους

2011-01-11T14:30:00.000+02:00

Μεταφέρουμε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη του συνταγματολόγου Δημήτρη Τσάτσου στην Μαρία Νταλιάνη(Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ)

Υπάρχει έλλειμμα δημοκρατίας στην Ευρώπη σήμερα;

Όχι τόσο όσο τής αποδίδουν. Δεν γίνεται αντιληπτό ότι η δημοκρατία στην Ευρώπη προϋποθέτει ισοδύναμη σύμπραξη στις αποφάσεις των οργάνων που εκπροσωπούν τους λαούς με εκείνα που εκπροσωπούν τα κράτη. Η Ευρώπη είναι ένωση και κρατών και λαών. Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα συνάντησε μεγάλες αντιδράσεις.

Έχουν ξεπεραστεί;

Συνάντησε αντιδράσεις λόγω του συμβολισμού του και όχι του περιεχομένου του. Οι δε λαοί δεν είναι έτοιμοι να εντάξουν τα Συντάγματά τους σε ένα Ευρωπαϊκό Σύνταγμα. Αυτό συνιστά διαπίστωση και όχι αξιολόγηση.

Ποιο θα έπρεπε να είναι το στίγμα της Ελλάδος ως προς την ενιαία Ε.Ε.;

Αυτό που είπα πριν. Να σταματήσουν οι λαρυγγισμοί υπέρ του παραλογισμού ενός ομοσπονδιακού μοντέλου.

Πρακτική Σανιδά ως προς τις υποθέσεις Βατοπεδίου και Παυλίδη: Ξεπερνούν τα όρια της συνταγματικότητας;

Δεν σταματώ στο θέμα της συνταγματικότητας, λόγω της ειδικής υφής του εισαγγελικού σώματος. Απλά θεωρώ την παρέμβαση ως πολιτειακά άστοχη. Η Δικαιοσύνη είναι τυφλή. Δεν δικαιούται όμως να είναι και κουφή.

Ποιο είναι το στίγμα αυτών των ευρωεκλογών;

Δεν έχουν ευρωπαϊκό στίγμα. Θα εκφράσουν την καταστροφική εσωστρέφεια των κομμάτων που προσπαθούν να τις καταστήσουν εθνικές εκλογές. Ειδικότερα για την Ελλάδα; Αυτό που είπα παραπάνω συμβαίνει εν μέρει σε πολλές χώρες. Στην Ελλάδα όμως συμβαίνει ολοκληρωτικά.

Συνομιλείτε με τις Βρυξέλλες. Ποιο είναι το κλίμα για την Ελλάδα;

Ο φιλελληνισμός αντέχει, όχι όμως με ευκολία. Τετάρτη 30 Απριλίου, το Ευρωκοινοβούλιο σάς τιμά για τα δέκα χρόνια προσφοράς σας στη Συνταγματική Επιτροπή του.

Συναισθήματα;

Ευγνωμοσύνη για την παρουσίαση του βιβλίου, για τον υπέρμετρα ευμενή πρόλογο του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας, καθώς και για τη Συνταγματική Επιτροπή, που μου αφιερώνει την τελευταία της συνεδρίαση. Το πρόβλημα είναι τι από αυτά θα μου συγχωρεθεί στην Ελλάδα.

Ποια ήταν η πιο κρίσιμη και η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη δημόσια πορεία σας;

Η φυλακή και το πανεπιστήμιο. Νιώθετε εν ενεργεία ή απόστρατος της πολιτικής; Των πραγμάτων ούτως εχόντων, απολύτως απόστρατος. Αν έλθει η στιγμή που ελπίζω, θα βρεθώ με όσες αντοχές έχω στην πρώτη γραμμή.

Τι σημαίνει ανανέωση του πολιτικού προσωπικού;

Δεν απαντώ στο τι θα έπρεπε να σημαίνει, αλλά στο τι πράγματι σημαίνει. Ότι οι δυνάμεις της μετριότητας προασπίζουν την ύπαρξή τους πολεμώντας ό, τι νιώθουν καλύτερό τους. Ο Γεώργιος Παπανδρέου, πατέρας του Ανδρέα, έλεγε: «Στην Ελλάδα ισχύει το “κεφαλή εν όψει, πυρ”».

Ένας ηγέτης οφείλει να έχει σοβαρή παιδεία;

Η παιδεία, η μόρφωση και η σπάνια ευφυΐα θα ήταν αντιδημοκρατικό να αποτελούν προϋποθέσεις ηγεσίας. Εξίσου αντιδημοκρατικό όμως είναι, όταν αυτές γίνονται λόγοι αποκλεισμού των αξίων.

Πρόεδρος Επιστημονικού Συμβουλίου στο Ινστιτούτο Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ικανοποιημένος;

Ίσως η ωραιότερη επιστημονική απασχόληση, ισάξια με το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για το Δίκαιο των Πολιτικών Κομμάτων. Χωρίς όμως την υψηλής ποιότητας ανθρώπινη αλληλεγγύη και ηγεσία, δηλαδή τον διευθυντή του Ινστιτούτου κ. Θανάση Κανταρτζή, τα πράγματα δεν θα ήταν έτσι καλά.

Δήμοι και νομαρχίες είναι εστίες διαφθοράς. Γιατί;

Όχι περισσότερο απ΄ ό,τι η κρατική διοίκηση. Απλά η αντιμετώπιση της διαφθοράς σε επίπεδο δήμων και νομαρχιών είναι ευκολότερη.

Να καταργηθεί η νομαρχιακή αυτοδιοίκηση;

Οι νομαρχίες όπως είναι σήμερα θα λειτουργούσαν πολύ πιο παραγωγικά ως υποσυστήματα μίας αιρετής περιφέρειας.

Ο δικομματισμός αντέχει στην Ελλάδα;

Ναι, όσο τα λεγόμενα μικρά κόμματα αποκλείουν κάθε συνεργασία με ένα από τα δύο κυβερνητικά. Αποτελεί αντίφαση να πολεμάμε τον δικομματισμό ενώ ταυτόχρονα τον συντηρούμε με την άρνησή μας να συνεργαστούμε κυβερνητικά με άλλο κόμμα.

Ποιο στοιχείο του Συντάγματος θα αλλάζατε... αύριο;

Για να μη θεωρηθώ επιπόλαιος, λέγω ενδεικτικά: να καταργηθούν οι ενδιάμεσες εκλογές στην περίπτωση μη εκλογής Προέδρου της Δημοκρατίας από την πρώτη Βουλή.

Τι σας ικανοποιεί στην Ελλάδα σήμερα;

Η φύση, η ελληνική κουζίνα, ο ήλιος και η αίσθηση ότι η αντοχή της ελληνικής κοινωνίας στη βαθύτατη πολιτική αναξιοπιστία μειώνεται.

Τι περιμένετε από το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου;

Να είναι ΠΑΣΟΚ γενικώς, χωρίς επισήμανση ιδιοκτησιών.

Το τέλος είναι μια καινούργια αρχή;

Αναλόγως του τέλους. Εκεί που μας πάει το πολιτικό προσωπικό της χώρας, δύσκολα μπορώ να φανταστώ μια καινούργια αρχή.

Πηγή: Εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ:

http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&artid=4514054&ct=1

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ, ΤΟ ΣΕΛΙ ΑΜΠΕΛΟΥ ΚΑΙ Η ΜΗΧΑΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

2011-01-10T22:11:00.000+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Φθινόπωρο 2002: Ο Γιώργος Μηλιαράς, υποψήφιος Δήμαρχος, χρησιμοποιεί ως βασικό σημείο του προεκλογικού του αγώνα, με φωτογραφικό υλικό στο φυλλάδιο του, τα προβλήματα κατολισθήσεων και επικινδυνότητας στο δρόμο Σελί Αμπέλου

Δημοτική περίοδος 2003-2010: Ο Γιώργος Μηλιαράς, Δήμαρχος, έχει τη λαϊκή εξουσιοδότηση και εντολή να δράσει για την επίλυση των προβλημάτων των Οροπεδιωτών

Φθινόπωρο 2010: Ο Γιώργος Μηλιαράς, υποψήφιος Δήμαρχος, σε τηλεμαχία με τον συνυποψήφιό του για τη Δημαρχία, δηλώνει τη θετική του άποψη για την κατάσταση του δρόμου Σελί Αμπέλου μετά τα 8 χρόνια δημαρχίας του και αρνείται την σύγκριση της παρούσας κατάστασης με αυτή που ανέλαβε.

Χειμώνας 2010-2011: Ο Γιώργος Μηλιαράς, Δήμαρχος και πάλι, έρχεται με δηλώσεις του στα ΜΜΕ –και μετά από έντονες κατολισθήσεις- να κατακεραυνώσει την κατάσταση του δρόμου στο Σελί Αμπέλου και να προειδοποιήσει τους υπεύθυνους (;;;) ότι θα χυθεί αίμα. Σπεύδει δε να στείλει επιστολή προς τους Βουλευτές Λασιθίου και Ηρακλείου για το συγκεκριμένο πρόβλημα.

Επιτέλους! Ας αποφασίσει ο Δήμαρχος:

1. Για ποια θέματα είναι αρμόδιος;

2. Πότε είναι αρμόδιος;

3. Ο δρόμος στο Σελί Αμπέλου είναι αρκούντως καλός ή θα χυθεί αίμα;

4. Σήμερα, μετά τα 8 χρόνια δημαρχίας του, έχει χειροτερεύσει τόσο πολύ ο δρόμος, που φέρνει το θέμα στην επιφάνεια ή απλώς έχει παραμείνει όπως ήταν όταν πρωτοανέλαβε;

5. Η συγγραφή επιστολών είναι επαρκής δράση για την επίλυση του προβλήματος;

6. Οκτώ έτη δημαρχίας δεν αρκούν για την ανάδειξη και την επίλυση του θέματος; Πόσα χρόνια νομίζει ότι θα χρειαστεί;

7. Όταν διαπραγματευόταν τους όρους και τα αντισταθμιστικά του Φράγματος του Αποσελέμη δεν υπήρχαν κατολισθήσεις και επικινδυνότητα στο δρόμο που συνδέει το Οροπέδιο με το Ηράκλειο;

8. Είναι θέμα αρμοδιότητας του δημάρχου η διεκδίκηση ασφαλούς προσβασιμότητας των Οροπεδιωτών στα αστικά κέντρα;

9. Ο Πόντιος Πιλάτος νίπτοντας τα χέρια του ήταν συνυπεύθυνος ή όχι για το αίμα του δικαίου που έστειλε προς το σταυρωθήναι;

10. Η επί οκτώ έτη συντήρηση του ίδιου προβλήματος είναι θέμα επιλογής, αδιαφορίας ή αδυναμίας;

Ο Συνδυασμός ψηφίζω Λασίθι με ελπίδα και όραμα είχε προεκλογικά αναδείξει το συγκεκριμένο θέμα και είχε καλέσει τον Δήμαρχο να πάρει θέση. Τότε κατηγορηθήκαμε για υπερβολή. Τώρα, μόλις δυο μήνες μετά τις εκλογές, έρχεται ο ίδιος ο Δήμαρχος να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και να απεμπολήσει τις αρμοδιότητες και συνεπώς τις ευθύνες του. Εμείς, αρνούμαστε να προσάψουμε στο Δήμαρχο Γιώργο Μηλιαρά διγλωσσία και υποκρισία και τον καλούμε να ξεκαθαρίσει τη θέση του και εμπράκτως να διαψεύσει κάθε πιθανή υπόνοια περί του αντιθέτου.

Για το Συνδυασμό μας είναι ξεκάθαρο ότι ο πολιτικός λόγος οφείλει να διακρίνεται από συνέπεια και συνέχεια. Θέσαμε το θέμα του δρόμου προεκλογικά και θα εξακολουθούμε να το θέτουμε μέχρι την οριστική επίλυσή του.

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΠΑΡΑΤΑΞΗΣ

2011-01-07T00:38:00.000+02:00

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η Δημοτική Παράταξη ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όραμα, βρισκόμενη σε διαρκή επιφυλακή για τα όσα συμβαίνουν στο Οροπέδιο Λασιθίου, επιθυμεί να εκφράσει την έντονη ανησυχία της για την αυξητική τάση που παρουσιάζει η παραβατικότητα στον τόπο μας. Ζωοκλοπές, κλοπές αγροτικών προϊόντων και μηχανημάτων, διαρρήξεις σπιτιών και εκκλησιών, εμπρησμοί αυτοκινήτων τείνουν να προσλάβουν χαρακτήρα καθημερινότητας, δημιουργώντας ένα αποσταθεροποιητικό πλαίσιο ασφάλειας. Θεωρούμε ότι οι αρχές του τόπου πρέπει να καταβάλλουν κάθε δυνατή προσπάθεια, προκειμένου να αποφευχθεί η δημιουργία μιας νέας μάστιγας , η οποία θα καθηλώσει την παραγωγή, θα πλήξει την κοινωνική συνοχή, και θα οξύνει πνεύματα και καταστάσεις. Η διαδικασία πρόληψης θα έπρεπε να είχε ήδη ενεργοποιηθεί. Για την άμεση, ωστόσο, καταστολή του φαινομένου θεωρούμε απαραίτητη την χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση επαρκή στελέχωση της περιοχής με αστυνομικές δυνάμεις και ζητάμε από κάθε αρμόδια αρχή να διεκδικήσει και να διαφυλάξει τα συμφέροντα των δημοτών του Οροπεδίου Λασιθίου. Κατ’ εμάς, η φύλαξη του Οροπεδίου, με τον γεωφυσικό χαρακτήρα που έχει, δεν είναι μια τόσο δύσκολη υπόθεση, καθώς οι δίοδοι εξόδου είναι περιορισμένοι. Αυτό που χρειάζεται είναι η πραγματική θέληση των αρχών να ενσκήπτουν στα καθημερινά προβλήματα των πολιτών, η άμεση ενεργοποίησή τους, η διαρκής επαγρύπνησή τους και η εκδήλωση έμπρακτου ενδιαφέροντος!

ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΔΗΜΑΡΧΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟΥ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

2011-01-07T00:34:00.001+02:00

ΠΡΟΣ: ΔΗΜΑΡΧΟ ΟΡΟΠΕΔΙΟΥ ΛΑΣΙΘΙΟΥ

Αξιότιμε κ. Δήμαρχε,

Όπως προφανώς θα γνωρίζετε, το τελευταίο διάστημα, παρατηρείται στο Δήμο μας μια εντυπωσιακά αυξητική τάση της παραβατικότητας με αλλεπάλληλα κρούσματα ζωοκλοπών, κλοπών αγροτικών προϊόντων, διαρρήξεων εκκλησιών, εμπρησμών κ.ά. Επειδή όλα αυτά τα φαινόμενα διαταράσσουν την ομαλή κοινωνική ζωή των δημοτών μας και δημιουργούν ένα εκτεταμένο αίσθημα ανασφάλειας, ζητάμε να μας εκθέσετε εγγράφως τις ενέργειες στις οποίες έχετε προβεί ως Δημοτική Αρχή κατά το τελευταίο έτος για την πάταξη τέτοιων φαινομένων. Σας ενημερώνουμε, επιπροσθέτως, ότι έχουμε ζητήσει το σχετικό θέμα να εισαχθεί για συζήτηση στο Δημοτικό Συμβούλιο προκειμένου να αναζητηθούν λύσεις.

Οροπέδιο Λασιθίου, 4 Ιανουαρίου 2011

Ο Επικεφαλής της Δημοτικής Παράταξης

ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όραμα

Γεώργιος Μακράκης

ΟΧΙ ΤΗΣ ΓΣΕΕ στην «Συμφωνία» στην ΝΕΟΓΑΛ ΑΕ

2011-01-06T17:27:00.002+02:00

Η ΓΣΕΕ καταδικάζει απερίφραστα την δήθεν ειδική επιχειρησιακή ΣΣΕ στην ΝΕΟΓΑΛ ΑΕ Δράμας, στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας».

Είναι ξεκάθαρο και δεν υπάρχει καμιά απολύτως δικαιολογία και αιτιολογική βάση, ώστε η «συμφωνία» αυτή, του επιχειρησιακού σωματείου και της εργοδοσίας της ΝΕΟΓΑΛ ΑΕ να γίνει αποδεκτή, γι’ αυτό πρέπει να ΑΚΥΡΩΘΕΙ πάραυτα.

Κανένα συνδικάτο (Ομοσπονδία, Εργ. Κέντρο & Σωματείο) δεν μπορεί και δεν πρέπει να λειτουργήσει ως «λαγός» νομιμοποίησης των εργοδοτικών εκβιαστικών απαιτήσεων και να προσυπογράψει τέτοιου είδους συμφωνίες, ανοίγοντας την «πόρτα της κολάσεως». Πολύ περισσότερο μάλιστα, όταν στην συγκεκριμένη περίπτωση γίνεται επίκληση των συνθηκών ανταγωνισμού της αγοράς ως δικαιολογία για τη μείωση μισθών!

Η θέση μας εξαρχής ήταν σαφής και παραμένει, σχετικά με το Ν 3899/10 και τις ευρύτερες, απαράδεκτες και αντεργατικές προβλέψεις του. Ιδιαίτερα όταν ουδεμία πρόνοια ή περιορισμός περιλαμβάνεται ώστε να είναι σαφές προς κάθε κατεύθυνση ότι δεν αποτελεί πλαίσιο γενικού δικαίου συλλογικής διαπραγμάτευσης, αλλά έσχατο μέτρο όταν η επιχείρηση απειλείται με κλείσιμο ώστε να διασωθούν όλες οι θέσεις εργασίας.

Η ΓΣΕΕ εκφράζοντας για μια ακόμη φορά την κατηγορηματική αντίθεσή της στο Ν.3899/10 καλεί όλα τα συνδικάτα να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και να ΑΡΝΗΘΟΥΝ να προσυπογράψουν τέτοιου είδους «συμφωνίες» που υπονομεύουν συνολικά τα συμφέροντα και τα δικαιώματα των εργαζομένων.

Καλούμε επίσης την Ομοσπονδία και το ΕΚ Δράμας να παρέμβουν προς το επιχειρησιακό σωματείο, ώστε να ΑΚΥΡΩΘΕΙ άμεσα αυτή η «συμφωνία» για να προστατευθούν τα συμφέροντα των εργαζομένων στην επιχείρηση αλλά και γενικότερα να προστατευθούν οι εργαζόμενοι απ’ τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες.

ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΤΥΠΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ

Το ζήτημα των σχεδιαζόμενων αλλαγών στην ανώτατη εκπαίδευση

2010-12-20T18:30:00.002+02:00

(Επιστολή του Υπουργείου Παιδείας προς διαπιστευμένους bloggers)

Αγαπητοί bloggers

Σε πρόσφατη επικοινωνία μας, παραθέσαμε σειρά 32 απλών και άμεσων ερωτήσεων-απαντήσεων, οι οποίες κάνουν πιο κατανοητό το σχέδιο διαβούλευσης που έχει κατατεθεί, για τις αλλαγές στην τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Ενώ η διαβούλευση συνεχίζεται στη σελίδα http://www.opengov.gr/ypepth/?p=400 διαπιστώσαμε από την μεταξύ μας επικοινωνία, μεγάλη αποδοχή και ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο κείμενο.

Σας ενημερώνουμε λοιπόν ότι μπορείτε να απευθύνετε, ερωτήσεις, απορίες, παρατηρήσεις, είτε δικές σας, ως ηλεκτρονικά διαπιστευμένοιbloggers από το Υπουργείο Παιδείας, είτε των αναγνωστών σας, στις παρακάτω ηλεκτρονικές διευθύνσεις και να λαμβάνετε επίσημη πληροφόρηση και διευκρινήσεις, σχετικά με το σχέδιο διαβούλευσης για τις αλλαγές στην Ανώτατη Εκπαίδευση.

Με μεγάλη χαρά συνεχίζουμε την άμεση μεταξύ μας επικοινωνία και στο ζήτημα των σχεδιαζόμενων αλλαγών στην Ανώτατη Εκπαίδευση, με σκοπό να καθιερωθεί ως μόνιμη και αδιαμεσολάβητη επικοινωνία, για την άμεση και ορθή ενημέρωση και των blogs (όπως και των παραδοσιακών ΜΜΕ) για όλα τα σχετιζόμενα θέματα του Υπουργείου Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων.

Raw Video: Greek Protestors Clash With Police

2010-12-15T22:06:00.000+02:00

Το ζήτημα της σημερινής διαδήλωσης σε εικόνες

2010-12-15T20:31:00.003+02:00

Τα πρόβατα έφυγαν από το μαντρί!

Το ζήτημα της φτώχιας

2010-12-13T20:41:00.000+02:00

Δύο στους πέντε στο όριο της φτώχειας
Στο όριο της φτώχειας ζουν δύο στους πέντε Έλληνες, έχοντας ήδη λάβει τις κοινωνικές παροχές από το κράτος, ενώ ένας στους δέκα δεν έχει πόρους να πληρώσει «τα προς το ζειν», σύμφωνα με στοιχεία της Eurostat για το 2008, που δόθηκαν σήμερα στη δημοσιότητα, στις Βρυξέλλες. Σύμφωνα με τη Eurostat, τα άτομα στο όριο της φτώχειας είναι εκείνα τα οποία ζουν σε νοικοκυριά με εισόδημα κάτω του 60% του μέσου εθνικού εισοδήματος. Στην «Ε.Ε. των 27», το 16,5% των πολιτών (81 εκατ. άτομα) ζούσε στο όριο τις φτώχειας (έχοντας λάβει τις κοινωνικές παροχές). Ειδικότερα, η Ελλάδα είναι η τέταρτη χώρα στην Ε.Ε. με το υψηλότερο ποσοστό ατόμων που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας. Πρώτη είναι η Λετονία (25,6%), ακολουθεί η Ρουμανία (23,4%), η Βουλγαρία (21,4%) και η Ελλάδα (20,1% ή 2,2 εκατ. πολίτες). Τα χαμηλότερα ποσοστά καταγράφονται στην Τσεχία (9%), στην Ολλανδία και τη Σλοβακία (11%). Εξάλλου, το 11,2% του πληθυσμού της Ελλάδας (1,2 εκατ. πολίτες), αντιμετώπιζε σοβαρές δυσκολίες να πληρώσει το ενοίκιο του σπιτιού του, τη θέρμανση, να λάβει γεύμα με κρέας ή ψάρι τρεις φορές την εβδομάδα, να ανταποκριθεί σε αναπάντεχα έξοδα κ.λπ. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, στην «Ε.Ε. των 27» το 8% του πληθυσμού αντιμετώπιζε τέτοιου είδους δυσκολίες. Τα υψηλότερα ποσοστά καταγράφονται στη Βουλγαρία (41%) και στη Ρουμανία (33%), ενώ τα χαμηλότερα στο Λουξεμβούργο, τη Σουηδία, την Ολλανδία, τη Δανία και την Ισπανία (κάτω από το 3%). Τέλος, το 7% του πληθυσμού της Ελλάδας ζει στα λεγόμενα «νοικοκυριά χαμηλής πυκνότητας εργασίας», δηλαδή σε νοικοκυριά όπου οι ενήλικοι (από 18 έως 59 ετών) εργάζονται λιγότερο από το 20% των δυνατοτήτων τους (εξαιρούνται οι φοιτητές). Το αντίστοιχο ποσοστό στην "Ε.Ε. των 27" είναι 9%.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Το ζήτημα των αλλαγών στις εργασιακές σχέσεις

2010-12-12T22:10:00.000+02:00

Αλλαγές-σοκ στην αγορά εργασίας, με μειώσεις μισθών και περαιτέρω ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων, φέρνει το νομοσχέδιο που αναμένεται να ψηφιστεί την Τρίτη. Οι επιχειρήσεις θα μπορούν να υπογράφουν ειδικές συμβάσεις που θα προβλέπουν αμοιβές κάτω από την κλαδική σύμβαση και θα οδηγούν σε μείωση μισθών και ενίσχυση της ευελιξίας στην αγορά εργασίας. Το «Εθνος» δίνει σήμερα απαντήσεις για το νέο «τοπίο» που διαμορφώνεται στην ελληνική αγορά εργασίας.
1 Ερώτηση: Τι αλλαγές φέρνει η εισαγωγή των «ειδικών επιχειρησιακών συλλογικών συμβάσεων εργασίας»;
Απάντηση: Οι νέες επιχειρησιακές συμβάσεις θα υπερισχύουν των κλαδικών συμβάσεων χωρίς περιορισμούς. Αυτό στην πράξη θα οδηγήσει τους μισθούς σε ελεύθερη πτώση, καθώς «σπάνε» οι κλαδικές συμβάσεις και ανατρέπονται τα κεκτημένα.
2 Ερώτηση: Μέχρι ποιο ποσοστό μπορούν να μειωθούν οι μισθοί με τις νέες επιχειρησιακές συμβάσεις;
Απάντηση: Στο νομοσχέδιο δεν προσδιορίζεται ποσοστό μείωσης των μισθών, το οποίο θα κριθεί από τη διαπραγμάτευση. Ετσι, η κάθε επιχειρησιακή σύμβαση θα μπορεί να προβλέπει διαφορετικό ποσοστό μείωσης των μισθών. Αυτό ουσιαστικά ανοίγει τον ασκό του Αιόλου, με τις μειώσεις να φτάνουν ή και να ξεπερνούν το 26%.
3 Ερώτηση: Οι επιχειρησιακές συμβάσεις μπορούν να προβλέπουν αμοιβές και κάτω από την εθνική συλλογική σύμβαση εργασίας;
Απάντηση: Οχι, οι επιχειρησιακές συμβάσεις δεν είναι δυνατόν να «σπάσουν» τον κατώτερο μισθό που προβλέπει η εθνική συλλογική σύμβαση. Ο λεγόμενος και μισθός ασφαλείας -που διαμορφώνεται στα 740 ευρώ- διατηρείται.
4 Ερώτηση: Εκτός από τους μισθούς ποια άλλα θέματα θα ρυθμίζουν οι επιχειρησιακές συμβάσεις εργασίας;
Απάντηση: Οι νέες επιχειρησιακές συμβάσεις θα ρυθμίζουν μια σειρά? καυτών θεμάτων, όπως είναι οι απολύσεις αλλά και οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης. Συγκεκριμένα θα καθορίζουν τον αριθμό των θέσεων εργασίας, τους όρους και προϋποθέσεις μερικής απασχόλησης, εκ περιτροπής εργασίας και διαθεσιμότητας, καθώς και κάθε άλλον όρο εφαρμογής, περιλαμβανομένης της διάρκειάς τους. Ουσιαστικά ελλοχεύει ο κίνδυνος οι εργαζόμενοι όχι μόνο να δουν τους μισθούς τους να μειώνονται, αλλά και να μην μπορέσουν να διασφαλίσουν ούτε καν τις θέσεις απασχόλησης στην επιχείρηση. Τα πάντα θα κρίνονται από τη συλλογική διαπραγμάτευση.
5 Ερώτηση: Ποιος εκπροσωπεί τους εργαζόμενους στη διαπραγμάτευση με τον εργοδότη για την υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης;
Απάντηση: Σε μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχουν ήδη σωματεία, τα οποία θα αναλάβουν τη διαπραγμάτευση για την υπογραφή επιχειρησιακής σύμβασης. Στις επιχειρήσεις με λιγότερους από 50 εργαζόμενους τον ρόλο αυτόν μπορεί να αναλάβει το αντίστοιχο κλαδικό σωματείο.
6 Ερώτηση: Με ποια κριτήρια θα μπορεί μία επιχείρηση να υπαχθεί στη ρύθμιση;
Απάντηση: Δεν προσδιορίζονται τα κριτήρια στο νομοσχέδιο. Το μόνο που προβλέπεται είναι πως τα εμπλεκόμενα μέρη υποβάλλουν από κοινού αιτιολογική έκθεση προς το Συμβούλιο Κοινωνικού Ελέγχου Επιθεώρησης Εργασίας.
7 Ερώτηση: Πώς προσδιορίζεται η αποζημίωση σε περίπτωση απόλυσης σε όσες επιχειρήσεις ισχύουν οι νέες συμβάσεις;
Απάντηση: Είναι από τα πιο ασαφή σημεία του νομοσχεδίου και από ό,τι φαίνεται και αυτό το θέμα θα πρέπει να αποτελέσει αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Σε περίπτωση παραβίασης των όρων η επιχειρησιακή σύμβαση είναι άκυρη και η αποζημίωση υπολογίζεται με βάση τις αποδοχές της κλαδικής σύμβασης.
Ωστόσο, φαίνεται πως σε όσες περιπτώσεις δεν υπάρχει ρήτρα στη σύμβαση, που να απαγορεύει τις απολύσεις, η αποζημίωση θα υπολογίζεται με βάση τον νέο μισθό. Αυτό στην πράξη σημαίνει πως η αποζημίωση θα είναι «πετσοκομμένη».
Ενισχύονται οι ευέλικτες μορφές απασχόλησης Απολύσεις χωρίς αποζημίωση
Περαιτέρω ενίσχυση των ευέλικτων μορφών απασχόλησης προβλέπει το νομοσχέδιο, δίνοντας στους εργοδότες τη δυνατότητα να απολύουν χωρίς αποζημίωση όσους απασχολούν μέχρι και 12 μήνες. Σήμερα δημοσιεύονται απαντήσεις σε πέντε ερωτήματα για τις αλλαγές που θα φέρουν στην αγορά εργασίας οι νέες ρυθμίσεις.
8 Ερώτηση: Τι αλλάζει στις αποζημιώσεις σε περίπτωση απόλυσης του εργαζομένου;
Απάντηση: Χωρίς αποζημίωση θα απολύονται οι νέοι κατά τη διάρκεια της 12μηνης «δοκιμαστικής περιόδου εργασίας». Αλλαγές υπάρχουν και στην αποζημίωση που καταβάλλεται για όσους απασχολούνται από ένα έως δύο χρόνια. Συγκεκριμένα η αποζημίωση «πέφτει» στον έναν μήνα, από τους δύο μήνες που είναι σήμερα.
9 Ερώτηση: Επηρεάζονται από τις αλλαγές όσοι απασχολούνται με μερική απασχόληση;
Απάντηση: Επηρεάζεται άμεσα το εισόδημα των μερικώς απασχολουμένων, καθώς επανακαθορίζεται ο τρόπος υπολογισμού της αμοιβής. Ειδικότερα η αμοιβή τους -συμπεριλαμβανομένης της αμοιβής από τυχόν πρόσθετη εργασία- θα είναι ανάλογη με την αμοιβή του συγκρίσιμου εργαζομένου (δηλαδή του εργαζομένου πλήρους απασχόλησης σε ανάλογη θέση εργασίας) χωρίς προσαυξήσεις.
10 Ερώτηση: Ποιες είναι οι αλλαγές σε περίπτωση διαθεσιμότητας του εργαζομένου;
Απάντηση: Επεκτείνεται ο χρόνος της διαθεσιμότητας των εργαζομένων στις επιχειρήσεις που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα από 6 σε 9 μήνες.
11 Ερώτηση: Τι ισχύει για την «ενοικίαση» των εργαζομένων;
Απάντηση: Επανακαθορίζεται η διάρκεια της απασχόλησης εργαζομένων σε έμμεσο εργοδότη (με τυχόν παρατάσεις) στους 36 μήνες από 18 που είναι σήμερα. Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί πως μετά την πάροδο των 36 μηνών ο εργαζόμενος θεωρείται ότι έχει σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου με τον έμμεσο εργοδότη.
12 Ερώτηση: Τι αλλαγές έρχονται στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας;
Απάντηση: Στο νομοσχέδιο ρυθμίζεται και μία σειρά θεμάτων που αφορούν στο δικαίωμα προσφυγής στον Οργανισμό Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ). Σημειώνεται πως στον Οργανισμό μπορούν να απευθυνθούν οι κοινωνικοί εταίροι σε περίπτωση που δεν καταφέρουν να συμφωνήσουν για την υπογραφή σύμβασης.
Μεταξύ άλλων προβλέπεται:
- Η μεσολάβηση και η διαιτησία να λαμβάνουν υπόψη την οικονομική κατάσταση και την εξέλιξη της ανταγωνιστικότητας της παραγωγικής δραστηριότητας, στην οποία αναφέρεται η συλλογική διαφορά.
- Η προσφυγή στη διαιτησία περιορίζεται στον καθορισμό βασικού ημερομισθίου ή /και βασικού μισθού. Για τα λοιπά θέματα μπορεί να συνεχιστεί οποτεδήποτε η συλλογική διαπραγμάτευση προκειμένου να συναφθεί συλλογική σύμβαση εργασίας.
- Η προσφυγή στη διαιτησία μπορεί να γίνεται σε οποιοδήποτε στάδιο των διαπραγματεύσεων με κοινή συμφωνία των μερών ή μονομερώς.
- Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΜΕΔ από 11μελές γίνεται 7μελές. Στο νέο διοικητικό συμβούλιο θα υπάρχουν 6 εκπρόσωποι των κοινωνικών εταίρων και ένας πρόεδρος κοινής αποδοχής.
ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΕΣ ΣΥΜΒΑΣΕΙΣ Σήμα κινδύνου από τους συνδικαλιστές για τις αμοιβές
Τον κώδωνα του κινδύνου για τις επιπτώσεις που θα έχει στους μισθούς η υπογραφή επιχειρησιακών συμβάσεων κρούουν οι συνδικαλιστές. Μάλιστα εκφράζονται φόβοι πως σε δεύτερη φάση αυτό μπορεί να οδηγήσει ακόμα και σε ατομική διαπραγμάτευση.
Για «κοινωνικό ολοκαύτωμα και καταστροφή όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων» κάνει λόγο μιλώντας στο «Εθνος» το μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ Γιώργος Γαβρίλης. Συνεχίζει επισημαίνοντας: «Οι μισθοί μπαίνουν σε τροχιά ελεύθερης πτώσης με την αντικατάσταση της συλλογικής από την ατομική διαπραγμάτευση και κάθε εργαζόμενος μένει μόνος και απροστάτευτος απέναντι στους εργοδότες».
Από την πλευρά του ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εργαζομένων στον Τουρισμό και στον Επισιτισμό, Λεωνίδας Καραθανάσης, σημειώνει: «Καλούμε όλους τους συνδικαλιστές του κλάδου να μην υπογράψουν καμία ειδική επιχειρησιακή σύμβαση εργασίας».
Παράλληλα υπογραμμίζει ότι «αν προκύψει πρόβλημα βιωσιμότητας σε μια επιχείρηση, θα το δούμε σε κεντρικό επίπεδο μαζί με όλους τους ενδιαφερόμενους (δηλαδή τους εργαζομένους, τον εργοδότη, τις τράπεζες και την κυβέρνηση)».
ΕΘΝΟΣ

Σε θέση μάχης για το πολυνομοσχέδιο

2010-12-12T21:27:00.001+02:00

Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος αρχίζει αύριο, Δευτέρα, στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων της Βουλής, η συζήτηση του πολυνομοσχεδίου για τις αλλαγές στις εργασιακές σχέσεις και τις περικοπές στις ΔΕΚΟ, το οποίο αναμένεται να ψηφιστεί, την Τρίτη, από την Ολομέλεια του Σώματος. Έχουμε μια επιλογή: ή θα σώσουμε τις θέσεις εργασίας ή θα πιεστούν οι επιχειρήσεις να απολύσουν ή ακόμα και να κλείσουν, τόνισε χαρακτηριστικά ο Γ. Παπανδρέου, από το βήμα της Βουλής, και πρόσθεσε ότι βγαίνοντας από αυτό το τούνελ, πρέπει να φροντίσουμε να έχουν όσο δυνατόν μικρότερες απώλειες, να έχουν διατηρηθεί οι εταιρίες και οι θέσεις εργασίας. Ο πρόεδρος της ΝΔ Αντ.Σαμαράς μίλησε για «βαριά κοινωνική και πολιτική ατμόσφαιρα, γιατί η κυβέρνηση προωθεί ένα πολυνομοσχέδιο που -αιφνιδιαστικά και κατεπειγόντως- αλλάζει χωρίς διάλογο, χωρίς συναίνεση, χωρίς σοβαρό προγραμματισμό και με εντεινόμενες ενδοκυβερνητικές τριβές, τους όρους ζωής για εκατομμύρια Έλληνες πολίτες». Η Αλ.Παπαρήγα τόνισε στη Βουλή ότι «έχουμε να κάνουμε με την πιο επικίνδυνη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης» «Είμαστε εντελώς αντίθετοι στην περαιτέρω μείωση των μισθών», επισημαίνει σε ανακοίνωσή του ο ΛΑΟΣ. Τέλος, ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγειλε «παραβίαση κάθε κανόνα κοινοβουλευτικής δεοντολογίας, καθώς κάθε φορά που θέλει η κυβέρνηση να περάσει αντιλαϊκά μέτρα ενεργοποιεί τη διαδικασία του κατεπείγοντος». Την ίδια ώρα οι εργαζόμενοι βρίσκονται σε θέσεις μάχης και ετοιμάζονται να αντιδράσουν δυναμικά. Οι κινητοποιήσεις άρχισαν από σήμερα με τα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς, τα οποία είχαν στάση εργασίας από τις 10 το πρωί έως τις 4 το απόγευμα. Τη Δευτέρα έχουν εξαγγείλει και νέα στάση εργασίας, από τις 11 το πρωί, έως τις 5 το απόγευμα, ενώ δεν αποκλείουν να κλιμακώσουν τις κινητοποιήσεις τους. Από τη Δευτέρα, οι εργαζόμενοι στην Αγροτική Τράπεζα ξεκινούν επαναλαμβανόμενες 24ώρες απεργίες, ενώ για την Τρίτη 13 και την Τετάρτη 14 του μηνός, η ΟΤΟΕ έχει εξαγγείλει 48ωρη απεργία. Για την Τρίτη, η ΓΣΕΕ και η ΑΔΕΔΥ εξήγγειλαν παναττική στάση εργασίας, από τις 12 μέχρι τις 3 το απόγευμα και συλλαλητήριο στη μία το μεσημέρι στο Σύνταγμα, ενώ την Τετάρτη έχει κηρυχθεί γενική απεργία.
Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

Γράφουν για μας.......

2010-10-30T11:50:00.000+03:00

Μια εξαιρετική υποψηφιότητα στο Δήμο Οροπεδίου Λασιθίου.
http://vrachassi.blogspot.com/2010/10/blog-post_9728.html
Ο Γ. Μακράκης αποτελεί μια φωτεινή παρουσία στο χώρο των υποψηφιοτήτων σε αυτές τις εκλογές.
Νέος, επιστήμονας, με ισχυρό πολιτικό προφίλ, μαχητικότητα, με θετική ενέργεια αλλά και αγάπη για το Οροπέδιο Λασιθίου.
Γνωρίζουμε πόσο πιέστηκε και ο ίδιος αλλά και κάποιοι φίλοι του για να μην είναι υποψήφιος.
Γι αυτό η καλή του πορεία σήμερα που γράφονται αυτές οι γραμμές δείχνει πόσο αξίζει αυτός ο Συνδυασμός να κερδίσει τις εκλογές.
Δεν θα παίρναμε τόσο ξεκάθαρη θέση αν δεν είμαστε σίγουροι ότι ο Γιώργης αξίζει και μπορεί να οδηγήσει το Οροπέδιο Λασιθίου.

ψηφίΖω Λασίθι

2010-10-18T09:54:00.003+03:00

Εν ΛΑΣΙΘΙ την 12η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2010
Επειδή ο τόπος μας έχει ανάγκη από δημιουργούς με μεράκι και όραμα
Επειδή το Λασίθι ανήκει σε όλους τους Λασιθιώτες και όχι σε μια ισόβια αρχή που επιθυμεί να διοικεί μόνιμα και μόνη της το Δήμο
Επειδή κρίνουμε απόλυτα δικαιολογημένη την εύλογη απαίτηση της τοπικής κοινωνίας, που επίμονα ζητά τη δυνατότητα να ακούσει και μια άλλη φωνή
Επειδή αποφασίσαμε να διεκδικήσουμε από κοινού το αυτονόητο δικαίωμα της κατάθεσης μιας νέας άποψης για τον τόπο, δημιουργικής και ελπιδοφόρας
Επειδή πιστεύουμε πως, εν πάση περιπτώσει, οι δημότες δικαιούνται να έχουν και μια άλλη επιλογή, δικαιούνται να έχουν την ευθύνη της επιλογής
Προχωράμε και συμμετέχουμε στις εκλογές της 7ης Νοεμβρίου με τον συνδυασμό
ψηφίΖω Λασίθι
με ελπίδα & όραμα
Φίλες και φίλοι,
Το να ’σαι Λασιθιώτης γέννημα θρέμμα εμπεριέχει από μόνο του τη δύναμη της ενότητας. Η γεωφυσική μορφολογία του τόπου μας είναι η απόλυτη έκφραση της σύνθεσης των μεμονωμένων δυνάμεων και της ένταξής τους σε μια κοινή ταυτότητα, σ’ έναν κοινό αγώνα. Ο κοινός αγώνας των Λασιθιωτών για μας ξεκινάει επισήμως σήμερα! Μέχρι τώρα ο καθένας από εμάς αγωνιζόταν από το δικό του μετερίζι, έχοντας, βέβαια, πάντα ως σημείο αναφοράς το Λασίθι. Μα, πλέον, καθίσταται χρέος και λόγος απολογίας στις επερχόμενες γενιές η συνένωσή μας σε μια νέα δυναμική, σε μια νέα φωνή, σε μια νέα απόφαση. Ο μονόλογος δεν υπήρξε ποτέ τέκνο της δημοκρατίας και αυτό κάνει επιτακτική την ανάγκη να καταστούμε συμμέτοχοι της Λασιθιώτικης Δημοκρατίας και να δώσουμε φωνή στη φωνή του Λασιθιώτη. Πιστεύουμε ακράδαντα ότι μόνο μέσα από το συγκερασμό των διαφωνιών μπορεί να επιτευχθεί πρόοδος οραμάτων και πράξεων.
Ο συνδυασμός «ψηφίΖω Λασίθι με ελπίδα & όραμα» αποτελείται από ενεργούς δημοκρατικούς πολίτες που μοιραζόμαστε κοινά χαρακτηριστικά και, κυρίως, κοινούς προβληματισμούς και αγωνίες για την περιοχή μας. Τα κοινά μας χαρακτηριστικά είναι η καταγωγή μας από το Λασίθι, όπου γεννηθήκαμε και μεγαλώσαμε και η αγάπη μας για τον τόπο αυτόν. Η επιμονή (επιμένουμε και μένουμε), η επιστροφή (επιστρέφουμε και μένουμε), η επιλογή (επιλέγουμε και μένουμε) είναι για μας συνειδητοποιημένη εσωτερική ανάγκη, που τρέφει την επιθυμία μας να καταθέσουμε τις δικές μας ιδέες και τις όποιες δυνάμεις μας στην προσπάθεια για την αναγέννηση του τόπου. Οι κοινοί μας προβληματισμοί έχουν να κάνουν με την πορεία του Λασιθιού, το οποίο γνωρίζουμε ότι στερείται αυτά που εμείς πιστεύουμε πως και δικαιούται και μπορεί να έχει. Ο νέος αυτοδιοικητικός χάρτης, ο «Καλλικράτης», είναι μια πρόκληση και μια ευκαιρία για τον τόπο. Τώρα είναι η στιγμή, χωρίς καθυστερήσεις και αμφιταλαντεύσεις, της συστράτευσης όλων των δημιουργικών, άφθαρτων και υγιών δυνάμεων, που θα δώσουν στον τόπο αναπτυξιακή προοπτική και ισορροπημένη προβολή, που θα κρατήσουν τον Λασιθιώτη στο Λασίθι δημιουργώντας συνθήκες ευημερίας για όλους.
Για μας η ενεργή συμμετοχή στη διαμόρφωση του μέλλοντος του Λασιθιού είναι μια Απόφαση Ζωής. Απόφαση να αλλάξουμε τη ζωή μας. Απόφαση να αλλάξουμε το Λασίθι. Είναι επιλογή μας να συστρατευτούμε σε έναν αγώνα που απαιτεί την ατομική και συλλογική Αναγέννηση. Θέλουμε να είμαστε πραγματικά παρόντες στο Λασίθι σε μια εποχή δύσκολη και καθοριστική. Θέλουμε να πάρουμε τις τύχες των παιδιών μας στα χέρια μας. Θέλουμε δίπλα-δίπλα να αγωνιστούμε, να οραματιστούμε και να προοδεύσουμε. Λεύτεροι από κάθε είδους παρασκηνιακές ζυμώσεις, ερχόμαστε να ζητήσουμε από τον Λασιθιώτη να γίνει αυτός ο μόνος εντολέας μας. Εφαλτήριο του αγώνα μας είναι αποκλειστικά η αγάπη για τον τόπο και η συναίσθηση του χρέους μας. Του χρέους που έχει ο καθένας, αυτός που μπορεί, αυτός που έχει τη δύναμη, να σταματήσει την κριτική και να ξεκινήσει τη δράση. Του χρέους να μην περιμένουμε από τους άλλους, αυτά που εμείς μπορούμε να δώσουμε. Του χρέους της ευθύνης μας! Αυτής της ευθύνης που μας «χρέωσε» ο Καζαντζάκης: «Ν’ αγαπάς την ευθύνη. Να λες: Εγώ, εγώ μονάχος μου έχω χρέος να σώσω τη γης. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

Για τον συνδυασμό
ψηφίΖω Λασίθι
με ελπίδα & όραμα

Ο επικεφαλής
Γεώργιος Χρ. Μακράκης
Σύντομο Βιογραφικό
Ο Γιώργος Μακράκης γεννήθηκε (1972) και μεγάλωσε στο Καμινάκι. Αποφοίτησε από το Λύκειο Τζερμιάδων και εισήχθη στη Νομική Σχολή Αθηνών, αρχικά στο Τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης και εν συνεχεία στο Νομικό. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ειδίκευσης (Master) της Σχολής Κοινωνικών Επιστημών του Ε.Α.Π.
Σήμερα εργάζεται ως εργασιακός σύμβουλος στον Ο.Α.Ε.Δ., όπου έχει αναπτύξει πλούσια συνδικαλιστική δράση από τις θέσεις του Προέδρου του Πανελληνίου Σωματείου Εργασιακών Συμβούλων και του Αντιπροέδρου της Πανελλήνιας Ένωσης Υπαλλήλων Ο.Α.Ε.Δ.
Είναι Πρόεδρος του Συλλόγου Λασιθιωτών «Ο ΔΙΚΤΑΙΟΣ», Γεν. Γραμματέας της Ένωσης Συντακτών Κρητικού Τύπου και διαπιστευμένος blogger από το Υπουργείο Παιδείας. Επιπροσθέτως, έχει αναπτύξει σημαντική κοινωνική δράση ως μέλος του Δ.Σ. του Οργανισμού Προλήψεως του Εγκλήματος.
Είναι παντρεμένος με τη δικηγόρο Όλγα Χριστινάκη και πατέρας δύο παιδιών, της Ελένης και του Χρύσανθου.

1o Συνέδριο Των Απανταχού Οροπεδιωτών

2010-08-04T22:21:00.001+03:00

Ο
ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΛΑΣΙΘΙΩΤΩΝ «Ο ΔΙΚΤΑΙΟΣ»
κ
η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «η δίκτη»
σας προσκαλούν

στο 1o ΣΥΝΕΔΡΙΟ των ΑΠΑΝΤΑΧΟΥ ΟΡΟΠΕΔΙΩΤΩΝ
13-14 Αυγούστου 2010
Με θέμα:

ΤΟ ΛΑΣΙΘΙ ΤΟΥ ΧΘΕΣ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΑΥΡΙΟ

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

13 Αυγούστου, 19.00 (Ανοικτό θέατρο “Κρουσταλλένιας”):
• Έναρξη Συνεδρίου από τον Πρόεδρο του «ΔΙΚΤΑΙΟΥ» Γιώργο Μακράκη,
• Βράβευση Αριστούχων Μαθητών,
• Συναυλία με το συγκρότημα του Δημήτρη Σγουρού
“Στου Λασιθιού τον δρόμο”
14 Αυγούστου, 10.00 (Αίθουσα εκδηλώσεων “Αντώνιος Βορεάδης”):
• Το Λασίθι του Χθες, εισηγητές:
Αδαμάντιος Κρασανάκης, Ιωάννης Καραβαλάκης και Γιώργος Παναγιωτάκης
• Το Λασίθι του Σήμερα, εισηγητές:
Γιώργος Μηλιαράς, Αντώνης Δερμιτζάκης και Μάνος Περυσσινάκης
• Το Λασίθι του Αύριο, εισηγητές:
Μαρία Χατζάκη, Εμμανουήλ Ανυφαντάκης και Μιχάλης Κασσωτάκης
Επιτροπή Οργάνωσης 1ου Συνεδρίου Απανταχού Οροπεδιωτών
Μακράκης Γεώργιος 6973309354
Πάτερου Μαρία 6974568721
Φουκαράκης Εμμανουήλ 6974000064

Επιτροπή Οργάνωσης της Βράβευσης των Αριστούχων Μαθητών
Μακράκης Γεώργιος 6973309354
Πλευράκης Δημήτριος 6946461606
Κουμαρτζή-Γιαννοπούλου Αθανασία 6944310250
Εργαζάκης Γεώργιος 6977214643

ΤΗΝ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ "ΕΣΒΗΣΕ " ΤΟ ΤΡΩΚΤΙΚΟ

2010-07-24T10:49:00.001+03:00

ΤΙΤΛΟΙ ΤΕΛΟΥΣ ΓΙΑ ΤΟ troktiko.
ΣΙΩΠΗΤΗΡΙΟ ΜΕΤΑ ΤΟ ΑΙΜΑ

Τρωκτικό: Χιλιάδες αναγνώστες, εκατομμύρια χτυπήματα, διαρκή ροή, υποκειμενικότητα και αντικειμενικότητα περιπλεγμένες σε μια ενδιαφέρουσα αντίφαση, φανατικοί φίλοι, διακριτικοί αντιρρησίες, ορκισμένοι εχθροι, η απογείωση και η καθήλωση της ανωνυμίας και η ψευδεπίγραφη προστασία πίσω από αυτή, ένας εμπνευστής μιας ταραγμένης κοινωνίας και δύο ορφανά παιδιά. Ιστορία της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας...Σίγουρα για εμάς τους bloggers η σημερινή μέρα αποκτά άλλο νόημα, άλλη βαρύτητα. Σίγουρα πρέπει να προβληματιστούμε, ίσως και να αντιδράσουμε. Η δύναμή μας τώρα θα δοκιμαστεί. Το ίδιο και η ευθύνη μας. Η επώνυμη γραφή έχει την αξία της και την έχουμε προσωπικά επιλέξει. Όμως, και η ανώνυμη έχει μια δική της αλήθεια, έστω και αν κινείται στα άκρα.Αν η δημοκρατία μας δε χώλαινε δεν θα υπήρχε λόγος για ανώνυμες αναρτήσεις.Αν η δημοκρατία μας δεν χώλαινε δεν θα υπήρχε ένας νεκρός, πατέρας παιδιών και ιδεών.Αν η δημοκρατία δεν χώλαινε τα τρωκτικά δεν θα φόβιζαν κανένα με τη γραφή τους και δεν θα φοβόντουσαν τίποτα ώστε να μας αποχαιρετήσουν.Σήμερα, τη μέρα που γιορτάζουμε τη Δημοκρατία το τρωκτικό έχασε τη μάχη με τη ζωή...Σήμερα, τη μέρα που γιορτάζουμε τη Δημοκρατία θα θυμηθώ και θα θυμίσω τα λόγια του Βολταίρου:Διαφωνώ με αυτά που λες, αλλά θα υπερασπίζομαι μέχρι θανάτου το δικαίωμά σου να τα λες".

Το Ζήτημα των Κατεδαφίσεων (συνέχεια)

2010-07-06T19:45:00.003+03:00

http://zitima.blogspot.com/2009/12/blog-post_03.html
Απειλείται με κατεδάφιση το «Ηρώον» στο Ηράκλειο Κρήτης
ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ. Ενα μείζον θέμα νεώτερης αρχιτεκτονικής και διαχείρισης ιστορικής μνήμης απασχολεί το Ηράκλειο Κρήτης. Η απαξίωση με την οποία περιβάλλει το υπουργείο Πολιτισμού το «Ηρώον» στην Πλατεία Ελευθερίας έχει προκαλέσει ισχυρές αντιδράσεις από αρχαιολόγους και αρχιτέκτονες, οι οποίοι επισημαίνουν ότι το μνημείο αποτελεί κομμάτι της ιστορίας τη πόλης.
Το «Ηρώον», που το Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων του υπ. Πολιτισμού θεωρεί ανάξιο διατηρήσεως (από το 2006), είναι κτίσμα του 1930 και αποτελεί υλοποίηση μιας ιδέας του αρχαιολόγου Σπυρ. Μαρινάτου. Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Δημήτρη Κυριακό (με μεγάλη δράση στην πόλη) σε ρυθμό νεο-μινωικό. Τα αποτελέσματα των ανασκαφών του Αρθουρ Εβανς είχαν δημιουργήσει το πλαίσιο υποδοχής ενός «Μινωικού Μεγάρου». Το «Ηρώον» ήταν το σύμβολο της πόλης για τον εορτασμό της Εκατονταετηρίδας από την Εθνική Παλιγγενεσία (1830 - 1930). Χτίστηκε σε οικόπεδο που παραχώρησε η Νομαρχία στον Δήμο Ηρακλείου και η ανέγερση χρηματοδοτήθηκε από δημόσιους εράνους.
Το «Ηρώον» περιέπεσε σταδιακά σε απαξίωση από την περίοδο της Κατοχής. Προηγουμένως, στέγασε το πρώτο Ιστορικό-Εθνολογικό Μουσείο της Κρήτης με κειμήλια των Κρητικών Επαναστάσεων, αλλά λεηλατήθηκε και εγκαταλείφθηκε οριστικά τον Μάιο του 1941. «Εγκατάλειψη και βεβήλωση είναι οι λέξεις που μπορούν να περιγράψουν τη σημερινή κατάσταση του μνημείου, το οποίο εγκλωβίζεται ανάμεσα σε μεταγενέστερα προσκτίσματα, όπως οι τουαλέτες (!) και τα πρόχειρα υπόστεγα», γράφει ο αρχαιολόγος Γιώργος Α. Τζωράκης, ο οποίος έχει εκπονήσει λεπτομερή επιστημονική μελέτη για το «Ηρώον».
«Τα ιερά κέρατα που επέστεφαν τον θριγκό του μνημείου έχουν εξαφανιστεί, ενώ οι γυάλινοι φεγγίτες έχουν αντικατασταθεί με σιδερένια πλέγματα και λαμαρίνες. Οι σοβάδες αποκολλώνται και η τοιχοποιία ρηγματώνεται με γοργούς ρυθμούς από την οργιώδη βλάστηση που αναπτύσσεται πάνω στα αρχιτεκτονικά μέρη του “Ηρώου”», σημειώνει. Ο κ. Γ. Τζωράκης αναλύει με ακρίβεια όλες τις πτυχές του ζητήματος, η μελέτη του οποίου δεν αφήνει κανένα ερώτημα δίχως σαφή απάντηση.
Ο χώρος στον οποίο ευρίσκεται το «Ηρώον» έχει πλέον αποδοθεί σε ιδώτες, στους οποίους περιήλθε η κυριότητα έπειτα από δικαστικούς αγώνες. Παρότι τα σχέδια πόλης του Ηρακλείου χαρακτηρίζουν τον χώρο κοινόχρηστο και αδόμητο, οι ιδιοκτήτες έχουν αιτηθεί την κατεδάφιση του μνημείου και την ανέγερση νέας οικοδομής. Τα τελευταία χρόνια, ο περιβάλλων χώρος λειτουργεί ως πάρκινγκ!
Η επιστημονική εργασία του Γ. Α. Τζωράκη διαβιβάστηκε από το Παράρτημα Κρήτης του Συλλόγου Εκτάκτων Αρχαιολόγων στην Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων και Τεχνικών Εργων Κρήτης ώστε να κηρυχθεί διατηρητέο. Ομως, η Κεντρική Υπηρεσία στην Αθήνα ενημέρωσε ότι δεν θα προωθήσει τον επικαιροποιημένο φάκελο στο Κεντρικό Συμβούλιο Νεωτέρων Μνημείων επειδή «δεν υπάρχει επαρκής αιτιολογία για την επαναξιολόγηση του μνημείου»!

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_civ_1_22/06/2010_405397

Το Ζήτημα της αυτονομίας του Δήμου Οροπεδίου Λασιθίου

2010-06-15T23:47:00.005+03:00

Δικαιωμένη αισθάνεται η στήλη(εφημερίδα "η δίκτη") με την απόφαση της Κυβέρνησης να παραμείνει Αυτόνομος Δήμος το Οροπέδιο Λασιθίου. «Το Οροπέδιο πρέπει να παραμείνει Δήμος γιατί έτσι το καθόρισε η φύση» είχαμε γράψει, παρουσιάζοντας και όλα εκείνα τα επιχειρήματα που στήριζαν αυτήν την άποψη. Ευτυχώς, στην ουτοπική –όπως έσπευσαν ορισμένοι να τη χαρακτηρίσουν- αυτή θέση μας, βρέθηκαν σύμμαχοι και αρωγοί. Και ευτυχώς το δίκαιο επικράτησε. Και για μία ακόμη φορά αποδείχθηκε ότι χαμένος αγώνας είναι μόνο ο αγώνας που δεν δίνεται. Πολλοί προσπαθήσανε, σαν άλλες Κασσάνδρες, να προβλέψουν το τελειωμένο της υπόθεσης και να μετακυλήσουν το επίκεντρο της συζήτησης στα δευτερεύοντα ζητήματα. Πολλοί θεώρησαν ότι η συζήτηση για την αυτονομία είχε λάβει τέλος και μπήκαν στο παζάρι της διαπραγμάτευσης για το που θα πάει ο Δήμος. Ανατολικά ή Δυτικά; Ευτυχώς, όμως, κάποιοι δεν παραδώσανε τα όπλα και συνέχισαν να ελπίζουν, να διεκδικούν, να μάχονται. Ακόμα και όταν όλα έμοιαζαν δυσοίωνα. Και τελικά δικαιώθηκαν. H αυτονομία του Δήμου δε διασφαλίζει, ωστόσο, την ανάπτυξη του Οροπεδίου. Αποτελεί ένα σημαντικό κεφάλαιο, αποτελεί ένα θαυμάσιο εφαλτήριο, το βάρος, όμως, της ανάπτυξης, πέφτει μοιραία στους τοπικούς άρχοντες. Στους ανθρώπους δηλαδή που θα κληθούν να διαχειριστούν την αυτονομία του Δήμου και τα άλλα σημαντικά ζητήματα (βλέπε φράγμα Αποσελέμη). Το σίγουρο είναι πως καμιά δικαιολογία δεν θα υπάρχει πια σε επίπεδο μεταβίβασης της ευθύνης. Η πολιτεία όσον αφορά στον διοικητικό χάρτη έπραξε το αυτονόητο για το Οροπέδιο. Τώρα είναι η ώρα της ευθύνης. Τώρα που η «μπάλα» παίζεται στο γήπεδό μας!

Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για το Ζήτημα της Ανεργίας(2)

2010-06-13T17:29:00.002+03:00

Ενοικιάζονται εργαζόμενοι στο Δημόσιο από ιδιώτες
Μέχρι σήμερα γνωρίζαμε ότι οι Εταιρείες Προσωρινής Απασχόλησης (ΕΠΑ) νοίκιαζαν εργαζόμενους σε άλλες ιδιωτικές επιχειρήσεις.
Πλέον όμως θα το κάνουν και στον δημόσιο τομέα και μάλιστα σε ευαίσθητες κοινωνικές δομές, με την... ευγενική επιχορήγηση του ΟΑΕΔ. Κάτι που προβλέπεται στο νόμο για την εφαρμογή του μηχανισμού στήριξης της ελληνικής οικονομίας και δείχνει πώς αντιλαμβάνονται το «νοικοκύρεμα» του κράτους οι κυβερνώντες.
Στο πρώτο της σκέλος η σχετική νομοθετική ρύθμιση αφορά ηλικίες μεταξύ 55 και 64 ετών «με στόχο την καταπολέμηση της ανεργίας ατόμων που βρίσκονται κοντά στο όριο συνταξιοδότησης». Προβλέπει τη δημιουργία προγραμμάτων εργασίας που καταρτίζονται με απόφαση των υπουργών Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης, Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης και Οικονομικών, ύστερα από γνώμη του διοικητικού συμβουλίου του ΟΑΕΔ.
Το δεύτερο σκέλος του νόμου δίνει το δικαίωμα σε Νομικά Πρόσωπα Δημοσίου Δικαίου (ΝΠΔΔ) που εποπτεύει το υπουργείο Υγείας να χρησιμοποιούν εργαζόμενους των ΕΠΑ, «χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα ηλικιακά όρια (55-64 ετών) και η μακροχρόνια ανεργία». Στην περίπτωση αυτή η κοινή υπουργική απόφαση που προβλέπεται συνυπογράφεται και από τον υπουργό Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης.
Πελατειακές σχέσεις
Ομως ποια ΝΠΔΔ περιλαμβάνει η ρύθμιση; Δομές ψυχικής υγείας και προνοιακά ιδρύματα. Επίσης τον ΟΚΑΝΑ, τα κέντρα πρόληψης, το ΚΕΘΕΑ και αντίστοιχα ιδρύματα που εποπτεύονται από τους δήμους.
Η επιλογή των ΕΠΑ θα γίνεται από τον ΟΑΕΔ, σύμφωνα με τις διατάξεις περί κρατικών προμηθειών. Η αμοιβή τους βαρύνει τον προϋπολογισμό του οργανισμού, ο οποίος όμως δεν θα έχει λόγο στην τελική ενοικίαση των εργαζομένων στο Δημόσιο από τις εταιρείες που θα αναλάβουν τα σχετικά προγράμματα (υπάρχουν περίπου δέκα ΕΠΑ).
Υπάρχει φόβος ότι οι πελατειακές σχέσεις οι οποίες καλλιεργούνταν εδώ και πολλά χρόνια στον ΟΑΕΔ (και στο πλαίσιο αντιμετώπισης του έγινε η κατάργηση των Stage) θα αποκτήσουν ιδιωτική βιτρίνα.
Είναι δεδομένο πως ο ΟΑΕΔ απλά θα επιχορηγεί τις ΕΠΑ και δεν θα επιλέγει τους εργαζομένους που θα στέλνουν αυτές στο Δημόσιο (να δουλεύουν κάθε μέρα και αλλού μόλις για λίγες ώρες).
Ο συνδικαλιστής του ΟΑΕΔ Γ. Μακράκης πιστεύει ότι «θα μπορούσε να ψηφιστεί μια νομοθετική ρύθμιση για να προσλαμβάνονται με διαφάνεια οι ευαίσθητες ηλικίες που πλήττονται από την ανεργία χωρίς να χρηματοδοτεί το Δημόσιο ιδιωτικές εταιρείες για να του κάνουν τη δουλειά. Σε κάθε περίπτωση τα συνδικάτα είναι αντίθετα προς κάθε μορφή ευέλικτης απασχόλησης».
Πάντως υπάρχει πρόγραμμα του ΟΑΕΔ που επιδοτεί εργοδότες να παίρνουν στη δουλειά τους ανθρώπους που δυσκολεύονται να βγουν στη σύνταξη. Είναι πολύ επιτυχημένο, αν και θα μπορούσε να διαφημιστεί περισσότερο αφού αρκετοί δεν το γνωρίζουν.
Π. Μπ.-Αφρ. Π.

Η Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία για το Ζήτημα της Ανεργίας(1)

2010-06-13T17:27:00.001+03:00

Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 23 Μαΐου 2010
Φόβος για ακραίες αντιδράσεις από ανέργους
Τα χέρια ψηλά σηκώνουν καθημερινά οι υπάλληλοι του ΟΑΕΔ μπροστά στο διογκούμενο κύμα των ανέργων που καταφεύγουν στα γραφεία του οργανισμού.
Τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και απασχόλησης δεν επαρκούν για να καλύψουν τους 600.000 που αναζητούν εργασία. Επίδομα ανεργίας παίρνουν μόλις 180.000, ενώ 185.000 δεν εργάζονται τουλάχιστον ένα χρόνο.
Ο φόβος για ακραίες αντιδράσεις δεν είναι φιλολογικός και επιβεβαιώνεται από περιστατικά που δημοσιοποιούν οι εργαζόμενοι του ΟΑΕΔ. Στο Κέντρο Προώθησης Απασχόλησης (ΚΠΑ) Περιστερίου νεαρός άνεργος, θολωμένος από την οργή, απείλησε τους υπαλλήλους επειδή δεν του χορηγήθηκε το επίδομα αλληλεγγύης. Το λάθος του ήταν ότι δεν ανανέωσε έγκαιρα την κάρτα ανεργίας.
Λίγες μέρες πριν ο πρωθυπουργός ανακοίνωνε νέα προγράμματα σε αιφνιδιαστική επίσκεψη στο συγκεκριμένο χώρο. «Ηρθε εν κρυπτώ, ίσως για να αποφύγει τις αντιδράσεις. Είναι πια τόσο έντονος και καθημερινός ο εκνευρισμός, που δεν αναρωτιόμαστε για το αν αλλά για το πότε και σε ποιον ΟΑΕΔ θα έχουμε ακραίο περιστατικό βίας από απελπισμένο άνεργο», λέει ο Πέτρος Καπετανόπουλος, εργαζόμενος στον ΟΑΕΔ Περιστερίου.
Είναι όμως πεπεισμένος ότι «η λύση δεν είναι κάμερες και σεκιούριτι, γιατί αυτά, εκτός από άκρως αναποτελεσματικά, όπως έχει αποδειχθεί πάμπολλες φορές, ενισχύουν την εικόνα ενός ΟΑΕΔ ξένου και εχθρικού προς τους ανέργους».
Κάθε υπάλληλος ξεχωριστά είναι επιφορτισμένος με την εξυπηρέτηση δεκάδων - συχνά και εκατοντάδων - ανέργων. Η ψυχολογική πίεση είναι αφόρητη όχι μόνο γιατί αυξάνεται η επιθετικότητα κάποιων, αλλά γιατί οι περισσότεροι υπάλληλοι δεν μπορούν να παρέχουν σοβαρές λύσεις σε κόσμο που ψάχνει απεγνωσμένα μια σανίδα σωτηρίας.
Η Χάιντι Λάτση, εργαζόμενη στο ΚΠΑ Καλλιθέας, αναφέρεται σε «μια ιδιαίτερη υπηρεσία. Πολλοί θα έρθουν και θα σου βγάλουν τα σπασμένα τους. Εισπράττεις την απογοήτευση, την απελπισία τους. Σε βλέπουν ως βολεμένο πίσω από μία καρέκλα. Εκπροσωπείς το κράτος, τις πολιτικές για την ανεργία. Εκπροσωπείς την αποτυχία».
Μας αναφέρει περιστατικό για συνάδελφό της που καθυστέρησε να δώσει μία βεβαίωση και ως απάντηση της ήρθε ένα πληκτρολόγιο στο κεφάλι! Η δυσπιστία κυριαρχεί. Παλαιότερα οι προσφερόμενες θέσεις εργασίας ήταν δημόσια αναρτημένες στους πίνακες ανακοινώσεων των ΚΠΑ, κάτι που δεν γίνεται σήμερα, με αποτέλεσμα ορισμένοι να πιστεύουν ότι τους αποκρύπτονται εσκεμμένα τα σχετικά στοιχεία
Προβλήματα όμως δημιουργήθηκαν και με την αλλαγή του μηχανογραφικού συστήματος. «Μέχρι το 2008 μπορούσες ανά πάσα στιγμή να δεις πόσοι άνεργοι και σε τι ειδικότητες υπάρχουν σε κάθε περιοχή, και να πληροφορηθείς αντίστοιχα τι θέσεις εργασίας προσφέρονται. Τώρα ούτε αυτό δεν μπορούμε να κάνουμε, εμείς οι σύμβουλοι. Φανταστείτε πόσο δυσκολεύει η προσπάθειά μας», λέει ο Πέτρος Καπετανόπουλος.
Σύμφωνα με τους εργαζόμενους, πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές «αναμεταδίδουν συχνά ελλιπείς πληροφορίες, προκαλώντας κομφούζιο. Το έκαναν με το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης, όταν ανήγγειλαν την καταβολή της πρώτης δόσης με προτροπές του στιλ "τρέξτε να πάρετε όλοι οι άνεργοι" ενώ δεν είχαν κατατεθεί τα χρήματα...».
Σε πολλά ΚΠΑ θυροκολλήθηκαν επεξηγηματικές ανακοινώσεις ώστε να αποφεύγονται επεισόδια του τύπου: «Φέρε το επίδομα, το είπε ο Αυτιάς, το άκουσα στον Παπαδάκη»!
Οπως και να 'χει, η δεύτερη δόση (200 ευρώ) του επιδόματος αλληλεγγύης κόπηκε. Τα περισσότερα τμήματα είναι υποστελεχωμένα. Ιδιαίτερο πρόβλημα δημιούργησε η απομάκρυνση των εργαζομένων με Stage που κάλυπταν πάγιες ανάγκες και η συνταξιοδότηση παλιότερων υπαλλήλων, παράλληλα με την μεγάλη αύξηση του αριθμού των ανέργων.
Το 2006 στο ΚΠΑ Καισαριανής εργάζονταν 31 άτομα. Σήμερα, έχουν απομείνει οι μισοί και ο αριθμός των ανέργων έχει τουλάχιστον διπλασιαστεί. Και είμαστε μόνο στην αρχή καθώς ο ΟΑΕΔ αναμένεται να δοκιμαστεί ακόμη περισσότερο μέσα στους επόμενους μήνες.
«Ο οργανισμός διαθέτει αρκετά εκπαιδευμένο και ικανό προσωπικό, έτσι ώστε να μπορέσει να παίξει ρόλο καταλυτικό στην εποχή της κρίσης. Είναι, λοιπόν, θέμα πολιτικής βούλησης, είναι θέμα αξιοποίησης του προσωπικού και αποδέσμευσής του από κάθε παράλογη γραφειοκρατική και ανούσια διαδικασία», λέει ο Γ. Μακράκης, αντιπρόεδρος της Πανελλήνιας Ενωσης των υπαλλήλων του οργανισμού και συντάκτης του μπλογκ oaednews.blogspot.com.
Οι άνεργοι βαρέθηκαν να ακούνε «πέρνα την επόμενη εβδομάδα, ούτε σήμερα έχω κάποια δουλειά για σένα». Πλέον έχουν απαιτήσεις από τον ΟΑΕΔ...

Το Ζήτημα της χρεοκοπίας

2010-05-07T11:23:00.002+03:00

Με το ζήτημα της χρεοκοπίας της χώρας μας, με τη χώρα μας δηλαδή, με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της θα ασχοληθούμε εδώ, όπως ασχολούνται και όλοι οι Έλληνες. Και είναι αλήθεια πως ως μέσος Έλληνας νιώθω όλα εκείνα τα συναισθήματα που συνοδεύουν τους συμπολίτες μας. Οργή, αγανάκτηση, απογοήτευση, προβληματισμός. Νιώθω κι εγώ μέσα μου την Εγκλωβισμένη ενέργεια, έτσι όπως την εγλώβισε σε όλους τους Έλληνες το πολιτικό μας σύστημα. Το πολιτικό μας σύστημα, που μας έμαθε να μην χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας, να ζούμε παρασιτικά από το ρουσφέτι που μας προσέφεραν, όταν γονυπετείς παρακαλούσαμε για μια δουλειά. Έτσι μας έμαθε το πολιτικό μας σύστημα, έτσι μας έμαθαν οι πολιτικοί μας. Να ζούμε με την ελπίδα του βολέματος. Έτσι, με το φτηνό ρουσφέτι, για να έχουν αυτοί την ακριβή διαπλοκή. Εμείς stage, αυτοί Siemens, εμείς 400 ευρώ ανασφάλιστοι, αυτοί βαλίτσες μαύρο χρήμα.
Τώρα, αδιέξοδα παντού. Μηχανισμός στήριξης ή χρεοκοπία, δηλαδή χρεοκοπία ή χρεοκοπία. Το δίλλημα μπαίνει βασανιστικά.
Κι όμως το Ζήτημα δεν είναι η χρεοκοπία της Ελλάδας. Το ζήτημα είναι η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Αυτή η χρεοκοπία στερεί από τους Έλληνες την Ελπίδα, στερεί την προοπτική. Είναι αυτή η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος που χρεοκόπησε το δικαιικό μας σύστημα, το συνδικαλιστικό κίνημα, τα ΜΜΕ, το εκπαιδευτικό σύστημα, το σύστημα υγείας, τη δημόσια διοίκηση. Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε τελικά το μέλλον μας και είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που θέλει τώρα να μας σώσει. Ευτυχώς δεν πείθει. Δεν πείθει παρά τις πραγματικά καλές προθέσεις του πρωθυπουργού Γ.Α. Παπανδρέου. Δεν πείθει γιατί από τους 300, οι περισσότεροι είναι οι ίδιοι που συμμετείχαν εδώ και χρόνια, δια της σιωπής ή δια της δράσης τους, στη χρεοκοπία. Για να εξηγούμαι –επειδή δε μου αρέσουν οι γενικεύσεις – θεωρώ πως από το κοινοβούλιο έχουν περάσει -και υπάρχουν και τώρα- άξιοι άνθρωποι, δυνατά μυαλά, έντιμοι πολιτικοί. Όλοι, όμως, κατέληξαν όμηροι του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Όμηροι της κομματικής πειθαρχίας, όμηροι της πολιτικής τους επιβίωσης.
Αυτή η ομηρία της πολιτικής επιβίωσης οδήγησε τους πρωταγωνιστές του πολιτικού μας συστήματος στο μοναδικό ενδιαφέρον. Η εκλογή τους και η επανεκλογή τους και η επανεκλογή τους είναι ο μοναδικός στόχος. 40 και 50 χρόνια κοινοβουλευτικού βίου, υπουργικές θητείες και άλλα κρατικά αξιώματα λες και πρόκειται για σοφούς. Ο κόμπος στο χτένι; Αδιέξοδο στην πολιτική; Υπάρχει λύση;
Στην αρχαία Ζάκρο (μια από τις πόλεις της Κρήτης) απαγορευόταν η επανεκλογή πριν την παρέλευση 10 ετών. Νομίζω πως αυτό θα ήταν μια διέξοδο, μια κάποια λύση. Να απαγορευτεί η επανεκλογή σε οποιαδήποτε δημόσιο Αξίωμα. Να απαγορευτεί η επανεκλογή! Άμεσα. Να απαγορευτεί η επανεκλογή για τους δημάρχους, τους βουλευτές, τους Πρωθυπουργούς, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Να απαγορευτεί η επανεκλογή για προέδρους πολιτιστικών συλλόγων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και γενικά σε όλα τα δημόσια αξιώματα. Μια θητεία για όλους. Μετά στο επάγγελμά σου, στη δουλειά σου, στην προσφορά χωρίς αξίωμα, στην προσφορά με τη στάση σου, με τη συμπεριφορά σου.
Μόνο έτσι θα μπορέσει ο καθένας που ασχολείται με τα κοινά να δίνει το σύνολο των δυνάμεών του για το κοινό καλό, αφού δεν θα υπάρχει άλλος λόγος να ασχοληθεί, παρά μόνο η φιλοδοξία να προσφέρει, γνωρίζοντας μάλιστα πως ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του είναι πεπερασμένος.

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 5/5/2010

2010-05-05T08:42:00.002+03:00

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών
για την Κοινωνική Δημοκρατία
http://www.neosagonistis.gr/, neosagonistis07@gmail.com

«Βαρβαρότητα είναι οι πολιτικές που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Οι πολιτικές που καταδικάζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στη φτώχεια και την ανεργία… Βαρβαρότητα είναι οι πολιτικές που αναγκάζουν τους πολίτες να πληρώνουν, με καινούριους άδικους φόρους… Είναι πολιτική βαρβαρότητα να αφήνεις τους κερδοσκόπους ασύδοτους και ύστερα να καλείς τους πολλούς, το λαό, τον πολίτη, εκείνους που δεν φταίνε σε τίποτα για την κρίση, να πληρώσουν τα σπασμένα».
Γιώργος Παπανδρέου, Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ομιλία στη Λαμία, 24.5.2009

Λιγότερο από ένα χρόνο μετά αυτές οι διαπιστώσεις είναι περισσότερο επίκαιρες από τότε. Απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που προσπαθώντας, όπως ισχυρίζεται, να κάνει αξιόπιστη τη χώρα στους δανειστές της, και γίνεται όλο και πιο αναξιόπιστο το ίδιο έναντι των πολιτών που έχει δημοκρατικό καθήκον να εκπροσωπεί, η μόνη ελπίδα αυτή τη στιγμή του έκπληκτου και απογοητευμένου λαού είναι ο ανυποχώρητος αγώνας. Ο αγώνας αυτός σήμερα δεν έχει ακόμα πολιτική έκφραση. Διεξάγεται μέσω του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο συνδικαλισμός στη χώρα μέχρι τώρα ανεπαρκής και πολλές φορές διαβρωμένος ή και διεφθαρμένος, βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευθύνη, πρόκληση και ευκαιρία: να δώσει στους εργαζόμενους - μισθωτούς, αγρότες και αυτοαπασχολούμενους – τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τη δύναμη και την αξία της συλλογικότητας, του κοινού αγώνα, της αλληλεγγύης. Αυτό το ανασυγκροτημένο κίνημα μπορεί να αποτελέσει μια ισχυρή βάση για την πολιτική ανανέωση που αναζητά ο λαός και έχει ανάγκη η χώρα. Αυτός ο αγώνας μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για τον ηθικό επανεξοπλισμό της δημόσιας ζωής, που θα αναζωογονήσει τη δημοκρατία, θα της δώσει ουσία και περιεχόμενο και θα ανοίξει το δρόμο για βαθιές κοινωνικές αλλαγές.
Το πλήρες κείμενο της συμφωνίας με το ΔΝΤ πρέπει να δοθεί άμεσα στη δημοσιότητα. Τα πρακτικά των διαπραγματεύσεων να κατατεθούν στη Βουλή. Αυτά σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτονόητη υποχρέωση. Στην Ελλάδα ούτε η κυβέρνηση το έκανε, παρά τις διακηρύξεις περί διαφάνειας, ούτε η αντιπολίτευση το ζήτησε. Γιατί άραγε; Ο λαός που καλείται να πληρώσει δικαιούται να γνωρίζει. Για παράδειγμα, δικαιούται να γνωρίζει ότι από την χρηματοδότηση των 110 δις ευρώ που θα λάβει η Ελλάδα στην τετραετία 2010 – 2013, πάνω από 10 δις (ίσως και 15) θα δοθούν στις τράπεζες ως ενίσχυση.
Καθήκον κάθε πολίτη είναι να ξεπεράσει το φόβο, να νικήσει την απαισιοδοξία, να χτίσει την ελπίδα. Την ελπίδα που δεν μπορεί να εναποτεθεί σε βαρόνους της πολιτικής και σε παρωχημένα σχήματα, σε ευνοούντες και ευνοούμενους των συμφερόντων. Καθήκον κάθε αγωνιζόμενου Έλληνα σήμερα είναι να υπερβεί τους διαχωρισμούς και να αποκρούσει τα ψέματα με τα οποία προσπαθούν να επιβάλουν οι ξένοι δυνάστες - δανειστές και το ντόπιο κατεστημένο.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι της χώρας δεν δημιούργησαν τα ελλείμματα, ούτε οι αμοιβές και οι συντάξεις τους προκάλεσαν το δημόσιο χρέος. Χρέος δημιουργήθηκε από τις «μεγάλες ιδέες» και τις ιδεολογικές εμμονές των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Αλήθεια, πόσο κόστισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Πόσο κόστισαν οι «εθελούσιες» έξοδοι από τις ιδιωτικοποιούμενες ΔΕΚΟ, τα μπόνους, τα πρόωρα εφάπαξ και οι πρόωρες συντάξεις; Ποιοι επωφελήθηκαν απ’ αυτά και πόσο; Γιατί το Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων πληρώνει δικαστές και παπάδες που δεν πλήρωσαν εισφορές σ’ αυτό; Γιατί το Δημόσιο καλύπτει, εν μέρει, ζημιές από απάτες ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών με χρήματα του Ταμείου των Δημοσίων Υπαλλήλων; Γιατί δεν γίνονται μετατάξεις στις γραμματείες των αστυνομικών τμημάτων και εξαγγέλλονται προσλήψεις αστυνομικών; Ποιος λογοδότησε για τα δομημένα ομόλογα; Ποιος επωφελήθηκε απ’ αυτό; Πού είναι τα λεφτά;
Γιατί η κυβέρνηση επικαλείται ότι δεν κόβει τον 13ο και 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που σύμφωνα με τους αξιωματούχους του ΔΝΤ, ουδέποτε ετέθη απ’ αυτούς, την ίδια στιγμή που, σε συνθήκες κρίσης, διευκολύνει τις απολύσεις, μειώνει τις αποζημιώσεις απόλυσης και μεταφέρει το βάρος της ανεργίας στις οικογένειες για να μην πληρώσει επιδόματα; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα στο μισθό και τη διαβίωση των πολιτών από την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που προωθείται; Γιατί να ελαστικοποιηθεί η εργασία και όχι τα κέρδη; Γιατί μειώνονται οι αποδοχές των νέων σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα; Με ποιον τρόπο η μείωση των μισθών θα βοηθήσει τα δημόσια έσοδα όταν μάλιστα δεν υπάρχει παραγωγική ανασυγκρότηση και μειώνονται δραστικά οι δημόσιες επενδύσεις;
Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν χτυπούν επίσης, και συγκεκριμένα με φορολογικές και άλλες ρυθμίσεις, αλλά και ως ψυχολογικό κλίμα μεγάλο μέρος των μεσαίων στρωμάτων. Συνολικά ο λαός απειλείται με πτώχευση. Προβλέπουν ύφεση το 2010 και το 2011 αθροιστικά πάνω από 6% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, ως δια μαγείας οριακή ανάπτυξη, ενώ μειώνουν κατά 2,5 δις ευρώ τις δημόσιες επενδύσεις. Και μην ξεχνάμε, αυτά που θα αντληθούν από το υστέρημα του λαού θα κατευθυνθούν στις τσέπες των ξένων τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Η ντόπια άρχουσα τάξη, για μια ακόμα φορά στην ιστορία της παραδίδει τη χώρα στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, αρκεί να διαφυλάξει τα κέρδη που σώρευσε το προηγούμενο διάστημα από την υπερεκμετάλλευση όλων μας, βάζοντας παράλληλα τα θεμέλια για νέα συσσώρευση πλούτου.
Τα δάνεια που μας δίδονται ως στήριξη από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν επιτόκιο διπλάσιο ως τριπλάσιο από το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται τα ίδια. Για κάθε ένα ευρώ που μας δανείζουν μπορούν να έχουν άτοκο (με τόκους δηλαδή που θα πληρώνουμε εμείς) άλλο ένα ή και δύο. Κι αυτό το λένε «βοήθεια» και «στήριξη». Αυτό θεωρείται «επιτυχία»!
Η χώρα καταδικάζεται σε πολυετή ύφεση και λιτότητα, σ’ έναν φαύλο κύκλο διαρκούς αποπληρωμής χρεών και αποδιάρθρωσης του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού. Οι αδηφάγες αγορές έλαβαν το μήνυμα ότι όσο πιέζουν, τόσο περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα θα λάβει το εγχώριο υποταγμένο σ’ αυτές πολιτικό σύστημα. Πρέπει να πάρουν το μήνυμα της αποφασιστικής λαϊκής καταδίκης και της καθολικής αντίστασης στην εξαθλίωση από την ελληνική κοινωνία, το λαό, τους εργαζόμενους.
Ο αντιλαϊκός δρόμος είναι αδιέξοδος. Σημαίνει την περαιτέρω αποδιάρθρωση της χώρας, υποβάθμιση και εξαθλίωση του λαού της, νέο κύμα μετανάστευσης των πιο προσοντούχων νέων, μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία, υποταγμένη σε ξένους «προστάτες» και περιφερειακούς δυνάστες. Η απόρριψη των μέτρων, ο ανυποχώρητος αγώνας εναντίον τους είναι απαραίτητα αλλά όχι αρκετά. Χρειάζεται ένα πολιτικοοικονομικό εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα επιτρέψει να πάρουμε τον άλλο δρόμο ενάντια στη διάλυση και την παρακμή. Είναι επιτακτική η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με όρους δημοκρατίας και δικαιοσύνης, που να αφορά πριν απ’ όλα την υπάρχουσα σήμερα γεωργία, κτηνοτροφία, βιομηχανία που πρέπει να διατηρηθούν και αναπτυχθούν. Δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για πανωτόκια στους ξένους τραπεζίτες και τοκογλύφους!
Είναι λοιπόν απαραίτητη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Μείωσή του, λογικά επιτόκια, επιμήκυνση πληρωμής, περίοδος χάριτος κ.α. θα δώσουν τους απαραίτητους πόρους για την παραγωγική αναδιάρθρωση και μαζί με έντιμη διαχείριση και το σταμάτημα της λεηλασίας από επιτήδειους, θα εξαφανίσουν τα τρέχοντα ελλείμματα και θα αποκλείσουν τον σχηματισμό νέων. Η εθνικοποίηση και το συμμάζεμα των τραπεζών, ιδιαίτερα τώρα που η κυβέρνηση ενεργοποιεί το νόμο της προηγούμενης, παρέχοντάς τους μέσα στη δημοσιονομική κρίση, εγγυήσεις και ρευστότητα ύψους 12 δις, είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. Αναπροσανατολισμός της γεωργίας με κεντρικό στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών στα αγροτικά προϊόντα και τη διατροφική επάρκεια της χώρας. Μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς με την αγορά όχι όπλων αλλά πυρομαχικών για τα υπάρχοντα, μέρος των οποίων μπορεί να παραχθεί στη χώρα, ώστε η χώρα να έχει ισχυρή άμυνα, αν οι διεθνείς τραπεζίτες σκεφτούν να επαναλάβουν το 1897.
Ένα πολιτικό σχέδιο που ανασυγκροτεί τη χώρα, ανορθώνει την οικονομία, παρέχει συνοχή στην κοινωνία και αυτοπεποίθηση στον λαό, μπορεί να κινητοποιήσει τους απλούς πολίτες, τις λαϊκές τάξεις και τα μεσοστρώματα, σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, η οποία μέσα από σκέψη, δράση και δουλειά θα δώσει την απάντηση σ’ αυτούς που σήμερα σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση, τους πολίτες στην απόγνωση, τη χώρα στη διάλυση. Αυτό το πολιτικό σχέδιο είναι η προοπτική και η δικαίωση των σημερινών αγώνων κι αυτών που έρχονται!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ.
ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, ΡΙΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!
ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Όχι στη βαρβαρότητα. Επιμένουμε σοσιαλιστικά!

Γράμμα από την Αγγλία....μια άλλη προσσέγγιση

2010-05-02T16:04:00.003+03:00

Προκάλεσα την άποψη του καλού φίλου Παναγιώτη Περυσσινάκη για το ΔΝΤ και την κατάσταση στην Ελλάδα, χωρίς καθυστέρηση μας παραθέτει τα εξής:

1. Προσφυγή στο ΔΝΤ είναι ομολογία ήττας της Ελλάδας (των πολιτικών που ακολουθήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια, ιδίως τα τελευταία 10).
2. Διαφορετικός χειρισμός από την παρούσα κυβέρνηση ίσως είχε αποτρέψει την προσφυγή (πολύ μικρό και αβέβαιο ίσως) – όμως κριτική σε βάρος της κυβέρνησης για αυτό στη βάση υποθέσεων θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου.
3. Αυτό που χρειάζεται αντιμετώπιση δεν είναι η ομολογία της ήττας, όσο η ήττα καθαυτή.
4. Επί της ουσίας (δηλαδή σχετικά με την αντιμετώπιση των ουσιαστικών προβλημάτων) το ΔΝΤ προτείνει σωστές πολιτικές (δημοσιονομικές και διαρθρωτικές) που όμως θα μπορούσαμε και θα οφείλαμε να είχαμε εφορμόσει μόνοι μας στη βάση της κοινής (οικονομικής) λογικής.
5. Εκεί που έφτασαν τα πράγματα τον Οκτώβρη ίσως ήταν ήδη πολύ αργά για εφαρμογή αυτών των πολιτικών, αυτοδύναμα και χωρίς προσφυγή. Αυτό έπρεπε να το είχαμε κάνει πολύ νωρίτερα. Γι’ αυτό είμαι πολύ δυστακτικός στην υιοθέτηση εύκολης κριτικής σε βάρος της παρούσης κυβέρνησης.
6. Ο χειρισμός της κρίσης από την παρούσα κυβέρνηση, παρόλαυτα, υπήρξε κατώτερος των περιστάσεων.
a. Ήταν λάθος η μπλόφα
b. Ήταν διπλό λάθος η δαιμονοποίηση του ΔΝΤ
c. Ήταν τριπλό λάθος η επιδίωξη σύστασης ευρωπαϊκού μηχανισμού, όταν είχε γίνει σαφές ότι η Γερμανία δεν ήταν πρόθυμη.
d. Ήταν τετραπλό λάθος η συναίνεση στη δημιουργία μεικτού μηχανισμού. Την 25η Μαρτίου τα κάναμε θάλασσα.
7. Τί έπρεπε να κάνουμε;
a. Να καθυστερούσαμε για 15 μέρες τη δημοσιοποίηση του νέου υψηλότερου ελλείμματος τον Οκτώβρη
b. Να ανακοινώναμε τα μέτρα που τελικά ανακοινώθηκαν τις 3 Μαρτίου ταυτόχρονα με την ανακοίνωση του υψηλότερου ελλείμματος (το αργότερο αρχές Νοεμβρίου).
c. Να ψηφίζαμε το νεό φορολογικό μέσα στο Γενάρη
d. Να ψηφίζαμε το νέο ασφαλιστικό (με πολύ σκληρότερα μέτρα από αυτά που ακόμη και τώρα ακούγονται) μέσα στο Φλεβάρη
e. Να ψηφίζαμε νέο αναπτυξιακό νόμο και τον Καλλικράτη μέσα στο Μάρτη
f. Να μην ενδίδαμε στους λιμενεργάτες του ΟΛΠ
g. Να μην ενδίδαμε στους αγρότες (να ανοίγαμε τους δρόμους και να στέλναμε τους παρανομούντες στον εισαγγελέα)
h. Να μην ανεχόμασταν ούτε για μια μέρα κατάληψη της Παν/μίου και του Γ. Λογιστηρίου
i. Να προωθούσαμε απελευθέρωση επαγγελμάτων μέσα στον Απρίλη
j. Να προωθούσαμε κατάργηση/συγχώνευση οργανισμών και υπηρεσιών του δημοσίου με μαζικές απολύσεις αργόσχολων μέσα στον Απρίλη.
k. Να προωθούσαμε απελευθέρωση της αγοράς εργασίας μέσα στον Απρίλη.
8. Αν είχαν γίνει όλα τα άνω έγκαιρα (που ούτως ή άλλως θα γίνουν), ίσως είχαμε αποφύγει την προσφυγή, ίσως είχαμε πείσει τις αγορές, ίσως είχαμε μπορέσει να περάσουμε τον κάβο του Απρίλη και του Μάη με τις δικές μας δυνάμεις. Ήταν από την αρχή σαφές ότι ορίζοντας για όλες τις άνω πολιτικές ήταν ο Απρίλης. Εκεί λοιπόν χάθηκε στο στοίχημα. Ο Παπανδρέου καθυστέρησε να καταπιεί το πικρό χάπι.
9. Όμως ακόμη κι αν είχαν γίνει όλα τα άνω, ίσως και πάλι να μην μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα. Το κόστος δανεισμού ίσως και πάλι να ήταν απαγορευτικό Η προσφυγή σε έξωθεν βοήθεια ίσως και πάλι να ήταν αναπότρεπτη, λόγω των μακροπρόθεσμων προοπτικών του χρέους, και του αποσαθρωμένου αναπτυξιακού υπόβαθρου.
10. Αν όμως είχαν γίνει όλα αυτά έγκαιρα, ίσως ήταν ευκολότερο να πειστεί η (δικαίως καχύποπτη) Γερμανία.
11. Ειδικά για τον εξευτελισμό της 25ης Μαρτίου:
a. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον έγινε σαφές ότι η Γερμανία δε συνεργάζεται οφείλαμε στις 25 Μαρτίου να διαφυλάξουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια
b. Θυμάσαι ότι στη στενή διαβούλευση δεν κληθήκαμε καν. Ο Παπακωνσταντίνου κλήθηκε εκ των υστέρων απλά για ενημέρωση της Γαλλο-Γερμανικής απόφασης.
c. Θα μου πεις οι επαίτες δεν μπορεί να θέτουν όρους – ασφαλώς και δεν μπορούν.
d. Εφόσον όμως είδαμε ότι η Γερμανία (δικαίως) δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη οφείλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι θα εμμείνουμε σε καθαρή λύση:
i. Είτε καθαρά Ευρωπαϊκή βοήθεια
ii. Είτε ΔΝΤ από μόνο του.
e. Από άποψη τακτικής έπρεπε πρώτα να διευκρινίσουμε όρους (μέγιστο ποσό, και επιτόκιο) με το ΔΝΤ και μετά να απαιτήσουμε ο όποιος Ευρωπαϊκός μηχανισμός να έχει τουλάχιστο εφάμιλους όρους. Δεν καταλαβαίνω, γιατί, αφού το ΔΝΤ μπαίνει ούτως ή άλλως στο χορό, να πρέπει να πληρώνουμε τέτοιο καπέλο στους Ευρωπαίους. Γιατί; Δεν είναι αυτή η αλληλεγγύη.
f. Θέλουν να μας τιμωρήσουν; Με γεια τους και χαρά τους. Έχουν κάθε δικαίωμα, έτσι που φερθήκαμε. Όμως εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να σερνόμαστε επαίτες ή να πληρώνουμε το καπέλο που μας ζητούν, τη στιγμή που το ΔΝΤ προσφέρει καλύτερους όρους. Εφόσον θα είχαμε πάρει όλα τα μέτρα, το δίλημμα θα ήταν απλό: Ευρώπη, ή ΔΝΤ; Ή το ένα ή το άλλο! Ακόμη και σήμερα η Ελλάδα θα πρέπει να μαζέψει ό,τι αξιοπρέπεια της έχει απομείνει και να αποτανθεί αποκλειστικά στο ΔΝΤ. Να δηλώσει ότι η μηχανισμός της 25ης Μαρτίου απέτυχε, ότι οι Ευρωπαίοι δε συνεργάστηκαν και ότι το ΔΝΤ προσφέρει καλύτερους όρους. Και ας αφήσουμε τη Μέρκελ αντιμέτωπη με τις εκλογές και την ιστορία. Ας πάρουν οι Γερμανοί ελεύθερα τις αποφάσεις τους και ας πάρουμε κι εμείς τις δικές μας.
g. Στο τέλος τέλος, η άλλη εναλλακτική θα ήταν η πτώχευση, μέ ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη χώρα μας και για την Ευρώπη.
h. Η αξιοπρέπεια της χώρας ακόμη και σε στιγμές τέτοιας ταπείνωσης πρέπει να παίρνει προτεραιότητα.
i. Ρωτώ, θα μπορούσαν οι Ευρωπαίοι να μας εμποδίσουν (ακόμη και τώρα) να πάμε μονομερώς στο ΔΝΤ και να τους πούμε πως ευχαριστούμε πολύ δεν θα πάρουμε από τα δικά σας αλμυρούτσικα δάνεια; Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που καταδέχονται να μας δανείσουν φτηνότερα από τις αγορές, ή να ενοχλούμαστε που μας δανείζουν ακριβότερα από το ΔΝΤ; Ίσως και τα δυο, όμως εφόσον έχουμε αυτή την επιλογή οφείλουμε να ζητήσουμε τα φτηνότερα δάνεια του ΔΝΤ και να απορρίψουμε την Ευρωπαϊκή “ελεημοσύνη”.
12. Αλλά να κάνω και λίγη αυτοκριτική: Η εκ των υστέρων κριτική του καναπέ είναι εύκολη. Θα ήταν άραγε ανθρωπίνως δυνατό να γίνουν όλα όσα λέω παραπάνω μέχρι τον Απρίλη; Πρακτικά οριακά ίσως ναι, πολιτικά ίσως όχι. Ο Παπανδρέου κινείται όταν οριμάζουνε οι πολιτικές συνθήκες, ενώ είναι ήδη πολύ αργά για τις οικονομικές συνθήκες. Χρειάζεται να αρχίσει να ενεργεί με κριτήριο τον οικονομικό χρόνο, και όχι τον βραδύτερο πολιτικό χρόνο. Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο, και ίσως είναι ριψοκίνδυνο, όμως εδώ που φτάσαμε πρέπει να αναλάβουμε ρίσκα και να επιταχύνουμε όλες τις μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να κάνουμε σε 6 μήνες όσα χρειάστηκε η Θάτσερ 12 χρόνια για να αλλάξει της Βρετανία. Το άλλο που δεν ξέρω είναι αν το ΔΝΤ από μόνο του έχει αρκετά λεφτά. Διότι αν δεν φτάνουν τα λεφτά του ΔΝΤ, δεν θα ήταν δυνατό να παρακάμψουμε, όπως προτείνω, το μηχανισμό της 25ης Μαρτίου.
13. Εδώ που φτάσαμε, το ΔΝΤ είναι έτσι ή αλλιώς σωσίβιο – περισσότερο λόγω των μακροπρόθεσμων ευεργετικών επιπτώσεων των επώδυνων μέτρων που θα μας αναγκάσει να πάρουμε, και λιγότερο λόγω της φτηνής δανειακής διευκόλυνσης.
14. Και μια διευκρίνιση: παραμένω φανατικός φιλο-ευρωπαίος. Η κρίση αυτή αποτελεί απόδειξη ότι δεν περπατά το πράγμα ατελές . Κοινή νομισματική πολιτική, χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική είναι τρέλα. Αλλά η κοινή δημοσιονομική πολιτική προϋποθέτει σύσταση ομόσπονδης κυβέρνησης και ομόσπονδου λαού με ομόσπονδη λαϊκή και κρατική κυριαρχία.
15. Αν είχαμε οραματιστές ηγέτες σαν τον Φερχοφστατ του Βελγίου αντί για την ψευτοσυνθήκη της Λισαβώνας θα είχαμε ήδη μια νέα ομοσπονδιακή συνθήκη. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, αυτό απέχει ακόμη τουλάχιστο 20 χρόνια...
16. Δεν πρέπει να κακίζουμε τους Ευρωπαίους για τη στάση τους, αφού μόνο τους εαυτούς μας έχουμε να εγκαλούμε. Δεν σημαίνει όμως πως πρεπει και να τους ακολουθούμε σε όλα, όταν η αξιοπρέπεια και η οικονομική ευστάθεια της χώρας τίθενται σε αμφισβήτηση.
17. Και κάτι τελευταίο: δεν πρέπει να τη φοβόμαστε την ύφεση. Αν πάρουμε σωστά μέτρα μείωσης του κράτους και απελευθέρωσης των αγορών, και μείωσης της εσωτερικής ζήτησης και αύξησης της ανταγωνιστικότητας ίσως καταφέρουμε να προσελκύσουμε ιδιωτικές επενδύσεις και να σπρώξουμε την οικονομία μας προς τις εξαγωγές, ώστε να ισοσκελίσουμε το εμπορικό ισοζύγιο ενώ ταχτοποιούμε και το χρέος.
18. Ο εθνικός μας στόχος πρέπει να είναι η εξόφληση του χρέους εντός της προσεχούς εικοσαετίας. Για να γίνει αυτό πρέπει να λειτουργήσουμε με πρωτογενή πλεονάσματα για είκοσι χρόνια, και ταυτόχρονα να έχουμε θετική ανάπτυξη του ΑΕΠ. Ο μόνος τρόπος για να τετραγωνιστεί αυτός ο κύκλος είναι με δραστική μείωση του κράτους, μείωση της εσωτερικής ζήτησης, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και άνοιγμα των αγορών.
19. Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα. Χρειάζεται μια νέα μεγάλη ιδέα, σαν την ιδέα που κινητοποίησε τον Ελληνισμό τη δεκαετία του 1910. Χρειάζονται θυσίες και προσπάθειες διαρκείας, και ηγεσία με καθαρό μυαλό και όραμα. Δεν αρκούν πια προγράμματα 3ετίας ούτε 4ετίας ούτε 5ετίας. Αν μας ενδιαφέρει να επανορθώσουμε το τρωθέν κύρος της χώρας πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι μέχρι να ξοφλήσουμε και το τελευταίο πενηνταράκι, και να τους πούμε ότι δεν τους έχουμε πια ανάγκη – όχι με λόγια, αλλά με έργα. Θέμε όραμα 20ετίας. Όπως στους Βαλκανικούς πολέμους η χώρα μάτωσε, και ζωές χάθηκαν, έτσι και τώρα θα πρέπει να ματώσουμε, και να είμαστε έτοιμοι για απώλεια θέσεων εργασίας, ιδίως στο δημόσιο τομέα. Η ανεργία μεσοπρόθεσμα θα είναι το αναγκαίο τίμημα – το αίμα που πρέπει να πληρώσουμε για να πετάξουμε από τον κορμό της χώρας κάθετι αντιπαραγωγικό και αντιαναπτυξιακό Αυτές οι πολικές όμως θα μας επιτρέψουν να βγούμε από την άλλη άκρη του τούνελ πολύ ισχυρότεροι. Αναγεννημένοι, με στέρεες βάσεις. Με αληθινές προοπτικές χωρίς τα “ναρκωτικά” των επιδοτήσεων ή των δανεικών. Χωρίς δεκανίκια. Θα μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι στα πόδια μας.
20. Για πρώτη φορά αισθάνομαι αισιόδοξος γιατί βλέπω πως για πρώτη φορά, από τότε που πιτσιρικάς άρχισα να παρακολουθώ τις πολιτικές μας εξελίξεις, λαός και ηγεσία κάνουμε επιτέλους μια απίστευτα επώδυνη στροφή προς τη σωστή κατεύθυνση. Προς την κατεύθυνση του φιλελευθερισμού. Έστω στανικώς.
21. Η αλήθεια πονάει, αλλά απελευθερώνει.
22. Αυτή η νέα Ελλάδα, το όραμα αυτής της αλήθεας, αυτής της απελευθέρωσης είναι που πρέπει να μας κρατήσουν ζωντανούς τα πέτρινα χρόνια που αναγκαστικά θα διαβούμε τώρα. Μ’ αυτό το όραμα θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να κάνουμε τούτη την ύστατη προσπάθεια διαρκείας.
23. Η πολιτική μας ηγεσία πρέπει επειγόντως να δώσει αυτό το όραμα στο λαό. Ο Παπανδρέου έχει μια μοναδική ευκαιρία να εμπνεύσει. Ο λαός είναι πάντα έτοιμος για θυσίες, αλλά διψά για το όραμα, για την ελπίδα. Όχι άλλα ψέματα. Μόνο αλήθειες από δώ και πέρα.

Panagiotis Perysinakis LL.M.
Group Commercial Counsel
The Body Shop International plc
panagiotis.perysinakis@thebodyshop.com
anileos.blogspot.com

Vasilis Papakonstantinou - 1n Maiou

2010-05-01T08:05:00.000+03:00

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ: ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

2010-05-01T07:43:00.001+03:00

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών
για την Κοινωνική Δημοκρατία
www.neosagonistis.gr, neosagonistis07@gmail.com
Πρωτομαγιά 2010
«Ποιός λοιπόν είναι πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουν τέτοια. Γι’ αυτό δεν νοιάζεται και ούτε συγκινείται με την ύπαρξη συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.... Ποιός, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;». Άρης Βελουχιώτης, Λόγος της Λαμίας, 22-10-1944

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ.
ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, ΡΙΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!
Η προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ και τον λεγόμενο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. σηματοδοτεί μια πρώτη νίκη των κερδοσκόπων. Παρά την επιβολή των μέτρων λιτότητας στις λαϊκές τάξεις, οι «αγορές» απαιτούν επιπλέον μέτρα εναντίον των εργαζομένων, ζητούν τη γενική κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων, την άμεση μείωση των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα, τη γενική εξαθλίωση του λαού. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας (και ιδιαίτερα το πρόβλημα του δημοσίου χρέους), είναι γνωστό και υπαρκτό, όμως ως θεμελιώδες μέγεθος επιδεινώθηκε ουσιωδώς τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει λοιπόν ζήτημα σε σχέση τόσο με την πολιτική διαχείρισή του, τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά, κυρίως ως προς τους χειρισμούς, και από την παρούσα.
Η πολιτική τάξη που μας συνιστά νέες θυσίες είναι η ίδια ελίτ που μέχρι πριν λίγα χρόνια επαίρονταν για την «ισχυρή Ελλάδα» που δήθεν είχε δημιουργήσει, για το «νοικοκύρεμα» που επανειλημμένα πέτυχε, για την «ασφάλεια» που παρείχε η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ. Αυτοί που καυχώνταν για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης – που όμως δεν συνοδεύονταν από τη σωστή δημοσιονομική προσαρμογή ούτε από αναδιανομή υπέρ των εργαζομένων – τώρα ισχυρίζονται ότι μέσα στην ύφεση και την κρίση θα περιοριστούν τα ελλείμματα! Αλήθεια, πού είναι ο οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων; Ποιο είναι το οικονομικό, για να μη μιλήσουμε για το κοινωνικό, αποτέλεσμα – κόστος και όφελος - των ιδιωτικοποιήσεων;
Το θέμα δεν αφορά μόνο την πολιτική αλλά και την οικονομική και κοινωνική ελίτ. Πώς είναι δυνατόν μεγαλοεπιχειρηματίας που φόρτωσε τα ασφαλιστικά ταμεία πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και εφάπαξ για να κερδίσει από τις ιδιωτικοποιήσεις να γίνεται τιμητής; Ή πώς είναι δυνατόν, εν μέσω «μάχης κατά των κερδοσκόπων» τους τελευταίους μήνες να διευκολύνονται αυτοί να παίζουν «αέρα» εις βάρος των ομολόγων του Δημοσίου, με πράξεις και παραλείψεις κρατικών αξιωματούχων της Τράπεζας της Ελλάδας και του Ο.Δ.ΔΗ.Χ.; Αυτό το αφερέγγυο και χρεωκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας ευθύνεται και για τα χρόνια δημοσιονομικά προβλήματα. Αν υπάρχουν υπεράριθμοι στο Δημόσιο, αυτοί δεν διορίστηκαν μόνοι τους. Αυτή ήταν η μέθοδος σταθεροποίησης με εξωθεσμική συναίνεση του μετεμφυλιακού κράτους δοσιλόγων, που δεν είχε ούτε ιδεολογική ηγεμονία ούτε ηθικό κύρος. Οι μαυραγορίτες στην εξουσία καλλιέργησαν το σαλταδορισμό στο λαό. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις και τις διακηρύξεις υπονόμευσαν, χρόνια τώρα, την υλική παραγωγή στη χώρα, οδηγώντας την σε μια ανορθολογική αντιπαραγωγική δομή με τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, που εισάγει σχεδόν τα πάντα, ακόμη και αυτά που διαθέτει σε επάρκεια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ διαρκώς καταγγέλει (αορίστως) τη διαπλοκή, αλλά στην πράξη την ενισχύει και την υπηρετεί.
Τώρα βρήκαν ξανά τη «λύση» με νέα επίθεση στο λαϊκό εισόδημα και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Και πάλι καλούνται να πληρώσουν αυτοί που πληρώνουν πάντα: οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι μη προνομιούχοι. Κι αυτά που θα αντληθούν από το υστέρημα του λαού θα κατευθυνθούν στις τσέπες των ξένων τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Η ντόπια άρχουσα τάξη, για μια ακόμα φορά στην ιστορία της παραδίδει τη χώρα στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, αρκεί να διαφυλάξει τα κέρδη που σώρευσε το προηγούμενο διάστημα από την υπερεκμετάλλευση όλων μας, βάζοντας παράλληλα τα θεμέλια για νέα συσσώρευση πλούτου. Άραγε, γιατί να πληρώσει το «καθυστερημένο» έθνος των Ελλήνων, οι «φοβικοί» εργαζόμενοι, οι λαοί και όχι οι «πολυπολιτισμικές» αγορές, οι φιλελεύθεροι καπιταλιστές και οι ανοιχτόμυαλοι κερδοσκόποι όπως ο κ. Σόρος;
Τα αδιέξοδα του παγκόσμιου συστήματος γενικά, αλλά και οι αδυναμίες της ευρωζώνης ειδικότερα, φαίνονται πια διά γυμνού οφθαλμού και σπρώχνουν de facto σε κανιβαλισμό των αγορών εναντίον ολόκληρων χωρών. Είμαστε ο πρώτος στόχος. Αλλά οι αγορές και η πολιτική τάξη που γίνεται δικός τους εντολοδόχος και όχι του λαού που την εκλέγει, ζητούν από τα θύματα τους να μπουν μέσα μόνα τους στο καζάνι, αφού πρώτα μαζέψουν ξύλα, ανάψουν φωτιά και το γεμίσουν με νερό. Το θέμα δεν αφορά εμάς μόνο αλλά όλη τη νότια Ευρώπη. Μας λένε PIIGS και μας βλέπουν σαν λουκάνικα. Όρος για την επιβίωσή μας είναι η οργάνωση της αντίστασης σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.
Ο μηχανισμός στήριξης δήθεν μας βοηθά, ενώ στην πράξη καταδικάζει τη χώρα σε πολυετή ύφεση και λιτότητα, σ’ έναν φαύλο κύκλο διαρκούς αποπληρωμής χρεών και αποδιάρθρωσης του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού. Οι αδηφάγες αγορές έλαβαν το μήνυμα ότι όσο πιέζουν, τόσο περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα θα λάβει το εγχώριο υποταγμένο σ’ αυτές πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς δεν έχουν λάβει το μήνυμα της αποφασιστικής λαϊκής καταδίκης και της καθολικής αντίστασης στην εξαθλίωση από την ελληνική κοινωνία, το λαό, τους εργαζόμενους.
Πέρα από τα ποσά του βραχυχρόνιου χρέους που θα λήξουν εντός του 2010 και που αναμένεται να ανέλθουν περί τα 5 δις, τα ομόλογα που λήγουν το επόμενο διάστημα ανέρχονται σε 30 δις για το 2010, 40 δις για το 2011, 43 δις για το 2012, 33 δις για το 2013 κ.ο.κ. Αθροίζοντας σ’ αυτά περίπου 15 δις το χρόνο για τόκους καθώς και το προβλεπόμενο στο Π.Σ.Α. έλλειμμα 21 δις για το 2010, 18 δις για το 2011 κτλ, τα πράγματα είναι προφανή : το χρέος φαίνεται αδύνατο να εξυπηρετηθεί. Ο λαός θα εξαθλιωθεί, η χώρα θα ρημάξει, οι ξένοι τραπεζίτες θα εισπράξουν πανωτόκια και η χρωκοπία δεν θα αποφευχθεί.
Το «πακέτο στήριξης» είναι ανεπαρκές. Είναι απλώς άλλοθι υποταγής και ξεπουλήματος όποιας δημόσιας περιουσίας απέμεινε, ξεθεμελιώματος κάθε θεσμικής και υλικής κατάκτησης των εργαζομένων, που κερδήθηκε με μαζικούς αγώνες την περίοδο της μεταπολίτευσης και στην πρώτη, ιδιαίτερα, κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1985). Γι’ αυτό και οι οργανικοί προπαγανδιστές της ελίτ, εκτός από τη συστηματική αναπαραγωγή κλίματος τρομοκρατίας, ηττοπάθειας, παραίτησης και μελαγχολίας στο λαό, στρέφονται μενόμενοι εναντίον της περιόδου 1974-1985. Απεχθάνονται τη δημοκρατία και το λαό. Προτιμούν τη χούντα. Τη στρατιωτική παλιά, των αγορών σήμερα.
Ο αντιλαϊκός δρόμος είναι αδιέξοδος. Σημαίνει την περαιτέρω αποδιάρθρωση της χώρας, υποβάθμιση και εξαθλίωση του λαού της, νέο κύμα μετανάστευσης των πιο προσοντούχων νέων, μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία, υποταγμένη σε ξένους «προστάτες» και περιφερειακούς δυνάστες. Η απόρριψη των μέτρων, ο ανυποχώρητος αγώνας εναντίον τους είναι απαραίτητα αλλά όχι αρκετά. Χρειάζεται ένα πολιτικοοικονομικό εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα επιτρέψει να πάρουμε τον άλλο δρόμο ενάντια στη διάλυση και την παρακμή. Είναι επιτακτική η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με όρους δημοκρατίας και δικαιοσύνης, που να αφορά πριν απ’ όλα την υπάρχουσα σήμερα γεωργία, κτηνοτροφία, βιομηχανία που πρέπει να διατηρηθούν και αναπτυχθούν. Δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για πανωτόκια στους ξένους τραπεζίτες και τοκογλύφους!
Είναι λοιπόν απαραίτητη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Μείωσή του, λογικά επιτόκια, επιμήκυνση πληρωμής, περίοδος χάριτος κ.α. θα δώσουν τους απαραίτητους πόρους για την παραγωγική αναδιάρθρωση και μαζί με έντιμη διαχείριση και το σταμάτημα της λεηλασίας από επιτήδειους, θα εξαφανίσουν τα τρέχοντα ελλείμματα και θα αποκλείσουν τον σχηματισμό νέων. Η εθνικοποίηση και το συμμάζεμα των τραπεζών, ιδιαίτερα τώρα που η κυβέρνηση ενεργοποιεί το νόμο της προηγούμενης, παρέχοντάς τους μέσα στη δημοσιονομική κρίση, εγγυήσεις και ρευστότητα ύψους 12 δις, είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. Αναπροσανατολισμός της γεωργίας με κεντρικό στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών στα αγροτικά προϊόντα και τη διατροφική επάρκεια της χώρας. Μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς με την αγορά όχι όπλων αλλά πυρομαχικών για τα υπάρχοντα, μέρος των οποίων μπορεί να παραχθεί στη χώρα, ώστε η χώρα να έχει ισχυρή άμυνα, αν οι διεθνείς τραπεζίτες σκεφτούν να επαναλάβουν το 1897.
Ένα πολιτικό σχέδιο που ανασυγκροτεί τη χώρα, ανορθώνει την οικονομία, παρέχει συνοχή στην κοινωνία και αυτοπεποίθηση στον λαό, μπορεί να κινητοποιήσει τους απλούς πολίτες, τις λαϊκές τάξεις και τα μεσοστρώματα, σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, η οποία μέσα από σκέψη, δράση και δουλειά θα δώσει την απάντηση σ’ αυτούς που σήμερα σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση, τους πολίτες στην απόγνωση, τη χώρα στη διάλυση.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΣΥΝΘΗΚΗΣ & ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ- ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ

Μ.ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ: ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΩΝ ΑΓΡΟΤΙΚΩΝ ΣΥΝΕΤΑΙΡΙΣΜΩΝ

2010-04-26T15:47:00.000+03:00

Φίλες και Φίλοι,Με την πεποίθηση ότι η συμμετοχή των πολιτών είναι απαραίτητη για μια δημοκρατική, σύγχρονη και κοντά στον πολίτη διακυβέρνηση, ζητάμε τη συμβολή σας στη δημόσια ηλεκτρονική διαβούλευση για την «Ανασυγκρότηση των Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων», ώστε ν’ αξιοποιηθεί με όρους διαφάνειας η δική σας γνώμη, οι δικές σας προτάσεις και η εποικοδομητική δυναμική του συνόλου της κοινωνίας, που ολοκληρώνει και ενισχύει την αποτελεσματικότητα της δημόσιας πολιτικής.Η Ανασυγκρότηση των Αγροτικών Συνεταιριστικών Οργανώσεων αποτελεί για την Κυβέρνηση ένα μεγάλο στοίχημα που αποσκοπεί στην ενδυνάμωση της φωνής και της παρουσίας των αγροτών στις εξελίξεις, ώστε να παρεμβαίνουν καταλυτικά στη λειτουργία της αγοράς αλλά και σε κάθε ζήτημα που τους αφορά. Για εμάς, οι αγρότες και η οργανωμένη δράση τους, αποτελούν ιστορική πολιτική αναφορά, καθώς διαχρονικά αποδεικνύονται μια σπουδαία κοινωνική και οικονομική δύναμη, ικανή να εξασφαλίσει την αγροτική μεταρρύθμιση που έχει ανάγκη η χώρα μας.Θα ήθελα και εγώ με τη σειρά μου, αποστέλλοντάς σας το κείμενο διαβούλευσης, όπως η Υπουργός ΑΑΤ κ. Κατερίνα Μπατζελή το έδωσε στη δημοσιότητα, να σας καλέσω να συμμετάσχετε και να συμβάλλετε στο δημόσιο διάλογο, ο οποίος πραγματοποιείται στην ηλεκτρονική διεύθυνση www.opengov.gr και θα ολοκληρωθεί τη Δευτέρα 3 Μαΐου 2010.

Με εκτίμηση,

Μιχάλης Καρχιμάκης

Υφυπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΔΙΑΒΟΥΛΕΥΣΗ

«Ανασυγκρότηση των Αγροτικών
Συνεταιριστικών Οργανώσεων της Ελλάδας»
(Συμπλήρωση και Τροποποίηση διατάξεων του Ν.2810/2000)

Α. Η αντιμετώπιση της παγκόσμιας διατροφικής πρόκλησης και της αυξανόμενης αστάθειας των διεθνών αγορών επιβάλει τον κατάλληλο προσανατολισμό της ευρωπαϊκής γεωργίας προς την αγορά, την ανάγκη για αποτελεσματικό δίχτυ ασφαλείας και μετριασμό των επιπτώσεων της αυξανόμενης αστάθειας των παγκόσμιων αγορών προκειμένου να εξασφαλιστεί η βιωσιμότητα των αγροτικών εκμεταλλεύσεων.

Ο αυξανόμενος διεθνής ανταγωνισμός, ο οποίος προήλθε από τις συμφωνίες των χωρών – μελών του Παγκοσμίου Οργανισμού Εμπορίου για λιγότερο προστατευμένες αγορές, αναμένεται να ενταθεί τα επόμενα χρόνια.

Στην Ευρωπαϊκή Ένωση οι προτεινόμενες προτεραιότητες στρατηγικής για τη διαμόρφωση της ΚΑΠ μετά το 2013, με σκοπό μεταξύ άλλων και της αντιμετώπισης των εξελίξεων αυτών, συνοψίζονται στην ανάπτυξη μιας οικονομίας, που βασίζεται στις γνώσεις, την επιχειρηματικότητα και την καινοτομία, που χρησιμοποιεί αποτελεσματικότερα τους πόρους και είναι πιο φιλική προς το περιβάλλον, που είναι ανταγωνιστική και επιτυγχάνει υψηλό επίπεδο απασχόλησης με θετικές επιπτώσεις στην οικονομική, κοινωνική και εδαφική συνοχή.

Η πρόκληση μιας πιο φιλικής προς το περιβάλλον αγροτικής οικονομίας δεν μπορεί να υλοποιηθεί χωρίς να ληφθεί υπόψη η αγροτική δραστηριότητα, που περιλαμβάνει τη διαχείριση του 80% του εδάφους της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αλλά και μεγάλου μέρους των υδάτινων πόρων, κατέχει πρωταρχικό ρόλο στον τομέα της βιώσιμης χρήσης του συνόλου των πόρων, στη διατήρηση του φυσικού περιβάλλοντος, στη βιοποικιλότητα και καλείται να διαδραματίσει αυξανόμενο ρόλο στην καταπολέμηση κατά της κλιματικής αλλαγής.

Η αγροτική παραγωγή και η μεταποίηση της σε προϊόντα διατροφής συμβάλλουν ουσιαστικά στη βιομηχανική και περιφερειακή ανάπτυξη, στην απασχόληση καθώς και στη διατήρηση του πληθυσμού και της οικονομικής δραστηριότητας στην ύπαιθρο.

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί, που σε όλη την Ευρώπη υπερβαίνουν τους 30.000, αποτελούν κυρίαρχο μοχλό σταθεροποίησης των αγροτικών περιοχών και περαιτέρω ανάπτυξής τους. Είναι προφανές λοιπόν ότι οι συνεταιρισμοί σε αυτό το ταχύτατα μεταβαλλόμενο περιβάλλον πρέπει να ανταποκριθούν στις προκλήσεις μέσω της εξυγίανσης και ανάπτυξής τους αποτελώντας ουσιαστικά αναπτυξιακά εργαλεία άσκησης αγροτικής πολιτικής.

Η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και κατά συνέπεια της ανταγωνιστικότητας, η ορθολογικότερη οργάνωση της αγοράς, η σωστή λειτουργία και εποπτεία της αγοράς, ο έλεγχος του κόστους εισροών και εφοδίων για την πρωτογενή παραγωγή, η διασφάλιση της δημόσιας υγείας αλλά και η ανασυγκρότηση των παραγωγικών τομέων με διακλαδική μορφή, εξαρτώνται κατά κύριο λόγο από την ανασυγκρότηση των συνεταιριστικών οργανώσεων.

Με τη σημερινή δομή και λειτουργία τους οι αγροτικές συνεταιριστικές οργανώσεις δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις ολιγοπωλιακές και μονοπωλιακές πρακτικές που εφαρμόζονται στην ελληνική αλλά και διεθνή αγορά. Δεν επιτυγχάνεται συγκέντρωση προσφοράς, δεν υπάρχει οργανωτική αντίληψη και πρακτική για τη συμμετοχή στην εμπορική αλυσίδα, ενώ είναι σχεδόν ανύπαρκτη η συμβολαιακή γεωργία, η οποία θα διασφαλίζει την ισορροπία προσφοράς και ζήτησης και θα διαμορφώνει καταναλωτικά διατροφικά προϊόντα.

Β. Με βάση τις παραπάνω παραδοχές και διαπιστώσεις, οι στόχοι της ανασυγκρότησης των αγροτικών συνεταιριστικών οργανώσεων θα μπορούσαν να είναι οι εξής :
Η εξασφάλιση ουσιαστικής και εθελοντικής συσπείρωσης των παραγωγών στους συνεταιρισμούς,
Η εξασφάλιση ισοτιμίας στην αντιμετώπιση των παραγωγών-μελών του συνεταιρισμού,
Η τήρηση από τους παραγωγούς–μέλη των δεσμεύσεων που θα αποφασίζονται συλλογικά από τις συνελεύσεις,
Η επιβράβευση της προσφοράς των μελών στην επίτευξη των στόχων του συνεταιρισμού,
Η διασφάλιση επιχειρηματικής ευελιξίας των συνεταιριστικών οργανώσεων,
Η επίτευξη της μέγιστης δυνατής συσπείρωσης των συνεταιριστικών οργανώσεων σε εθνικό ακόμα και σε ευρωπαϊκό επίπεδο, με βάση και τις αρχές του ευρωπαϊκού συνεταιρισμού.
Η αντιμετώπιση ολιγοπωλιακών και μονοπωλιακών καταστάσεων καθώς και των αθέμιτων πρακτικών στην διατροφική αλυσίδα και στη ζήτηση των αγροτικών εφοδίων στη χώρα μέσω της συσπείρωσης και της ισχυροποίησης της διαπραγματευτικής δύναμης των συνεταιριστικών οργανώσεων.
Η διευκόλυνση της ανασυγκρότησης στην προαναφερθείσα κατεύθυνση, με την κατάλληλη συμπλήρωση και όπου απαιτηθεί προσαρμογή του θεσμικού νόμου 2810/2000 με την παροχή κινήτρων .
Η διασφάλιση της προώθησης της ευρωπαϊκής συνεταιριστικής συνεργασίας μέσω του νέου εθνικού πλαισίου περί συνεταιρισμών.

Γ. Λαμβάνοντας υπόψη τα προαναφερομένα, τα οποία, πρέπει να επιτευχθούν από τις συνεταιριστικές οργανώσεις για την αντιμετώπιση των προκλήσεων, την επιβίωσή τους, την ορθολογική λειτουργία και περαιτέρω ανάπτυξή τους, ανακύπτει η ανάγκη συμπλήρωσης και όπου απαιτηθεί τροποποίησης του ισχύοντος θεσμικού πλαισίου του Ν. 2810/2000 προκειμένου να υλοποιηθούν οι στόχοι.

Θα πρέπει ως εκ τούτων, να διατυπωθούν, ορισμένα βασικά ερωτήματα, η απάντηση των οποίων θα προσανατολίσει και το νέο πλαίσιο.

Πιο συγκεκριμένα:

Η ισχύουσα δομή και διάρθρωση των συνεταιριστικών οργανώσεων ανταποκρίνεται στις σημερινές προκλήσεις και απαιτήσεις της αγοράς;
Η συνέχιση ίδρυσης πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών που συνήθως υπολειτουργούν αποκομμένοι από κάθε μεταποιητική και εμπορική δραστηριότητα, συνάδει με τους προαναφερομένους στόχους;
Είναι αναγκαία η ενοποίηση των πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών με εθελοντική συσπείρωση του μέγιστου δυνατού αριθμού των παραγωγών στον ενοποιημένο συνεταιρισμό ευρύτερης περιφέρειας;
Εξυπηρετεί τους προαναφερόμενους στόχους η υφιστάμενη δυνατότητα άσκησης παράλληλων δραστηριοτήτων Ε.Α.Σ. και πρωτοβάθμιου συνεταιρισμού που πρακτικά έχει αποβεί αναποτελεσματική (για την πλειονότητα των οργανώσεων) εφόσον δημιουργεί ανταγωνιστικές τάσεις μεταξύ των οργανώσεων και αποτελεί τροχοπέδη για την ενοποίηση και τη δημιουργία μεγάλων και υγιών πρωτοβάθμιων συνεταιρισμών;
Πόσο λειτουργική έχει αποδειχθεί μέχρι σήμερα η διάκριση μεταξύ πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας (κεντρικής) οργάνωσης με τους υφιστάμενους περιορισμούς όσον αφορά στα μέλη και στις δραστηριότητες της καθεμιάς; Αν κρίνεται μη λειτουργική ποια είναι τα βήματα και ποιες οι προϋποθέσεις μετεξέλιξης του σχήματος;
Οι κοινοπραξίες πρέπει να συνεχίσουν, όπως και οι Ε.Α.Σ., να είναι δευτεροβάθμιες οργανώσεις και οι κεντρικές ενώσεις τριτοβάθμιες; Είναι σκόπιμο να συμμετέχουν στις Συνεταιριστικές Οργανώσεις συνεταιριστικές επιχειρήσεις και άλλα νομικά πρόσωπα - τα οποία προφανώς δεν θα ασκούν ανταγωνιστική δραστηριότητα, με εκείνη του συνεταιρισμού- αυξάνοντας στην ουσία την κεφαλαιακή βάση του νέου συνεταιρισμού;
Πρέπει η συνεργασία των μελών με τη συνεταιριστική οργάνωση- επιχείρηση να είναι δεσμευτική για το μέλος όσον αφορά τη χρησιμοποίηση των υπηρεσιών της ή την ανάληψη κάποιας δραστηριότητας σύμφωνα με τις αποφάσεις των οργάνων;
Οι υποχρεώσεις των μελών των συνεταιριστικών οργανώσεων μπορεί να είναι μόνο οικονομικού και επιχειρησιακού χαρακτήρα ή πρέπει να επεκτείνεται και σε θέματα διαχείρισης των φυσικών πόρων και των ανανεώσιμων πηγών; Η μη τήρηση των δεσμεύσεων των μελών όπως και η μη τήρηση των οικονομικών υποχρεώσεων των μελών προς την οργάνωση δεν πρέπει να αποτελεί λόγο διαγραφής και επιδίωξης αποζημίωσης για την προκαλούμενη βλάβη;
Βάσει και των προτύπων του Κανονισμού 1453/03 του Ευρωπαϊκού Συνεταιρισμού, είναι επιθυμητή και λειτουργική η σύγκλιση Τμηματικών Συνελεύσεων στις νέες συνεταιριστικές οργανώσεις, ώστε να είναι πιο αποτελεσματική και ουσιαστική η διαδικασία αποφάσεων τους στα επιμέρους θέματα;
Είναι σκόπιμο η τριτοβάθμια οργάνωση να εγκαταλείψει την επαγγελματική εκπροσώπηση των αγροτών σε ευρωπαϊκό και διεθνές επίπεδο και να επικεντρωθεί στην επιχειρηματική εκπροσώπηση και λειτουργία των συνεταιρισμών, ενώ θα αποκομματικοποιείται η λειτουργία τους και ο τρόπος εκλογής των εκπροσώπων τους σε όλες τις βαθμίδες;
Πρέπει να υπάρχει εκλεγμένη από τη Γενική Συνέλευση των οργανώσεων εποπτική επιτροπή για να ελέγχει τις αποφάσεις και την οικονομική διαχείριση της διοίκησης;
Ο καθορισμός της συνεταιριστικής μερίδας, μέσω του καταστατικού λειτουργίας, πρέπει να δίνει και επαρκή κίνητρα για την ενεργό οικονομική και διοικητική συμμετοχή των συνεταίρων στον συνεταιρισμό;

Με βάση τα παραπάνω αναμένουμε τα σχόλια, εισηγήσεις και προτάσεις των ενδιαφερομένων, ενώ παράλληλα θα αρχίσει η διαβούλευση με τους εκπροσώπους των συνεταιριστικών οργανώσεων των αγροτών και θα συνεχιστεί καθ’ όλη τη διάρκεια της κατάρτισης του σχεδίου νόμου, ώστε αυτό να ολοκληρωθεί και να κατατεθεί προς συζήτηση και ψήφιση στη Βουλή σε σύντομο χρονικό διάστημα και με τις κατάλληλες μεταβατικές διατάξεις που θα συμπεριλάβει, θα διαμορφωθεί το νέο θεσμικό πλαίσιο για την ανασυγκρότηση των συνεταιριστικών οργανώσεων της χώρας.

Το Ζήτημα του εμπνευσμένου δασκάλου

2010-04-25T23:09:00.002+03:00

Αυτά τα λόγια απηύθυνα στους μαθητές µου (λέει ο Δάσκαλος), στο 2ο ΕΠΑΛ Αχαρνών, για την επέτειο της 25ης Μαρτίου:

«Σκέφτηκα να σου µιλήσω για τον Καραϊσκάκη, αλλά το µυαλό σου θα πάει στο γήπεδο.Σκέφτηκα να σου µιλήσω για το 21, αλλά ο νους σου θα πάει στην Ορίτζιναλ.Συλλογίστηκα πολύ για να καταλήξω, αν αξίζει να σε ταλαιπωρήσω για κάτι τόσο µακρινό, τόσο ξένο.Δύο αιώνες πίσω κάποια γεγονότα, τι να λένεσε σένα; Σε σένα που ßιάζεσαι να φύγεις, να πας για τσιγάρο, για καφέ ή για κάτι άλλο…Θα σου µιλήσω λοιπόν προσωπικά.Εγώ, ο δάσκαλος που δούλεψα ένα χρόνο σ’ αυτό το σχολείο και σε δεκαπέντε µέρες φεύγω γι’ αλλού,σε σένα που είσαι εδώ ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα χρόνια, θα σου µιλήσω σταράτα, για να σου εκφράσω δυο σκέψεις µου:Οι µαθητές που συνάντησα µέσα στις τάξεις, οι µαθητές που δίδαξα φέτος, στη συντριπτική τους πλειονότητα µε σεßάστηκαν, αν και δεν ανταποκρίθηκαν στις απαιτήσεις του µαθήµατος.Πολλοίόµως από τους υπόλοιπους µαθητές δε µε σεßάστηκαν, µε προσέßαλαν κατ’ επανάληψη. Με έργα, µε λόγια, µε ύßρεις. Δείχνοντας ένα χαρακτήρα κι ένα ήθος που µε σόκαρε, που µ’ έßαλε σε µελαγχολικές σκέψεις.Αυτό το φαινόµενο αποδεικνύει πως κάτι σάπιο υπάρχει σ’ αυτό το σχολείο, πως, εκτός του γνωστικού ελλείµµατος, το συγκεκριµένο σχολείο χωλαίνει δραµατικά και στο ηθικοπλαστικό του έργο, στη διαµόρφωση δηλαδή των µαθητικών ψυχών και πνευµάτων.Και η ευθύνη γι’ αυτή την αποτυχία είναι ευθύνη αποκλειστικά δική µας: τωνδασκάλων σας και των γονιών σας.Δεν έχουµε κατορθώσει να σας δείξουµε πως, χωρίς αρχές, η ζωή σας αύριο θα είναι µια κόλαση, πως, χωρίς όνειρα και στόχους, θα χρειαστείτε υποκατάστατα, θα καταφύγετε πιθανόν σ’ επιλογές που θα σας ξεφτιλίσουν, θα σας κάνουν να σιχαίνεστε τον εαυτό σας, θα σας γεµίσουν τη ζωή πλήξη και κούραση, θα σας γεράσουν πρόωρα.Αν όµως θέλετε µια συµßουλή από ένα δάσκαλο, σκεφτείτε το παράδειγµα του Μακρυγιάννη, που έφτασε αγράµµατος µέχρι τα πενήντα σχεδόν, για να καταλάßει τότε, πως η µόρφωση, ηκαλλιέργεια, ήταν το όπλο που έλειπε απ’ την προσωπική του θήκη. Και κάθισε µε πολλή δυσκολία και χωρίς δάσκαλο κι έµαθε πέντε κολλυβογράμματα, για να µας πει την ιστορία του ßίου του, το παραµύθι της επανάστασης των υπόδουλων Ρωµιών.Αυτό το παράδειγµα είναι για σένα το πιο κατάλληλο, και µπορείς τριάντα χρόνια νωρίτερα από το στρατηγό Μακρυγιάννη ν’ ακολουθήσεις το δρόµο που εκείνος έδειξε, το µονοπάτι της καλλιέργειας, το δρόµο της παιδείας, τη λεωφόρο της προσωπικής σου προκοπής.Δεν είστε σε τίποτε λιγότερο ικανοίαπό το µπάσταρδο γιο της καλογριάς, τον Αρßανίτη Γιώργη Καραϊσκάκη. Ήταν κι αυτός αθυρόστοµος σαν κι εσάς, αλλά είχε αυτό που από τα’ αλßανικά µάθαµε σαν «µπέσα». Ήταν πάνω απ´ όλα µπεσαλής.Αυτό θα ‘θελα να έχετε κι εσείς: Υπευθυνότητα, µπέσα, τσίπα. Ν’ αναλαµßάνετε τις ευθύνες σας, ν’ απεχθάνεστε την υποκρισία, να σιχαίνεστε το συµφέρον, να µισείτε το ψέµα και την ευθυνοφοßία.Η αγάπη για τον τόπο του, η λατρεία για την πατρίδα του, ήταν αυτό που χαρακτήριζε τη ζωή του Νικήτα Σταµατελόπουλου, του Νικηταρά.Αγωνίστηκεστη διάρκεια της επανάστασης, συνέßαλε στην απελευθέρωση της πατρίδας του κι έπειτα φυλακίστηκε, για να χαθεί σ’ ένα στενοσόκακο του Πειραιά, σχεδόν τυφλωµένος, πάµπτωχος κι εγκαταλειµµένος απ’ όλους. Δε ζήτησε τίποτε από την ελεύθερη Ελλάδα. Κι όταν οι γύρω του τον παρακινούσαν ν’ απαιτήσει από την κυßέρνηση µια πλούσια σύνταξη, απαντούσε πως η πατρίδα τον αµείßει πολύ καλά, λέγοντας ψέµατα, για να µην προσßάλει την πατρίδα του.Είναι δύσκολο, το κατανοώ, το παράδειγµα του Νικηταρά. Αλλά νοµίζω πως κι εσείς είστεικανοί για τα δύσκολα. Μπορείτε ν’ ακολουθήσετε το δρόµο της αξιοπρέπειας. Να προσπαθήσετε τίµια και µε αγωνιστικότητα για σας και για το µέλλον της οικογένειας που αύριο θα κάνετε.Ξέρω, καταλαßαίνω, αντιλαµßάνοµαι πως σας προτείνω µια διαδροµή ζωής δύσκολη και απαιτητική, όταν δίπλα σας κυριαρχεί ο εύκολος δρόµος των γονιών, των δασκάλων, των πολιτικών της εποχής στην οποία µεγαλώνετε.Όµως κάθε εποχή ελπίζει στους νέους της. Περιµένει απ’ αυτούς να σηκώσουν ψηλάκαι µ’ επιτυχία τη σηµαία του αγώνα και ναοδηγήσουν την πατρίδα τους, τον τόπο τους, σε καλύτερες µέρες, σε πιο φωτεινές σελίδες.Κι όταν ßλέπω την εποχή µας να µαραζώνει χωµένη στην αλλοτρίωση, να ξεψυχά από την τηλεοπτική ανία, να µουχλιάζει απ’ το κυνήγι της ευκολίας,μόνο σε σας ελπίζω, στην ειλικρινή σας διάθεση ν’ αγωνιστείτε, ν’ αντισταθείτε, να πολεµήσετε, να νικήσετε..Μη µας απογοητεύσετε».

ΔΑΝΕΙΑ-ΕΓΚΛΗΜΑ. 120 ΔΙΣ ΣΕ ΜΙΑ ΠΕΝΤΑΕΤΙΑ

2010-04-25T16:25:00.003+03:00

Σύμφωνα με τον κ. Πεταλωτή 120 δισ δανείστηκε η Ελλάδα την τελευταία πενταετία.
"Υπενθυμίζουμε στον κ. Σαμαρά, ο οποίος και σήμερα μίλησε σαν να μην υπήρχε υπουργός του κ. Καραμανλή, ότι οι κυβερνήσεις τους δεν έκαναν "σφάλματα", αλλά πραγματικά εγκλήματα εις βάρος της χώρας.

Γιατί όταν το ελληνικό κράτος από το 1830 μέχρι το 2004 είχε δανειστεί 180 δις ευρώ και μέσα σε μια πενταετία δανείζεται άλλα 120 δις, αυτό είναι έγκλημα εις βάρος όλων των Ελλήνων και των μελλοντικών γενεών.

Το Ζήτημα της Χρηματοπιστοτικής Κρίσης

2010-04-19T17:39:00.001+03:00

του Κώστα Μελά

I. Διακριτά χαρακτηριστικά της παρούσας χρηματοπιστωτικής κρίσης.

Α)

Φόβος και απληστία αποτελούν τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά των κοινωνιών του «ρίσκου» στις οποίες έχει οδηγηθεί ο πλανήτης με τη σταδιακή υιοθέτηση του αμερικανικού οικονομικού υποδείγματος υπό την πίεση της κυριαρχίας των ΗΠΑ.Φόβου και απληστίας που καθορίζονται από καταστάσεις πανικού, είτε αυτές λειτουργούν υπό το καθεστώς παράλογης ευφορίας είτε υπό το καθεστώς πλήρους και επίσης παράλογης απαισιοδοξίας.Οι σύγχρονες κοινωνίες ταλαντώνονται διαρκώς μεταξύ φόβου και απληστίας εξαρτώμενες από τις βουλήσεις των παγκόσμιων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ελίτ, όπως αυτές εκφράζονται μέσω των Διεθνών Πολυμερών Οργανισμών (ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, ΠΟΕ, ΟΟΣΑ), των Κεντρικών Τραπεζών και των Μεγάλων Αμερικανικών Ιδιωτικών Επενδυτικών Τραπεζών.Την τελευταία περίοδο βρισκόμαστε στον αστερισμό του Φόβου. Η βαθιά κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού τομέα οδηγεί με σχεδόν μαθηματική ακρίβεια στην παγκόσμια ύφεση με σοβαρές συνέπειες για το επίπεδο διαβίωσης των εργαζομένων στις αναπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες και με ακόμα σοβαρότερες για τους κατοίκους των αναπτυσσομένων χωρών.

Είναι πλέον παγκοίνως αποδεκτό ότι η ανάπτυξη του καπιταλισμού είναι συνυφασμένη με κρίσεις. Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα που εγγενώς ρέπει προς την ανισορροπία. Στη διαδικασία συνολικής και διευρυμένης αναπαραγωγής του κοινωνικού κεφαλαίου η παρουσία κρίσεων αποτελεί ένα αλλεπάλληλα επαναλαμβανόμενο φαινόμενο. Οι κρίσεις λαμβάνουν διαφορετικές μορφές αναλόγως σε ποιο τομέα της οικονομικής δραστηριότητας πρωταρχικά εμφανίζονται. Έτσι μπορούν να χαρακτηρισθούν ως κρίσεις : οικονομικές , χρηματιστηριακές, νομισματικές ή χρηματοπιστωτικές. Οι τελευταίες αποτελούν κρίσεις οι οποίες εκδηλώνονται πρωταρχικά και αφορούν κυρίως στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις δεν είναι όλες ίδιες ως προς την ένταση ή τις επιπτώσεις ούτε ως προς τους μηχανισμούς γέννησής τους .
Το πώς συνδέονται οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις με τις υπόλοιπες μορφές κρίσεων , το πώς επηρεάζουν ή επηρεάζονται από τους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας αποτελεί αντικείμενο ιδιαίτερης μελέτης της κάθε συγκεκριμένης χρηματοπιστωτικής κρίσης με βάση τα διακριτά χαρακτηριστικά της .
Ανατρέχοντας στην ιστορία των χρηματοπιστωτικών κρίσεων διακρίνουμε περιπτώσεις τέτοιων κρίσεων που εκδηλώνονται με τρόπο «αυτόνομο» από την υπάρχουσα οικονομική συγκυρία , περιπτώσεις που αποτελούν υπό μια έννοια την αιτία σοβαρών δυσμενών επιδράσεων στην οικονομική πραγματικότητα και περιπτώσεις στις οποίες οι χρηματοπιστωτικές κρίσεις είναι το αποτέλεσμα της κρίσης που διέπει την γενικότερη οικονομική συγκυρία. Θα μπορούσαμε με ευκολία να υποστηρίξουμε ότι τα τελευταία 35 χρόνια είμαστε μάρτυρες μιας σημαντικότατης αύξησης του αριθμού των χρηματοπιστωτικών κρίσεων που εμφανίστηκαν τόσο στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες [1] , όσο και στις υπόλοιπες χώρες του πλανήτη [2].
Σε άμεση σύνδεση με τον αυξητικό ρυθμό των χρηματοπιστωτικών κρίσεων βρίσκεται η παρατηρούμενη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα.

Τούτη η διόγκωση είναι, κατ’ αρχάς, το αναγκαίο , αλλά όχι ικανό, αποτέλεσμα του νέου ρυθμιστικού πλαισίου που επεβλήθη (κατ’ εξοχήν με ενέργειες των ΗΠΑ) στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα . Χαρακτηριστικά του σύγχρονου ανοιχτού χρηματοπιστωτικού συστήματος, είναι η ελεύθερη κίνηση των κεφαλαιακών ροών, η απορύθμιση και αποκανονικοποίηση των πλαισίων λειτουργίας του, η ευρύτατη πρακτική arbitrage και τα πολύπλοκα συστήματα κάλυψης κινδύνων (παράγωγα προϊόντα), τα οποία ως επί το πλείστον μετατρέπονται και λειτουργούν ως κερδοσκοπικά συστήματα.
Η διαδικασία απορύθμισης και η έντονη διεθνοποίηση (παγκοσμιοποίηση) των χρηματοπιστωτικών αγορών συμβαδίζουν κατά τρόπο ανακλαστικό. δηλ. με έναν τρόπο, σύμφωνα με τον οποίο η μια διαδικασία (απορύθμισης) αποτελεί παράγοντα δημιουργίας της άλλης (παγκοσμιοποίησης). Οι ρυθμίσεις που απορυθμίστηκαν ήσαν πρωτίστως εθνικές, αφορούσαν δηλαδή, στον οικονομικό χώρο που ονομάζεται έθνος και ως εκ τούτου, οι λιγότερες ρυθμίσεις οδηγούν σε μεγαλύτερη ένταση της διεθνοποίησης. Παράλληλα η καινοτομικότητα του χρηματοπιστωτικού τομέα δημιουργώντας νέες χρηματοπιστωτικές δραστηριότητες μετέβαλε και τον τρόπο με τον οποίο χρηματοδοτούνται οι βιομηχανικές και εμπορικές δραστηριότητες, καθώς και τον τρόπο με τον οποίο τα νοικοκυριά διαχειρίζονται τις οικονομικές πλευρές της ζωής τους. Συγχρόνως, άλλαξαν τις παραμέτρους που καθορίζουν τη λειτουργία των Κυβερνήσεων, σχετικά με τη χάραξη και την άσκηση της οικονομικής πολιτικής.
Η άσκηση της χρηματοπιστωτικής λειτουργίας ουσιαστικά μετατράπηκε σε συνεχή προσπάθεια διαχείρισης κινδύνων μέσα σ΄ένα εντελώς αβέβαιο και ρευστό περιβάλλον.
Όμως , σύμφωνα με την δικιά μας αντίληψη, την ικανή συνθήκη , η οποία θα μας επιτρέψει να κατανοήσουμε τις παρατηρούμενες εξελίξεις, θα πρέπει να αναζητηθεί στην ίδια τη διαδικασία της συσσώρευσης του κεφαλαίου και ειδικά στη «σημερινή» συγκυρία της διευρυμένης αναπαραγωγής του.
Στις παλαιότερες χρονικές περιόδους , πριν το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο αλλά και την πρώτη δεκαετία της μεταπολεμικής περιόδου η χρηματοπιστωτική σφαίρα αντιμετωπιζόταν ως το λιπαντικό που ήταν απαραίτητο στην εξυπηρέτηση των αναγκών της παραγωγής. « Παρόλα αυτά υπήρχε η τάση σχετικής αυτονόμησής της και τη δημιουργία κερδοσκοπικών υπερβολών στα τελευταία στάδια της ανόδου του οικονομικού κύκλου. Κατά κανόνα , τα επεισόδια αυτά είχαν σύντομη διάρκεια και δεν επέφεραν μακροχρόνιες επιπτώσεις στη δομή και τη λειτουργία της οικονομίας [3]».
Αλλά και ο Μαρξ είχε με σαφήνεια περιγράψει τον προσδιορισμό αλλά και την ενδεχόμενη σχετική αυτονόμηση της κίνησης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου από την κίνηση του « πραγματικού παραγωγικού κεφαλαίου». Είχε δηλαδή δείξει τη δυνατότητα αυτονόμησης των χρηματοπιστωτικών κεφαλαίων από τον επιχειρηματικό κύκλο [4], και την δυνατότητα κερδοσκοπικών υπερβολών ανεξάρτητων από την κατάσταση της παραγωγής.
Τα τελευταία χρόνια , όμως , κυρίως στις αναπτυγμένες χώρες της Δύσης, παρατηρείται ένας δομικός μετασχηματισμός στην ίδια τη διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου με την έννοια ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας τείνει να αυτονομηθεί από την παραγωγή και από κυριαρχούμενος να μετατραπεί σε κυρίαρχο. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα συγκρότηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης υπό την καθοδήγηση του νέου χρηματιστικού κεφαλαίου και ειδικά του αμερικάνικου, το οποίο τείνει να επιβληθεί στον πραγματικό τομέα της οικονομίας ,δηλαδή στην παραγωγή, στην απασχόληση, στους μισθούς και στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου, καθορίζοντας σε μεγάλο ποσοστό τη λειτουργία τους.

Το χρηματιστικό κεφάλαιο αντιστοιχεί στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, όταν αυτό το τελευταίο υπερισχύει σε οποιαδήποτε ιστορική συγκυρία ,έναντι του παραγωγικού κεφαλαίου. Όταν δηλαδή οι διαμεσολαβούμενες από το χρηματοπιστωτικό σύστημα και τους οιονεί χρηματοπιστωτικούς οργανισμούς, πιστώσεις (κλασσικές ή νέας μορφής) δεν κατευθύνονται στην εξυπηρέτηση των αναγκών της πραγματικής οικονομίας, αλλά αυτονομούμενες από αυτές καθίστανται αυτάρκεις μορφές «επενδυτικής τοποθέτησης» στην υπηρεσία εξυπηρέτησης των ίδιων συμφερόντων των κοινωνικών ομάδων που τις κατέχουν .

Η ουσία της προβληματικής που επιχειρούμε να αναπτύξουμε μπορεί να συνοψιστεί στο εξής :
Το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν αποτελεί απλή «συγχώνευση» του τραπεζικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό….Αντιθέτως ,το φαινόμενο αυτό σηματοδοτεί την οριστική ,στην ιστορική περίοδο που διάγουμε , κατίσχυση των χρηματικών προδιαγραφών πάνω στις οικονομικές και παραγωγικές …με την επικράτηση της εισοδηματικής λογικής εις βάρος της παραγωγικής ,του χρήματος …εις βάρος της οικονομίας. Το χρηματιστικό κεφάλαιο δεν σηματοδοτεί τόσο έναν ιδιαίτερο τρόπο παραγωγής «καθαρού εισοδήματος», όσο κυρίως έναν τρόπο συγκέντρωσης και οικειοποίησης του ήδη διαθέσιμου εισοδήματος.
Παράλληλα παρατηρούμε ότι οι σημερινές μορφές χρηματιστικής συσσώρευσης δεν επαναδιοχετεύουν τον παραγόμενο πλούτο στην οικονομία ,ώστε να συνεχίζει να λειτουργεί αναπόσπαστο ένα σύστημα διευρυμένης αναπαραγωγής , αλλά τον αποσπούν μονόπλευρα από τη σφαίρα της παραγωγής και τον εναποθέτουν στην χρηματοπιστωτική, δηλαδή σε αυτήν που χωρίς να παράγει συντηρείται από τις παραγωγικές δυνατότητες της πρώτης». Το χρηματιστικό κεφάλαιο και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται ,παραγόμενο και αναπαραγόμενο ,στη σημερινή παγκόσμια αλλά και ελληνική συγκυρία ,παράγει ασύγκριτα περισσότερες εισοδηματικές προσόδους που εκτρέφουν αργούντες αποταμιευτές ,εισοδηματίες και χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους απ’ ότι παραγωγικά επιχειρηματικά εισοδήματα και εργατικούς μισθούς .

Διαπιστώνεται λοιπόν μια μεγάλη μεταφορά κεφαλαίου από τους άμεσα παραγωγικούς τομείς στους χρηματοπιστωτικούς. Ο λόγος που πραγματοποιείται αυτή η μεταφορά , αν παρακολουθήσουμε τη λογική του Μαρξ [5] θα πρέπει να αναζητηθεί στην αδυναμία διεύρυνσης της παραγωγής. Στις δυσκολίες δηλαδή που συναντά το Κεφάλαιο να διευρύνει την αναπαραγωγή του.

Β)

Το εφαρμοσθέν τα τελευταία σχεδόν τριάντα χρόνια νεοφιλελεύθερο υπόδειγμα με την ολοκληρωτική απορύθμιση που επέβαλε πρωταρχικά στα καθεστώτα κίνησης των κεφαλαίων και στα θεσμικά πλαίσια διαπραγμάτευσης της εργατικής δύναμης, με αποκλειστικό εργαλείο τους εθνικούς κρατικούς μηχανισμούς και τους πολιτικούς σχηματισμούς που βρέθηκαν στην κυβέρνηση, επεχείρησε να δώσει ώθηση στην μεγέθυνση του καπιταλιστικού συστήματος καθώς το τελευταίο είχε οδηγηθεί σε στασιμοπληθωρισμό (δεκαετία του 1970) κάτω από την καθοδήγηση της κεϋνσιανής-κλασικής ρύθμισης και των υπέρμετρων δημοσιονομικών ελλειμμάτων που είχαν δημιουργηθεί.Η ώθηση προήλθε κυρίως από τη τρομακτική διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα ο οποίος κατέστησε ιδιωτικό το χρέος που διοχετεύονταν στην καπιταλιστική μηχανή για τη συνέχιση της λειτουργίας της ως μέσο τόνωσης της ιδιωτικής ζήτησης. Ο περιορισμός των εργατικών μισθών, ως αποτέλεσμα της ακολουθούμενης οικονομικής πολιτικής, επειδή δημιουργούσε προβλήματα στην πραγμάτωση της παραγωγής (και της υπεραξίας) «αντισταθμίστηκε» με την εύκολη πρόσβαση στο δανεισμό και το χρέος. Η διόγκωση του ιδιωτικού χρέους δεν υποκατέστησε το δημόσιο χρέος, όπως εύκολα επιχειρηματολογεί η νεοφιλελεύθερη σκέψη, αλλά προστέθηκε σε αυτό δημιουργώντας μια πρωτοφανή στο μέγεθος οικονομία του χρέους, ενώ συγχρόνως ιδιωτικοποίησε τον κίνδυνο.Παράλληλα όμως δεν έχουμε μόνο τη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα (ποσοτικά) αλλά και τη χρηματιστηρικοποίησή του (ποιοτική αλλαγή) γεγονός που μετατρέπει το σύνολο των ιδιωτικών και δημόσιων περιουσιών αλλά και κάθε στοιχείου του ενεργητικού σε διαπραγματευόμενο, άμεσα ή έμμεσα, χρηματιστηριακό είδος. Αυτή η μετατροπή αγγίζει τους πάντες εκόντες και άκοντες. Όλοι ανεξάρτητα της θέλησής τους γίνονται συμμέτοχοι αυτού του παιχνιδιού. Οι εργαζόμενοι μέσω του ίδιου δανεισμού για να αντεπεξέλθουν στις απαραίτητες υποχρεώσεις τους, των αποθεματικών των ταμείων τους που τοποθετούνται σε κάθε μορφής χρηματιστηριακό είδος, της όποιας περιουσίας που διαθέτουν που υπόκειται στις διακυμάνσεις των τιμών των μετοχών του χρηματιστηρίου και των συναλλαγματικών ισοτιμιών. Οι επιχειρήσεις εκτός των ευκόλως εννοουμένων και μέσω της στήριξης της κερδοφορίας τους από χρηματιστηριακές πράξεις. Δεν υπάρχει κανείς, άτομο ή θεσμικό υποκείμενο που να μπορεί να διαφύγει από αυτή την προδιαγεγραμμένη πορεία. Το χρηματοπιστωτικό σύστημα διαχέεται στα κύτταρα του οικονομικού καπιταλιστικού συστήματος μετατρεπόμενο σε δομικό χαρακτηριστικό του ύστερου καπιταλισμού των αναπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών.Παρατηρείται ένας δομικός μετασχηματισμός στην ίδια τη διαδικασία συσσώρευσης του κεφαλαίου, με την έννοια ότι ο χρηματοπιστωτικός τομέας συμμετέχει με βαρύνοντα ρόλο στην προσπάθεια της διευρυμένης αναπαραγωγής του (κεφαλαίου). Αυτός ο ρόλος εμπεριέχει και στοιχεία αυτονόμησής του από την παραγωγή και από κυριαρχούμενος να τείνει να μετατραπεί σε κυρίαρχο. Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τη νέα συγκρότηση της παγκόσμιας οικονομικής τάξης υπό την καθοδήγηση του νέου χρηματιστικού κεφαλαίου και ειδικά του αμερικανικού, το οποίο τείνει να επιβληθεί στον πραγματικό τομέα της οικονομίας, δηλαδή στην παραγωγή, στην απασχόληση, στους μισθούς και στην κατανομή του παραγόμενου πλούτου, καθορίζοντας σε μεγάλο ποσοστό τη λειτουργία τους.Επομένως, αν ισχύει η παραπάνω συνοπτικά εκτεθείσα συλλογιστική η βαθιά κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα δεν μπορεί παρά να έχει σοβαρότατες επιπτώσεις γενικότερα σε όλους τους τομείς της παγκόσμιας οικονομίας.Ήδη η κρίση έχει παρασύρει το σύνολο των κεφαλαιαγορών του πλανήτη, δηλαδή των χρηματιστηρίων αξιών, παραγώγων και εμπορευμάτων. Η ραγδαία πτώση των μετοχικών αξιών είναι ισάξια της δημιουργηθείσας φούσκας και συμπαρασύρει όχι μόνο τους τίτλους των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων αλλά και τίτλους εταιρειών της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας. Αυτό έχει σχέση κυρίως με τις αρνητικές προσδοκίες που διαμορφώνονται λόγω της αναμενόμενης μείωσης της ζήτησης (καταναλωτικής και επενδυτικής) αλλά και λόγω του ότι ακόμα και η κερδοφορία των επιχειρήσεων του πραγματικού τομέα της οικονομίας σε ικανό ποσοστό οφείλονταν σε χρηματοπιστωτικές επενδύσεις οι οποίες έχουν καταρρεύσει.Η έλλειψη ρευστότητας και η πιστωτική στενότητα αποτελούν βασικά χαρακτηριστικά της παρούσας κρίσης και ως εκ τούτου συνηγορούν στην είσοδο της καπιταλιστικής οικονομίας σε βαθιά και μακριά ύφεση. Όμως το βασικότερο χαρακτηριστικό είναι η κατάρρευση του συγκεκριμένου τρόπου πάνω στον οποίο στηρίζεται η διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος. Πρόκειται για μια δομική κατάρρευση των μηχανισμών διευρυμένης αναπαραγωγής και για αυτό το λόγο ομιλούμε για βαθιά και επίπονη κρίση. Αυτό βεβαίως δεν σηματοδοτεί την αδυναμία αναπαραγωγής του συστήματος. Τα μέτρα που λαμβάνονται, λόγω και της ιστορικής εμπειρίας, έχουν μεγάλες πιθανότητες να οδηγήσουν, έστω και μεσομακροπρόθεσμα, στην πλήρη αναπαραγωγή του συστήματος. Εξάλλου το καπιταλιστικό σύστημα δεν καταρρέει από μόνο του. Μόνο ηττάται αλλά και σε αυτή την περίπτωση μπορεί να επανέλθει.
Το τίμημα της παρούσας κρίσης θα είναι βαρύ και οδυνηρό.Το τίμημα θα το καταβάλλουν πρωτίστως οι αδύναμοι κρίκοι της καπιταλιστικής οικονομικής αλυσίδας. Σε επίπεδο εθνικών κρατών τα πλέον αδύναμα και τα πλέον παρασυρμένα από τα νεοφιλελεύθερα φληναφήματα και ως εκ τούτου εκτεθειμένα στην οικονομία του ρίσκου. Ήδη γνωρίζουμε τα ονόματα των πρώτων εθνικών κρατών που έχουν κηρύξει πτώχευση ή βρίσκονται στα πρόθυρα: Ισλανδία, Ουγγαρία, Ουκρανία, Βουλγαρία, Ρουμανία, Λιθουανία, Λετονία. Είναι σίγουρο ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Ακόμα και οι αναπτυσσόμενες ραγδαία οικονομίες της Κίνας και της Ινδίας ήδη δέχονται σοβαρές πιέσεις και ακόμα βρισκόμαστε στην αρχή. Τα κεντρικά καπιταλιστικά κράτη παρότι αποτελούν τους δημιουργούς της κρίσης θα υποστούν τις λιγότερο επώδυνες συνέπειες.Σε επίπεδο κοινωνικών τάξεων και ομάδων επίσης είναι γνωστό ότι οι πρώτοι που θα κληθούν να πληρώσουν για την κρίση θα είναι οι εργαζόμενοι σε όλους τους τομείς της οικονομίας. Ήδη στο ευρύτερο χρηματοπιστωτικό σύστημα (τραπεζικό, ασφαλιστικό κτλ) έχουμε απώλειες χιλιάδων θέσεων εργασίας με αποτέλεσμα την αύξηση των ανέργων. Οι αναμενόμενες στο προσεχές μέλλον εξαγορές και συγχωνεύσεις θα οδηγήσουν σε καταστροφή ήδη λειτουργούντος φυσικού κεφαλαίου με άμεσο επακόλουθο την απώλεια νέων θέσεων εργασίας.

Γ)

Το ερώτημα που προκύπτει αβίαστα είναι αν οι σημερινές περιοδικές κρίσεις , αντιπροσωπεύουν απλά πρόσκαιρες διακοπές σε μια διαδικασία επιταχυνόμενης οικονομικής μεγένθυσης ή παραπέμπουν σε σοβαρούς και μακροχρόνιους περιορισμούς στη συσσώρευση του κεφαλαίου.
Αν ισχύει το πρώτο τότε μπορούμε να αναμένουμε στο προσεχές μέλλον , με την απομάκρυνση των νεοφιλελεύθερων οικονομικών δογμάτων και την επανάκαμψη των άμεσα παρεμβατικών οικονομικών πολιτικών , τη «ρύθμιση της συσσώρευσης» σύμφωνα με κεϋνσιανές – σοσιαλδημοκρατικές πολιτικές και άρα την επαναδιοχέτευση του παραγόμενου πλούτου στην οικονομία ,ώστε να συνεχίζει να λειτουργεί αναπόσπαστο ένα σύστημα διευρυμένης αναπαραγωγής.

Αντιθέτως αν ισχύει το δεύτερο και η διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα αποτελεί δομικό χαρακτηριστικό της συσσώρευσης του κεφαλαίου στην παρούσα χρονική περίοδο , δηλαδή συμβάλλει αποφασιστικά στη διέξοδο του οικονομικού πλεονάσματος προσφέροντας θέσεις εργασίας και εμμέσως τονώνοντας τη ζήτηση γίνεται αντιληπτό ότι τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο.
Τούτο γιατί ως άμεσο συμπέρασμα προκύπτει η μονιμότητα των δυσκολιών της διευρυμένης αναπαραγωγής του κεφαλαίου (περίπου μια κατάσταση εμμενούς στασιμότητας της παραγωγής ) και άρα το ερώτημα μετατίθεται στο κατά πόσο μπορεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας να «φέρει εις πέρας» το φορτίο της αναπαραγωγής του κεφαλαίου.
Δεν μπορεί να υπάρξει εγγυημένη απάντηση σε αυτή την ερώτηση. Στην παρούσα φάση της ιστορίας του καπιταλισμού – εκτός της περίπτωσης ενός διόλου απίθανου κλονισμού, όπως η κατάρρευση του διεθνούς νομισματικού και τραπεζικού συστήματος- η συνύπαρξη της παρατηρούμενης στασιμότητας στον παραγωγικό τομέα –των αναπτυγμένων οικονομιών της Δύσης- και της διόγκωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα μπορεί να συνεχιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα.[6].
Πιστεύοντας στην ισχύ την ετερογένεια των σκοπών της ιστορίας , δεν μπορεί να αποκλεισθεί καμιά από τις δύο αλλά και όποιες άλλες εξελίξεις μπορούν θεωρητικά να υπάρξουν. Όμως πεποίθησή μας είναι ότι στο μέλλον δεν μπορεί να επαναληφθούν καταστάσεις του παρελθόντος τουλάχιστον με τον ίδιο τρόπο. Είναι απολύτως βέβαιο ότι , όπως από κάθε κρίση θα υπάρξουν και νικητές και ηττημένοι. Οι ΗΠΑ παρά τα όσα λέγονται δεν θα εξέλθουν ηττημένες από την κρίση. Παρατηρώντας προσεκτικά τα γεγονότα είναι εύκολο κανείς να αντιληφθεί ότι οι υπόλοιποι κρίκοι της καπιταλιστικής αλυσίδας πλήττονται περισσότερο [7]. Αναφέρω ένα μόνο χαρακτηριστικό στοιχείο : η άνοδος της τιμής του δολαρίου έναντι των υπολοίπων νομισμάτων (και ειδικά του ευρώ) οφείλεται στην εισροή κεφαλαίων που εγκαταλείπουν τον υπόλοιπο κόσμο για να τοποθετηθούν σε αυτό, που μεσούσης της κρίσης, θεωρούν ασφαλέστερο μέσο, δηλαδή στα ομόλογα του αμερικανικού δημοσίου Και αυτό παρότι η κρίση προήλθε από τον χρηματοπιστωτικό τομέα των ΗΠΑ.

Δ)

Μεσούσης της χρηματοπιστωτικής κρίσης όλοι οι διεθνείς παράγοντες της πολιτικής, ανεξαρτήτως ιδεολογικού στίγματος,(από τους βρετανούς συντηρητικούς έως τη σοσιαλιστική διεθνή) έχουν αναλωθεί σε προτάσεις διάσωσης του χρηματοπιστωτικού συστήματος και αποτροπής των καταστροφικών συνεπειών της οικονομικής κρίσης.
Ο στόχος είναι να διατηρηθεί υπό έλεγχο αυτή η κρίση και να αποτραπεί η αμφισβήτηση του ίδιου του καπιταλισμού. Μία μέθοδος είναι να απομακρύνεις το δημόσιο διάλογο από το θέμα του αν και πώς οι ριζοσπαστικές αλλαγές του βασικού οικονομικού συστήματος μπορεί να είναι η καλύτερη «λύση». Οι δεξιοί, οι κεντρώοι ακόμα και οι περισσότεροι αριστεροί σχολιαστές ασκούν αυτό τον ιδεολογικό έλεγχο, άλλοι συνειδητά και άλλοι όχι. Έτσι στις αντιπαραθέσεις αυτοί που ζητούσαν «περισσότερη ή καλύτερη κυβερνητική ρύθμιση» των χρηματιστικών αγορών, υπερίσχυσαν αυτών που ακόμα «εξακολουθούν να έχουν περισσότερη εμπιστοσύνη στις ιδιωτικές επιχειρήσεις και στην ελεύθερη αγορά». Και οι δύο πλευρές περιορίζουν το δημόσιο διάλογο στο περισσότερη ή λιγότερη κρατική παρέμβαση για «να σωθεί η οικονομία». Έχουμε επίσης διαμάχες για τις λεπτομέρειες της κρατικής παρέμβασης: οι πολιτικοί θέλουν «να βοηθήσουν τα θύματα του κλεισίματος των επιχειρήσεων», ή θέλουν «να περιορίσουν τα πακέτα πληρωμών των κεφαλαιούχων», ή θέλουν «να πετάξουν τα σάπια μήλα έξω από την χρηματοπιστωτική βιομηχανία», ενώ οι εκπρόσωποι των διάφορων χρηματοπιστωτικών επιχειρήσεων προσπαθούν να διαμορφώσουν τις λεπτομέρειες έτσι ώστε να ταιριάζουν στα συμφέροντά τους. Όλοι όσοι συμμετέχουν στο «διάλογο» προβαλλόμενοι κατά κόρον από τα ΜΜΕ ,είναι εκείνοι που με τον ένα ή άλλο τρόπο συμμετείχαν από κυβερνητικές θέσεις ή αποτελούν μέρος του ακαδημαϊκού κατεστημένου ή του χρηματοπιστωτικού τομέα στη δημιουργία αυτής της κρίσης. Όλοι όσοι προκάλεσαν αυτοί την κρίση έρχονται τώρα να εισηγηθούν μέτρα για την υπέρβασή της. Πρέπει να θυμόμαστε ότι οι κρίσεις πάντα γεννούν «λύσεις» –όπως οι προηγούμενες– οι οποίες συντηρούν το βασικό σύστημα. Χρειάζεται επίσης να προωθήσουμε εναλλακτικές που δεν υπόκεινται στο κατεστημένο και διευρύνουν τη συζήτηση, αναδεικνύοντας τους κινδύνους της μη αλλαγής του συστήματος αλλά και τα οφέλη της αλλαγής.

Είναι εντυπωσιακό και συγχρόνως αποκαλυπτικό ότι κατά περίεργο τρόπο οι προτάσεις είναι πανομοιότυπες .Οι G-20 στην πρόσφατη σύνοδο της Ουάσιγκτον συμφώνησαν ότι …..συμφωνούν ότι χρειάζεται …διαφάνεια …έλεγχος…ελεγκτικοί μηχανισμοί… κτλ. Όλοι όσοι γνωρίζουν την ιστορία και τη λειτουργία του χρηματοπιστωτικού συστήματος τα τελευταία 20 χρόνια μόνο να γελάσουν τρανταχτά δύνανται. Βεβαίως παραμένουν μόνο προτάσεις οι οποίες αναφέρονται αποκλειστικά στο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα .
Εδώ χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τα εξής: το Παγκόσμιο Χρηματοπιστωτικό Σύστημα είναι το τελευταίο βαγόνι ενός τραίνου, το οποίο σύρεται από το βαγόνι του Διεθνούς Νομισματικού Συστήματος, το οποίο με τη σειρά του σύρεται από το βαγόνι της εφαρμοσμένης Οικονομικής Πολιτικής, το οποίο σύρεται από το βαγόνι του επικρατούντος υποδείγματος ή του επικρατούντος επιστημονικού προγράμματος της Οικονομικής Θεωρίας, το βαγόνι του οποίου με τη σειρά του έχει επιλεγεί εκ μέρους των κυρίαρχων κυβερνήσεων των ανεπτυγμένων χωρών και οι οποίες αποτελούν την ατμομηχανή της όλης διαδικασίας.
Οι παροικούντες στην Ιερουσαλήμ γνωρίζουν ότι χωρίς αλλαγή του οικονομικού υποδείγματος, οι όποιες αλλαγές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα αποτελούν πομφόλυγα η οποία θα εκραγεί με βαρύτερο κρότο στην επομένη χρηματοπιστωτική κρίση η οποία θα συμβεί πάλι σε «ανύποπτο» (πολύ κοντινό ) μελλοντικό χρόνο.
Τι προσπαθούμε να υποστηρίξουμε γράφοντας τα παραπάνω; Ότι ο συγκεκριμένος τρόπος λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος δεν είναι καθόλου ανεξάρτητος από τον θεσμοθετημένο ρόλο λειτουργίας του ΔΝΣ και των πυλώνων διαχείρισης και εφαρμογής της απορρέουσας εξ αυτού , οικονομικής πολιτικής . Δηλαδή του ΔΝΤ, ΠΟΕ , Παγκόσμιας Τράπεζας αλλά και όλων των δημιουργηθέντων εποπτικών και ελεγκτικών μηχανισμών (γιατί υπάρχουν και τέτοιοι) όπως της Τραπέζης Διεθνών Διακανονισμών, The Basel Committee on Banking Supervision, της Διεθνούς Επιτροπής Λογιστικών Προτύπων(ISAC), The Committee on the Global Financial System (CGFS), The Committee on Payment and Settlement Systems (CPSS) the Financial Stability Institute (FSI),τα υποδείγματα διαχείρισης κινδύνων που έχουν αναπτυχθεί από τις μεγαλύτερες τράπεζες του πλανήτη , τις διευθύνσεις Διαχείρισης Κινδύνων που δημιουργήθησαν εντός των τραπεζικών ιδρυμάτων οι οποίοι αποδείχτηκαν αναποτελεσματικοί και ανίκανοι όχι μόνο να προστατεύσουν την παγκόσμια οικονομία από την βρισκόμενη σε πλήρη εξέλιξη συστημική κρίση αλλά και να προβλέψουν έστω και υπαινικτικά την επερχόμενη καταστροφή για τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα που υπηρετούν.[8]
Το πρόβλημα συνίσταται ότι οι ρυθμίσεις αυτές αφορούν στις αστοχίες της αγοράς που απορρέουν από τον τρόπο λειτουργίας του νεοκλασικού υποδείγματος στο οποίο είναι δομημένο το σύγχρονο χρηματοπιστωτικό υπόδειγμα . Έτσι οι ρυθμίσεις κατευθύνονται ουσιαστικά στην διασφάλιση της αποτελεσματικής λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των συνδεδεμένων άμεσα με αυτό υπολοίπων συστημάτων (τραπεζικού ,κεφαλαιαγοράς, ασφαλιστικών εταιριών, συστήματος πληρωμών…) όπως αυτή εννοιολογικά συλλαμβάνεται από το νεοκλασικό υπόδειγμα.[9] Στον τρόπο λειτουργίας του ΔΝΣ συμπυκνώνεται ο τρόπος ρύθμισης της οικονομίας σύμφωνα με το κυρίαρχο οικονομικό υπόδειγμα που καθίσταται τέτοιο μόνο μετά την υιοθέτησή του από την(τις) κυρίαρχη(ες) δύναμη(εις) του πλανήτη. Το καθεστώς που διέπει τον καθορισμό των συναλλαγματικών ισοτιμιών εκφράζει συμπυκνωμένα αλλά επακριβώς τα καθεστώτα που διέπουν: α) το διεθνές εμπόριο προϊόντων και υπηρεσιών και β) τη διεθνή κίνηση κεφαλαίων. Ως εκ τούτου εκφράζει την κυρίαρχη άποψη του επικρατούντος οικονομικού υποδείγματος και της οικονομικής θεωρίας που το στηρίζει. Η αδυναμία συμφωνίας, σε θεωρητικό επίπεδο , για το κατάλληλο καθεστώς του ΔΝΣ , και η διαδοχική εφαρμογή διαφόρων καθεστώτων στα τελευταία 200 χρόνια , δείχνει ότι το πρόβλημα επιλύεται στο πλαίσιο κατίσχυσης των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων ή της ηγεμονικής δύναμης και των περιορισμών που επιβάλλει η φάση ανάπτυξης του καπιταλιστικού συστήματος.
Επομένως ,όπως εύκολα γίνεται κατανοητό , το ευρύτερο πλαίσιο εντός του οποίου μπορεί να αναλυθεί η παρούσα κρίση είναι το σύστημα κυμαινόμενων συναλλαγματικών ισοτιμιών που καθιερώθηκε μετά την κατάρρευση του συστήματος Bretton Woods (1944), το οποίο δημιουργήθηκε πάνω στα χαλάσματα του Συστήματος Ανταλλαγής Χρυσού (Gold Exchange Standard) ( Genova 1922) και το οποίο δημιουργήθηκε πάνω στα συντρίμμια του Συστήματος Χρυσού ( Gold Exchange).(1844)[10] .
Η διαδοχή αυτή δεν μπορεί παρά να εκφράζει αφενός τα δημιουργούμενα αδιέξοδα των παραπάνω συστημάτων και αφετέρου τις αναγκαίες συνεχείς απαιτήσεις για τη διευρυμένη αναπαραγωγή του καπιταλιστικού συστήματος τις οποίες καλείται να διεκπεραιώσει ως φορέας ιδίων συμφερόντων η εκάστοτε ηγετική δύναμη ή ομάδα των κυρίαρχων χωρών.
Η ηγετική δύναμη ή ομάδα μπορεί να υπάρξει μόνο αν αναπαράγει αφενός συνεχώς στο εσωτερικό της τις πηγές της υπεροχής της και αν ξέρει αφετέρου να εκμεταλλευτεί τη διεθνή ρύθμιση του παγκόσμιου συστήματος σαν πηγή της ηγεμονίας της [11].
Είναι γνωστό ότι τα κοινωνικο-ιστορικά υποκείμενα (φυσικά ή θεσμικά) παίζουν σημαντικό ρόλο στην ιστορία καθιστώντας την ανοιχτή ως προς τις πιθανές εκβάσεις , γιατί δεν δρα εντός της μια πάγια ιεραρχία παραγόντων , όπου ο ένας είναι πιο καθοριστικός από κάποιον άλλον, αλλά το βάρος και η σπουδαιότητά τους ποικίλλουν συνεχώς ανάλογα με τη συγκυρία. Έτσι η Ιστορία αποκαθάρεται από κάθε είδος εσχατολογικές προσεγγίσεις.
Οι συμφωνίες για την όποια μεταρρύθμιση του ΔΝΣ , που αποτελεί το πρώτο και ουσιαστικό πρόβλημα, πρέπει να συνοδεύονται απαραιτήτως από συγκεκριμένους κανόνες για το σχεδιασμό της νομισματικής πολιτικής στην παγκόσμια οικονομία. Η θέσπιση τέτοιων κανόνων απαιτεί είτε διευρυμένη και απρόσκοπτη συνεργασία των εθνικών οικονομικών αρχών κατά το σχεδιασμό της νομισματικής πολιτικής είτε την ύπαρξη μιας ιδιαίτερης ασύμμετρης σχέσης μεταξύ των χωρών που συμφωνούν στη μεταρρύθμιση. Ωστόσο , οι αναγκαίες αυτές συνθήκες δεν ικανοποιούνται στο σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον. Οι κυριότερες αναπτυγμένες βιομηχανικές χώρες είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμφωνήσουν και να αποδεχθούν κοινούς κανόνες στο σχεδιασμό της νομισματικής πολιτικής. Στο σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον ,στο οποίο οι νομισματικές αρχές των κυριοτέρων βιομηχανικών χωρών διατηρούν την πλήρη ανεξαρτησία τους καμία δέσμευση δεν μπορεί να παραμείνει ισχυρή και ανθεκτική για μεγάλο χρονικό διάστημα. Οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ανεξαρτήτων εθνικών χωρών για το σχεδιασμό κοινής νομισματικής πολιτικής πάσχει αναπόφευκτα από έλλειψη αξιοπιστίας.
Η πρώτη συστηματική «ειδική» ματιά δείχνει απροκάλυπτα τις ασυνάρτητες ρητορείες που εκστομίζονται από την διεθνή και εγχώρια πολιτική τάξη. Εκτός και αν γνωρίζοντες την πραγματικότητα μας λοιδορούν με πομφόλυγες τύπου Παγκόσμιας Διακυβέρνησης .

Όμως σχετικά με τα μελλούμενα υπάρχει κάτι που πρέπει να προβληματίσει πολύ περισσότερο από όλους την Αριστερά. Βλέπουμε ότι οι θεωρίες της Αριστεράς για τον αντικοινωνικό και πιθανόν ακραίο χαρακτήρα του καπιταλισμού επαληθεύονται, και οι αριστεροί χαμογελούν, τρίβοντας τα χέρια τους και είναι έτοιμοι για τις πολιτικές και κοινωνικές συνέπειες της κρίσεως. Θα έπρεπε; Ή ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούν πόσο προετοιμασμένοι είναι να αντιμετωπίσουν αυτή τη νέα κρίση με αριστερές εναλλακτικές; Όχι μόνο με θεωρίες, αλλά με πολιτική, κοινωνική και ιδεολογική ισχύ να συγκρουσθούν με την ηγεμονία που βρίσκεται σε κρίση. Είναι έτοιμοι να αναλογιστούμε αν τα μέτρα που λήφθηκαν από τις κυβερνήσεις δεν θα σημαίνουν περισσότερα βάσανα για τους φτωχούς, περισσότερη απελπισία, εγκατάλειψη, ανεργία και επισφαλή εργασία, χωρίς οι άνθρωποι να μπορούν να δουν εναλλακτικές;Αν είναι απλά έτοιμοι να παίξουμε έναν διανοητικό ρόλο, αυτόν των επικριτών του καπιταλισμού, αυτή η κρίση είναι μια μεγάλη γιορτή. Μπορούν να πανηγυρίζουν και να παράγουν –ημέρα με την ημέρα, εβδομάδα με την εβδομάδα– νέα άρθρα τα οποία προβλέπουν –«όπως έχουμε ήδη γράψει»– το σύντομο τέλος του καπιταλισμού.[12]

Ολόκληρο το άρθρο έχει δημοσιευθεί στη Μηνιαία Επιθεώρηση 49 , Ιανουάριος 2009.

ΙΙ Προβληματισμοί και Ζητήματα της Ευροζώνης.

Για το Ζήτημα της παιδείας...

2010-04-13T15:25:00.000+03:00

ΠΟΛΥΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΔΙΑ ΒΙΟΥ ΜΑΘΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ:
«ΑΝΑΒΑΘΜΙΣΗ ΤΟΥ ΡΟΛΟΥ ΤΟΥ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ»

Παρουσιάζεται σήμερα το πολυνομοσχέδιο του Υπουργείου Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων, στο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο συνεδριάζει υπό τον Πρωθυπουργό.
Στη συνέχεια θα κατατεθεί στη Βουλή.
Το πολυνομοσχέδιο
συνιστά την πρώτη νομοθετική ρύθμιση που θεμελιώνει το Νέο Σχολείο, και ξεκινά από τον εκπαιδευτικό
ταυτόχρονα, προχωράει σε αλλαγές σε ένα ευρύ φάσμα ζητημάτων της εκπαίδευσης, καθώς στην ουσία πρόκειται για τέσσερα νομοσχέδια σε ένα.

Αναλυτικά, οι θεματικές ενότητες του πολυνομοσχεδίου έχουν ως εξής:

Α. Η σχέση του εκπαιδευτικού με την εκπαίδευση επαναπροσδιορίζεται υπηρετώντας την αρχή ‘’Πρώτα ο Μαθητής’’.
Στόχος είναι η ανάδειξη του εκπαιδευτικού σε πρωταγωνιστή των αλλαγών για την αναβάθμιση της εκπαίδευσης για αυτό και προωθείται μια σειρά καινοτόμων πρωτοβουλιών του Υπουργείου Παιδείας που αφορούν το σύνολο της εργασιακής διαδρομής των εκπαιδευτικών. Μεταξύ αυτών: η καθιέρωση Πιστοποιητικού Παιδαγωγικής –Διδακτικής Κατάρτισης, ο θεσμός του «δόκιμου εκπαιδευτικού», η διασφάλιση αντικειμενικού και ενιαίου τρόπου επιλογής και πρόσληψης μέσω ΑΣΕΠ, η πραγματοποίηση μεταθέσεων και αποσπάσεων μόνο με βάση πραγματικά κενά και πραγματικές ανάγκες και αντικειμενικές διαδικασίες, η καθιέρωση πιστοποιητικού διοικητικής επάρκειας και η θέσπιση της Αξιολόγησης του εκπαιδευτικού έργου της σχολικής και της διοικητικής μονάδας.

Β. Επείγουσες βελτιωτικές παρεμβάσεις στην λειτουργία της Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης
Με σειρά νομοθετικών ρυθμίσεων επιχειρείται η βελτίωση της λειτουργίας των Α.Ε.Ι. και Τ.Ε.Ι. Οι ρυθμίσεις στοχεύουν στην αναβάθμιση της παρεχόμενης από τα ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης.
Στην μεταβατική αυτή φάση, και πριν την ριζική αναμόρφωση του πλαισίου λειτουργίας της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, προωθούνται με το νομοσχέδιο, αναγκαίες επείγουσες ρυθμίσεις άμεσης εφαρμογής.

Γ. Αναδιάρθρωση της Δευτεροβάθμιας Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης. Οικονομίες Κλίμακας
Οι προτεινόμενες διατάξεις αφορούν ρυθμίσεις για τη συγχώνευση και κατάργηση Εκκλησιαστικών σχολείων καθώς και στη διευθέτηση θεμάτων της δευτεροβάθμιας εκκλησιαστικής εκπαίδευσης και σειράς εκκρεμοτήτων που αφορούν συνολικότερα την Ορθόδοξη Εκκλησία στην Ελλάδα.

Δ. Τέλος στο χάος της ασυμβατότητας της μεταλυκειακής εκπαίδευσης με το κοινοτικό δίκαιο. Νέο θεσμικό πλαίσιο, με εθνικό έλεγχο για την πιστοποίηση δομών
Η εσπευσμένη χορήγηση αδειών ίδρυσης και λειτουργίας Κολλεγίων στην χώρα μας από την προηγούμενη κυβέρνηση με τα γνωστά αποτελέσματα, δημιουργεί την ανάγκη σύννομης χορηγήσεως νέων αδειών ώστε οι δομές αυτές να λειτουργήσουν, σε ένα σαφές και μη αμφισβητούμενο θεσμικό πλαίσιο.
[]

ΞΥΛΟΥΡΗΣ -ΜΗΤΣΙΑΣ -Ιδού ο Νυμφίος έρχεται...

2010-03-29T22:30:00.001+03:00

Περιμένοντας τους βαρβάρους. ΔΝΤ ή ΕΥΡΩΖΩΝΗ?

2010-03-22T16:54:00.001+02:00

-Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.
-Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μιά τέτοια απραξία;Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.Τι νόμους πια θα κάμουν οι Συγκλητικοί;Οι βάρβαροι σαν έλθουν θα νομοθετήσουν.
-Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύληστον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;
-Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθείτον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασεγια να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκείτον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.
-Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκανσήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες·γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,και δαχτυλίδια με λαμπρά γυαλιστερά σμαράγδια·γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνιαμ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλισμένα;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.
-Γιατί κ' οι άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντανα βγάλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;
Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα·κι αυτοί βαριούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.
-Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχίακ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που έγιναν).Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' οι πλατέες,κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μιά κάποια λύσις.
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΠΟΡΕΙ-ΕΛΕΝΗ ΒΙΤΑΛΗ

2010-03-08T23:26:00.001+02:00

ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ

Το Ζήτημα της Γυναίκας

2010-03-08T23:16:00.000+02:00

Μήνυμα
του Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης & Τροφίμων
κ. Μιχάλη Καρχιμάκη
για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας

Δευτέρα 8 Μαρτίου 2010
Φίλες και φίλοι!
Σήμερα συμπληρώνονται 100 χρόνια από τη Διεθνή Διάσκεψη των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, όπου προτάθηκε η καθιέρωση της 8η Μαρτίου ως της Παγκόσμιας Ημέρας της γυναίκας, έπειτα από ένα μακρόχρονο κίνημα των γυναικών για την κατοχύρωση των στοιχειωδών εργασιακών, πολιτικών και κοινωνικών δικαιωμάτων τους, με αποκορύφωμα την απεργία και τη μεγάλη εκδήλωση διαμαρτυρίας των εργαζόμενων γυναικών στη Νέα Υόρκη, στις 8 Μαρτίου του 1857 που πνίγηκε στο αίμα.
Επίσημα πλέον το 1977, η παγκόσμια ημέρα της Γυναίκας στέφεται και υπό την αιγίδα του ΟΗΕ. Με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.
Στην εκατοστή επέτειο της καθιέρωσης της Παγκόσμιας Ημέρας για τα δικαιώματα της Γυναίκας, όλοι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι, όλοι οι ενεργοί πολίτες έχουμε πολλά ζητήματα να αναλογιστούμε:
Αυτονόητα δικαιώματα των γυναικών στο δυτικό κόσμο, το δικαίωμα στην εργασία, το δικαίωμα στην ψήφο, το δικαίωμα στην παιδεία, το δικαίωμα να ορίζουν όπως θέλουν το σώμα τους και να επιλέγουν ή μη την μητρότητα δεν ισχύουν για τις μισές γυναίκες του πλανήτη, τις γυναίκες που κατοικούν στις χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Αλλά και στις προηγμένες χώρες, οι γυναίκες, ενώ είναι φορτωμένες με διπλές ευθύνες –επαγγελματικές και οικογενειακές-, αντιμετωπίζουν πολλές διακρίσεις και αδικίες λόγω φύλου.
Οι διακρίσεις με βάση το φύλο παραμένουν ακόμη και πρέπει να γίνουν ουσιαστικά βήματα και να ληφθούν συγκεκριμένα μέτρα από τις Κυβερνήσεις, ώστε να εξασφαλισθεί η ισότητα των φύλων σε όλους τους τομείς: την οικονομία, την εκπαίδευση, τον πολιτισμό, την πρόσβαση στα συστήματα υγείας, απασχόλησης και συμμετοχής στα κέντρα λήψης αποφάσεων .
Η ισότητα των ευκαιριών μεταξύ ανδρών και γυναικών και η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας εξακολουθούν να αποτελούν ζητούμενα και για τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο να προωθήσουμε νέα κοινωνικά και πολιτιστικά πρότυπα που να αναδεικνύουν τη γυναίκα ισότιμη με τον άνδρα σε όλους τους τομείς.

Η κυβέρνηση μας , φίλες Ελληνίδες, πιστεύει ακράδαντα ότι γυναίκες και άντρες πρέπει να συμμετέχουν επί ίσοις όροις στο πολιτικό και κοινωνικό γίγνεσθαι και στα κέντρα λήψης αποφάσεων και το αποδεικνύει έμπρακτα με την εμπιστοσύνη που δείχνει στο πρόσωπο των γυναικών και στην κεντρική πολιτική σκηνή και στην τοπική αυτοδιοίκηση.
Προτεραιότητές μας είναι:
§ Η στήριξη των γυναικών που πλήττονται από την ανεργία σε ποσοστό υπερδιπλάσιο από τους άντρες.
§ Η θεσμική διασφάλιση ίσων ευκαιριών στη γυναικεία επιχειρηματικότητα.
§ Η στήριξη των εργαζόμενων γυναικών, ώστε να διασφαλίζεται η επαγγελματική τους ανέλιξη.
§ Η ενθάρρυνση της ενδοϋπηρεσιακής επιμόρφωσης των εργαζόμενων γυναικών στο Δημόσιο τομέα.
Όσον αφορά την πολιτική ηγεσία του ΥΠ.Α.Α.Τ. στόχος μας είναι να συμβάλουμε στην διασφάλιση της ισότητας των γυναικών και παράλληλα ,μέσα από τις δράσεις μας, να παρέχουμε στις γυναίκες πληροφόρηση σε θέματα επαγγελματικής κατάρτισης και εκπαίδευσης, εργασιακών σχέσεων, κοινωνικών, υποδομών, ευκαιριών απασχόλησης, αξιοποίησης χρηματικών ευκαιριών.
Βασικά προβλήματα προς επίλυση αποτελούν:

§ Η ενημέρωση και η συμμετοχή των γυναικών σε χρηματοδοτικά επιχειρησιακά προγράμματα.
§ Η στήριξη των γυναικείων συνεταιρισμών προβολής τοπικών προϊόντων.
§ Η παροχή ενισχύσεων και υποστηρικτικών δομών προς τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις.
Με αυτές τις διαπιστώσεις χαιρετώ όλες τις Ελληνίδες και εύχομαι κάθε μέρα, και όχι μόνο στις 8 Μαρτίου, η ελληνική κοινωνία να σκέφτεται την προσφορά τους και να επαγρυπνά για τα δικαιώματα που για αιώνες αδίκως είχαν στερηθεί.

ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΡΧΙΜΑΚΗΣ

ΤΑ ΝΕΑ ΜΕΤΡΑ

2010-03-04T08:39:00.001+02:00

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010
Αριθμός Δελτίου: 254678251
Έκδοση 1

ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
ΓΕΝΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗ

ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΣ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ

ΔΗΛΩΣΕΙΣ ΚΥΒΕΡΝΗΤΙΚΟΥ ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΕΤΑΛΩΤΗ

Τετάρτη, 3 Μαρτίου 2010

Γ. ΠΕΤΑΛΩΤΗΣ: Καλό σας μεσημέρι. Ο Πρωθυπουργός συγκάλεσε σήμερα εκτάκτως το Υπουργικό Συμβούλιο προκειμένου να λάβει επείγουσες αποφάσεις για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης.
Όπως εξήγησε ο Πρωθυπουργός, τόσο χθες όσο και σήμερα, δίνουμε μια τεράστια μάχη ενάντια στην ιστορικά χειρότερη δημοσιονομική κατάσταση που έχει δει ποτέ η χώρα μας, με ένα έλλειμμα που το 2009 έφτασε τα 30 δις ευρώ, με ένα χρέος περίπου 300 δις ευρώ, με ένα κρατικό μηχανισμό του οποίου ο έλεγχος των δαπανών και η είσπραξη των εσόδων βασίζεται κυρίως στο φιλότιμο και στη συνείδηση ενός αριθμού προσώπων.
Δίνουμε μάχη ενάντια στο τεράστιο έλλειμμα αξιοπιστίας της χώρας μας. Της χώρας μας που στα μάτια των πιστωτών της όχι μόνο δεν καταφέρνει να ελέγχει τα δημόσια οικονομικά της, αλλά μέχρι πολύ πρόσφατα έκρυβε το μέγεθος του προβλήματος.
Είναι μια τεράστια προσπάθεια ενάντια στη διεθνή συγκυρία, στη χρηματοπιστωτική κρίση και στην έλλειψη ρευστότητας που δημιουργεί στις διεθνείς αγορές η μαζική προσφυγή σε δανεισμό όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, οι οποίες θεωρούνται πιο φερέγγυοι δανειζόμενοι απ’ την Ελλάδα.
Οι σημερινές αποφάσεις εντάσσονται στο πλαίσιο των μεγάλων προσπαθειών της κυβέρνησης εδώ και 5 μήνες, να αντιμετωπίσει τα τεράστια προβλήματα που της κληροδότησε η ανεύθυνη πολιτική της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας και να βγάλει τη χώρα απ’ την πολύπλευρη κρίση στην οποία βρίσκεται.
Στο πλαίσιο αυτής της προσπάθειας για την ανάταξη και την ανασυγκρότηση της οικονομίας έχουμε ήδη λάβει μια σειρά από πρωτοβουλίες και μέτρα για την ενίσχυση της οικονομίας, της κοινωνικής δικαιοσύνης και της δίκαιης κατανομής βαρών στη συλλογική προσπάθεια.
Απ’ τον Οκτώβριο του 2009 και παρά τις οικονομικές συνθήκες αυξήθηκαν οι αγροτικές συντάξεις κατά 30 € και προβλέφθηκε η αύξηση της επιστροφής του ΦΠΑ στους αγρότες.
Προβλέφθηκε, νομοθετήθηκε και χορηγήθηκε ήδη η α’ δόση του Επιδόματος Αλληλεγγύης σε 2,5 εκατ. συμπολίτες μας και η β’ δόση θα δοθεί κανονικά.
Αυξήθηκαν σημαντικά οι δαπάνες για το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων και για την εκπαίδευση.
Προβλέφθηκε, νομοθετήθηκε και έχει αρχίσει να εισπράττεται η έκτακτη εισφορά κοινωνικής ευθύνης απ’ τις πιο μεγάλες κερδοφόρες επιχειρήσεις. Τον Ιανουάριο περίπου εισπράχθηκαν 700 εκατ. ευρώ και ως το τέλος του έτους θα έχει εισπραχθεί συνολικά απ’ αυτές περίπου 1 δις ευρώ.
Νομοθετήθηκε και θα εισπραχθεί μέσα στο έτος έκτακτη εισφορά κοινωνικής ευθύνης απ’ τους κατόχους μεγάλης ακίνητης περιουσίας, η οποία προβλέπεται σε περίπου 200 εκατ. ευρώ, ενώ από το 2010 θα εφαρμοστεί προοδευτικός φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας που για τις πολύ μεγάλες περιουσίες θα έχει συντελεστή 10 φορές μεγαλύτερο από το σημερινό ΕΤΑΚ και μηδενικό συντελεστή για μικρές περιουσίες που σήμερα φορολογούνται.
Παράλληλα έχουμε προχωρήσει στην προετοιμασία και στην υλοποίηση μεγάλων διαρθρωτικών παρεμβάσεων.
Τις αμέσως επόμενες ημέρες θα καταθέσουμε το φορολογικό νομοσχέδιο με το οποίο επιχειρούμε πρώτα απ’ όλα να αποκαταστήσουμε τη δικαιοσύνη στη φορολόγηση των εισοδημάτων και των περιουσιών με ουσιαστικές παρεμβάσεις αναδιανομής. Με μείωση του φορολογικού βάρους στα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα και αύξηση φόρου στα υψηλά εισοδήματα και στους μεγαλομετόχους.
Έχουμε ήδη ανακοινώσει τις βασικές κατευθύνσεις που προέκυψαν από το διάλογο με τους κοινωνικούς φορείς και τους πολίτες. Στο ίδιο φορολογικό νομοσχέδιο, όπως έχουμε ήδη ανακοινώσει υπάρχουν μια σειρά από μέτρα για τον εντοπισμό του φανερού σε όλους, εκτός από το φορολογικό σύστημα πλούτου.
Για τον εντοπισμό φορολογητέας ύλης και εισοδημάτων μέσω του καθολικού «πόθεν έσχες» και της εφαρμογής τεκμηρίων διαβίωσης.
Για την αντιμετώπιση της φοροδιαφυγής με παρεμβάσεις, όπως τα ηλεκτρονικά τιμολόγια, τους περιορισμούς στις συναλλαγές με μετρητά, τη συμβολή των ίδιων των πολιτών μέσω των αποδείξεων, αλλά και σοβαρές παρεμβάσεις για την ενίσχυση των ελεγκτικών μηχανισμών, την ουσιαστική αξιοποίηση της πληροφορίας που υπάρχει και αυξάνονται στο φορολογικό σύστημα για διασταυρώσεις στοιχείων, την αυστηροποίηση των ποινών και την επιβράβευση της συμμόρφωσης.
Για τη φορολόγηση των ακινήτων που ανήκουν σε offshore εταιρείες, για την ανίχνευση εισοδημάτων και περιουσιών που κρύβονται πίσω απ’ τις εταιρείες αυτές, για τη φορολόγηση της εκκλησίας όχι μόνο των ακινήτων με υψηλότερους συντελεστές, αλλά και των εισοδημάτων που προέρχονται απ’ την αξιοποίησή τους και σήμερα δεν φορολογούνται.
Στο σκέλος των δαπανών τώρα, η κυβέρνηση υλοποιεί ήδη σειρά παρεμβάσεων που στόχο έχουν τον περιορισμό της σπατάλης, την ενίσχυση της διαφάνειας και το σεβασμό στα χρήματα του Έλληνα φορολογούμενου.
Στήνονται σχεδόν από το μηδέν μηχανισμοί ελέγχου των δαπανών με τη συνεργασία όλων των Υπουργείων μέσα από μηνιαίους ελέγχους από ειδικές ομάδες.
Απελευθερώνονται πλέον σε μηνιαία βάση τα κονδύλια του προϋπολογισμού ώστε να υπάρχει διαρκής έλεγχος και επανεκτίμηση των αναγκών για δαπάνες. Προχωρούν τα έργα μηχανοργάνωσης, ώστε να είναι σε θέση τόσο το Υπουργείο Οικονομικών όσο και ο κάθε πολίτης, να παρακολουθεί σε καθημερινή βάση την πορεία εκτέλεσης του προϋπολογισμού. Συγκεντρώνονται τα στοιχεία και καταχωρούνται σε μία ενιαία βάση δεδομένων για όλους τους μισθούς που χορηγούνται στο δημόσιο.
Όμως, όπως εξηγήσαμε, δίνουμε παράλληλα μια μεγάλη μάχη ενάντια στο χρόνο, στον ελάχιστο χρόνο που διαθέτει η χώρα μας για να αποδείξει ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε να νοικοκυρέψουμε το κράτος, να μειώσουμε τις σπατάλες, να εισπράξουμε τα έσοδά μας, να δείξουμε με αριθμούς τα αποτελέσματα της δουλειάς μας και να αποδείξουμε ότι προχωράμε.
Δίνουμε μια μάχη με το χρόνο, για να μπορέσει η χώρα να συνεχίσει να ικανοποιεί τις δανειακές της ανάγκες.
Για το λόγο αυτό, αποφασίσαμε να προχωρήσουμε σε αποφάσεις που είναι δύσκολες για τον πολύ κόσμο. Επιλέγουμε όμως να τις εφαρμόσουμε μόνοι μας, ζητώντας τη συνδρομή όλων των πολιτών σήμερα, πριν οι συνθήκες δανεισμού μας το επιβάλλουν.
Με τις σημερινές αποφάσεις απαντάμε στην κατεπείγουσα ανάγκη της χώρας μας να σταθεί στα πόδια της, να μπορέσει να δανειστεί για να καλύψει τις τρέχουσες δανειακές ανάγκες, να καλύψει τις δαπάνες εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους, να μην καταρρεύσει η οικονομία μας.
Το πλαίσιο των δημοσιονομικών μέτρων περιλαμβάνει άμεσα αποφάσεις ενίσχυσης των εσόδων και μέτρα περαιτέρω μείωσης των δαπανών, μέσα από την εισοδηματική πολιτική. Περιλαμβάνει όμως και μέτρα εξορθολογισμού, διόρθωσης και ενίσχυσης της κοινωνικής δικαιοσύνης και του αναδιανεμητικού χαρακτήρα της και η οποία έχει ήδη εφαρμοστεί ή βρίσκεται σε εξέλιξη μέσα από δράσεις και σχέδια νόμου, που θα κατατεθούν τις αμέσως επόμενες εβδομάδες και μήνες.
Περιλαμβάνεται η εισοδηματική πολιτική που έχει ήδη ανακοινώσει η Κυβέρνηση μαζί με τα επιπρόσθετα μέτρα. Η συνολική δημοσιονομική επίπτωση αυτών των επιπρόσθετων μέτρων είναι 4,8 δισεκατομμύρια ευρώ ή 2% του ΑΕΠ και αντλούνται ισόποσα από την αύξηση των εσόδων και τη μείωση των δαπανών.
Άμεσες πρωτοβουλίες για την ενίσχυση των εσόδων. Συγκεκριμένα τα άμεσα μέτρα για την ενίσχυση των εσόδων καλύπτουν 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ του αναμενόμενου δημοσιονομικού οφέλους, σε μέτρα όπως:
Την αύξηση των συντελεστών του ΦΠΑ, οι οποίοι διαμορφώνονται από 4,5% σε 5%, από 9% σε 10% κι από 19% σε 21%. Δε μεταβάλλεται η έκπτωση που θα εξακολουθεί να ισχύει για τα νησιά του Αιγαίου, με έσοδα 1,3 δισεκατομμύρια ευρώ ή 0,55% του ΑΕΠ.
Την περαιτέρω αύξηση των ειδικών φόρων κατανάλωσης, με έσοδα 1,1 δισεκατομμύρια ευρώ ή 0,45% του ΑΕΠ.
Στα καύσιμα κατά 8 λεπτά στη βενζίνη και κατά 3 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης. Το πετρέλαιο θέρμανσης δεν αυξάνεται.
Στα τσιγάρα από το 63% στο 65% και η επιβάρυνση για τα φτηνά τσιγάρα θα είναι χαμηλότερη από ότι στα ακριβά και στο αλκοόλ κατά 20%.
Καταργείται η απαλλαγή στον ειδικό φόρο πετρελαίου που χρησιμοποιεί η ΔΕΗ για την παραγωγή ενέργειας και η χώρα προσαρμόζεται στην κοινοτική υποχρέωση για εφαρμογή ειδικού φόρου κατανάλωσης στο ηλεκτρικό ρεύμα. Από την υποχρέωση βεβαίως εξαιρείται η ενέργεια που παράγεται από ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.
Εισάγονται ειδικοί φόροι κατανάλωσης σε είδη πολυτελείας, που απευθύνονται σε καταναλωτές με υψηλά εισοδήματα, όπως αυτοκίνητα με εργοστασιακή τιμή άνω των 17 χιλιάδων ευρώ, όταν η τιμή αγοράς δηλαδή είναι πάνω από 35 χιλιάδες ευρώ. Επίσης σε σκάφη αναψυχής, ελικόπτερα ιδιωτικής χρήσης, πολύτιμοι λίθοι, πολύτιμα μέταλλα και δέρματα.
Εισοδηματική πολιτική. Τα άμεσα μέτρα περιστολής των δαπανών καλύπτουν το υπόλοιπο 50% του δημοσιονομικού οφέλους, του έκτακτου πακέτου για τη διάσωση της οικονομίας.
Στα μέτρα αυτά περιλαμβάνεται η εισοδηματική πολιτική για το έτος 2010 που προβλέπει τα εξής:
o Τα επιδόματα Χριστουγέννων Πάσχα και αδείας, περικόπτονται κατά 30%.
o Περικοπή κατά συνολικά 12% -δηλαδή 2% επιπλέον του 10% το οποίο είχε ήδη ανακοινωθεί στο πλαίσιο της εισοδηματικής πολιτικής- των πάσης φύσεως επιδομάτων και αποζημιώσεων των λειτουργών, υπαλλήλων με σχέση ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, του δημοσίου, των ΟΤΑ και των υπόλοιπων νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου, συμπεριλαμβανομένων της Βουλής, ενώ το επίδομα για ταχεία διεκπεραίωση υποθέσεων των δικαστικών λειτουργών περικόπτεται κατά 20%.
Εξαιρούνται τα οικογενειακά επιδόματα, το κίνητρο απόδοσης που λαμβάνουν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι, τα επιδόματα μεταπτυχιακών σπουδών κι εκείνα τα επιδόματα που σχετίζονται με ειδικές συνθήκες εργασίας.
o Μειώνονται οριζόντια κατά 7% οι αποδοχές, αποζημιώσεις και επιδόματα πάσης φύσεως των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου που επιχορηγούνται από τον κρατικό προϋπολογισμό ή είναι δημόσιες επιχειρήσεις, στις οποίες το δημόσιο ασκεί άμεσα ή έμμεσα αποφασιστική επιρροή, αλλά και των αιρετών οργάνων των Οργανισμών Τοπικής Αυτοδιοίκησης Α΄ και Β΄ βαθμού, των Διοικητών, των Υποδιοικητών, των Προέδρων και Αντιπροέδρων καθώς και των Μελών των Ανεξάρτητων Διοικητών Αρχών και των προαναφερομένων νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου.
o Η εισοδηματική πολιτική εφαρμόζεται χωρίς εξαιρέσεις και για τα έξοδα παράστασης του Προέδρου της Δημοκρατίας, ο οποίος ζήτησε να συμβάλλει στην προσπάθεια για τη διάσωση της οικονομίας και φυσικά του Πρωθυπουργού, του Προέδρου της Βουλής, του Αντιπροέδρου της Κυβέρνησης, των Υπουργών και των Υφυπουργών, αλλά και στις αμοιβές των Γενικών και Ειδικών Γραμματέων των Υπουργείων.
Όσον αφορά στις συντάξεις. Για τις συντάξεις στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα δεν επηρεάζονται τα επιδόματα άδειας και εορτών, αλλά δε χορηγείται αύξηση.
Επιπλέον, στα ταμεία ΟΑΠ-ΔΕΗ και ΤΑΠ-ΟΤΕ μειώνεται το ποσοστό χρηματοδότησης από τον κρατικό προϋπολογισμό κατά 10%, ενώ οι Διοικήσεις τους αναλαμβάνουν την υποχρέωση να αναπροσαρμόσουν αναλόγως τις παροχές των δικαιούχων των ταμείων, με έμφαση στην εφαρμογή ανάλογα με το ύψος της σύνταξης.
Η μείωση δαπανών και τα επιπρόσθετα μέτρα που ανακοινώνονται σήμερα και αφορούν εισοδήματα και συντάξεις, ισοδυναμεί με 1,7 δισεκατομμύρια ευρώ ή 0,7% του ΑΕΠ.
Άλλες άμεσες πρωτοβουλίες για τη μείωση των δαπανών: Περιορίζεται κατά 5%, δηλαδή 500 εκατομμύρια ευρώ, το εθνικό σκέλος του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων και κατά 100 εκατομμύρια ευρώ το μέρος του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων του Υπουργείου Παιδείας.
Επιπλέον, μειώνονται κατά 100 εκατομμύρια ευρώ οι πιστώσεις για νέα προγράμματα του ίδιου Υπουργείου, του Υπουργείου Παιδείας. Τα μέτρα αυτά αφορούν πιστώσεις του προϋπολογισμού και δεν περιλαμβάνονται στο νομοσχέδιο. Η συνολική σχετική μείωση δαπανών ισοδυναμεί με 700 εκατομμύρια ευρώ, ή 0,3% του ΑΕΠ.
Λόγω του κατεπείγοντος χαρακτήρα των συνθηκών, το σύνολο των ρυθμίσεων αυτών έχει περιληφθεί σε νομοσχέδιο με τίτλο «Προστασία της εθνικής οικονομίας, Επείγοντα μέτρα για την αντιμετώπιση της δημοσιονομικής κρίσης» που κατατέθηκε ήδη με τη λήξη των εργασιών του Υπουργικού Συμβουλίου και θα ψηφιστεί με τη διαδικασία του κατεπείγοντος την Παρασκευή.
Παρεμβάσεις εξορθολογισμού των δημοσίων δαπανών. Πέρα από τα άμεσα μέτρα για τη διάσωση της εθνικής οικονομίας, στο ίδιο σχέδιο νόμου υλοποιούνται οι εξαγγελίες για τον εξορθολογισμό των δημοσίων δαπανών, όπως:
- Καταργούνται οι αμειβόμενες Επιτροπές στο δημόσιο, οι οποίες υποχρεούνται να λειτουργούν εντός κανονικού ωραρίου
- Γίνεται περικοπή κατά 50% στις πάσης φύσεως αμοιβές αποζημιώσεις και απολαβές των συλλογικών οργάνων Διοίκησης των νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου και των μελών των Διοικητικών Συμβουλίων των νομικών προσώπων ιδιωτικού δικαίου που ελέγχονται από το δημόσιο,
- Μπαίνει πλαφόν πολύ χαμηλότερο από αυτό που ισχύει σήμερα στις αποδοχές και πρόσθετες αμοιβές ή απολαβές των εργαζομένων στο δημόσιο τομέα
- Απαγορεύεται η χορήγηση bonus σε στελέχη του δημοσίου τομέα και των νομικών προσώπων, που επιχορηγούνται ή ελέγχονται άμεσα ή έμμεσα από το δημόσιο
- Μπαίνει τάξη στις υπερωριακές αμοιβές, μείωση κατά 30% και στις δαπάνες για μετακινήσεις
- Εισάγονται ποσοτικοί κανόνες στις προσλήψεις στο δημόσιο, όπως αναστολή των προσλήψεων το 2010, εκτός από τους τομείς της παιδείας, της υγείας και των σωμάτων ασφαλείας και εφαρμογή του κανόνα μία πρόσληψη για κάθε πέντε συνταξιοδοτήσεις από το 2011, ενώ εξασφαλίζονται τα δικαιώματα των επιτυχόντων στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ που έχουν ήδη διεξαχθεί,
- Μέτρα συνεισφοράς και συμβολής στην οικονομία. Με το ίδιο σχέδιο νόμου ορίζεται η καταβολή εφ’ άπαξ έκτακτης οικονομικής εισφοράς από φυσικά πρόσωπα με ετήσια εισοδήματα του 2009 άνω των 100.000,00 €. Το ύψος της εισφοράς ορίζεται κατά 1%.
- Εντάσσονται τα μέτρα για την μείωση των τιμών των φαρμάκων κατά 20% που μεταξύ άλλων συνεισφέρει και στη μείωση των δαπανών για φάρμακα στα ασφαλιστικά ταμεία
- Για την ενίσχυση της απασχόλησης συμπεριλαμβάνεται η ρύθμιση η οποία υλοποιεί τη δέσμευση της Κυβέρνησης για επιδότηση ασφαλιστικών εισφορών 65.000 νέων, κυρίως ανέργων, ώστε να βρουν εν τέλει εργασία
- Ταυτόχρονα η Κυβέρνηση δεσμεύεται ότι κάθε έσοδο που θα προκύψει από την επέκταση της άδειας λειτουργίας του ΟΠΑΠ, αλλά και τη χορήγηση αδειών για τυχερά παιχνίδια θα διατίθεται αποκλειστικά για δράσεις ενίσχυσης της απασχόλησης. Τα έσοδα αυτά υπολογίζονται για το 2010 σε 400 εκατομμύρια € περίπου.
Πέραν αυτών των μέτρων για λόγους κοινωνικής δικαιοσύνης θα ληφθούν πρόσθετα φορολογικά μέτρα που θα ισχύσουν με το νέο φορολογικό νομοσχέδιο.
Περαιτέρω αύξηση της φορολογίας σε ακίνητα offshore εταιρειών σε 15%.
Εισαγωγή πρόσθετου κλιμακίου 45% στη φορολόγηση εισοδημάτων φυσικών προσώπων άνω των 100.000,00 €.
Προσωρινά και για την επόμενη τριετία αύξηση του φόρου σε ακίνητα ιδιαίτερα μεγάλης αξίας άνω των 5 εκατομμυρίων € με συντελεστή 2%.
Επαναφορά στο 2% του τέλους χρήσης ραδιοσυχνοτήτων από τα ηλεκτρονικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, το οποίο η Νέα Δημοκρατία είχε ουσιαστικά καταργήσει, είχε μειωθεί στο 0,1%.
Οι σημερινές αποφάσεις της Κυβέρνησης εντάσσονται στο πλαίσιο όλων των πρωτοβουλιών που έχουμε λάβει για την ανάπτυξη και τη συνοχή, για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας και για τη διάνοιξη νέων δρόμων ανάπτυξης και για την πράσινη ανάπτυξη.
Σύντομα, θα παρουσιάσουμε νέες πρωτοβουλίες που αφορούν στον τουρισμό, το ΕΣΠΑ, τη διευκόλυνση της επιχειρηματικότητας, την ενίσχυση της απασχόλησης και την καταπολέμηση της γραφειοκρατίας.
Η μάχη με το χρόνο θα είναι σκληρή, όμως δουλεύουμε και θα τα καταφέρουμε. Οι μέρες, οι βδομάδες και οι μήνες που έχουμε μπροστά μας είναι πάρα πολύ κρίσιμοι όχι μόνο για να πείσουμε ή για να αποδείξουμε στους πιστωτές μας και στους διεθνείς εταίρους, ότι αυτή η οικονομία μπορεί να τα καταφέρει και θα τα καταφέρει να ξεπεράσει στα αδιέξοδα που βρίσκεται σήμερα, αλλά κυρίως πρώτα απ’ όλα να δείξει στους πολίτες ότι ο αγώνας αξίζει, ότι αυτό που ζητάμε σήμερα είναι μια αναγκαιότητα για τη διάσωση της χώρας, μιας χώρας και μιας οικονομίας που θα καταφέρουμε να οδηγήσουμε σε μία νέα καλύτερη πορεία.
Ευχαριστώ πολύ.

Το Ζήτημα της Συνεργασίας

2010-02-21T22:56:00.002+02:00

Με το ζήτημα της συνεργασίας συλλόγων, φορέων, ιδιωτών και όλα όσα απορρέουν από αυτή τη συνένωση των δυνάμεων θα ασχοληθούμε αυτή τη φορά. Είναι κοινός τόπος ότι «η ισχύς εν τη ενώση». Ωστόσο, αυτό δεν ερμηνεύεται μονοσήμαντα. Ένωση και συνεργασία δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη απορρόφηση. Δεν σημαίνει απώλεια της ταυτότητας, κατάργηση της μοναδικότητας. Δεν υποκαθιστά η ένωση την αυτονομία και τη διάκριση των μερών που επιθυμούν να συνεργαστούν! Η όποια ένωση δυνάμεων, για να έχει ορίζοντα διάρκειας και αποδοτικότητας, πρέπει να εδράζει σε αξίες και πλαίσια λειτουργίας. Πρέπει να υπάρχουν διακριτοί ρόλοι και αλληλοσεβασμός όλων των εμπλεκομένων. Κανείς δεν θα πρέπει να επιδιώκει την επικάλυψη του άλλου και κανείς δεν θα πρέπει να επιζητά περισσότερο χώρο από αυτό που δικαιωματικά του ανήκει. Όλες οι πλευρές θα πρέπει να κάνουν σεβαστή την όποια πρωτοκαθεδρία του άλλου, σε μια σκέψη, σε μια ιδέα, σε έναν σκοπό, χωρίς να εποφθαλμιούν να αντικαταστήσουν την άλλη πλευρά στο ρόλο της. Και ένωση δεν σημαίνει μόνο δράση, σημαίνει και σεβασμός. Όποιος επιδιώκει την ένωση και τη συνεργασία ξέρει να στέκει, όποτε χρειάζεται, σιωπηλός και διακριτικός δίπλα στον άλλο. Γιατί η ένωση εκδηλώνεται και με την υποστήριξη τη σιωπηλή, την σεβαστική! Να ξέρεις να υπάρχεις δίπλα στον άλλο, χωρίς να θες να καπηλευτείς κάτι από το είναι του. Και να περιμένεις το κάλεσμα, τη συστράτευση στην ώρα της ανάγκης. Και φυσικά αυτό λειτουργεί μόνο και πάντα αμφίπλευρα.
Η συνεργασία προϋποθέτει, σαφώς, την ύπαρξη κοινού σκοπού. Ο κοινός σκοπός, ο κοινός στόχος και η επίτευξή του είναι η κινητήριος δύναμη που δημιουργεί πολλές φορές την ανάγκη συνεργασίας –συνδιοργάνωσης κ.ο.κ. Η συνένωση γνώσεων, χρημάτων, ιδεών κ.ά. δημιουργούν, συνήθως, άριστες προοπτικές για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Για να επιτύχει, όμως μια συνεργασία, μια συνδιοργάνωση ή οποιασδήποτε άλλης μορφής συνένωση θα πρέπει να υπάρχει από την αρχή ένα ξεκάθαρο πλαίσιο που θα λαμβάνει υπόψη όλους τους παράγοντες, οι οποίοι είναι πιθανό να επηρεάσουν την εξέλιξη της συνεργασίας. Οι προθέσεις, η διάθεση των δυνάμεων, η διαχείριση του αποτελέσματος είναι μόνο μερικοί παράγοντες που θα πρέπει να ληφθούν υπόψη. Το ζήτημα εδώ απορρέει από τους κανόνες της κοινής λογικής. Η συνδιοργάνωση, για παράδειγμα, σπουδαίων εκδηλώσεων αποτελεί θετικό γεγονός και συμβάλει, ασφαλώς, στην καλύτερη ποιότητά τους. Ιδιαίτερα οι πολιτιστικές εκδηλώσεις που βασίζονται - ή θα έπρεπε να βασίζονται - στην ανιδιοτέλεια και τον εθελοντισμό δεν πρέπει να ξεπερνούν ποτέ ούτε στο ελάχιστο τα όρια της κοινής λογικής. Όταν κάποιος επιθυμεί την όποια μορφή συνεργασίας – συνδιοργάνωσης, για οποιοδήποτε θέμα, τότε το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να διερευνήσει αν υπάρχει από όλες τις πλευρές αυτή η πρόθεση συνεργασίας και αν όλοι έχουν τον ίδιο σκοπό και επιθυμούν να ακολουθήσουν την ίδια μεθοδολογία. Επίσης, οφείλει να σέβεται τους συμμέτοχους σε αυτή τη συζήτηση και να μην θεωρεί ότι υπάρχει μόνο μία οπτική γωνία. Θα πρέπει να ξεκινάει την προσπάθειά του από μια βάση συνομιλίας και όχι από μια βάση δεδομένων, των δικών του δεδομένων.
Και ας μη ξεχνάμε αυτό που ο θυμόσοφος λαός μας λέει, οι καλοί λογαριασμοί κάνουν τους καλούς φίλους…

ΚΑΛΕΣΜΑ...

2010-02-18T23:33:00.007+02:00

Βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον το κάλεσμα που έφτασε στο email μου για τα εγκαίνια νέου blog,(anileos.blogspot.com) ενός ακριβού φίλου και αντί άλλων συστάσεων το δημοσιεύω χωρίς την άδεια του καλεστή!

Καλοί μου φίλοι,

Σας καλώ σε τούτα τα άτυπα και διακριτικά εγκαίνεια μιας σεμνής αλλά μετρημένα φιλόδοξης προσπάθειας για ουσιαστική επανασύνδεση μαζί σας, σαν τον παλιό καλό καιρό που είμαστε νέοι φοιτητές ή φαντάροι με όνειρα και όρεξη. Επανασύνδεση μέσα από την τριβή με θέματα που μας απασχολούν από την επικαιρότητα, την πολιτική, την οικονομία, την φιλοσοφία, την νομική, τις θετικές επιστήμες, την οικογένεια, τη θρησκεία, το ωραίο φύλο, οτιδήποτε.

Με μεγάλη καθυστέρηση ανακάλυψα κι εγώ τελευταίος και καταϊδρωμένος αυτό που για χρόνια άκουγα αλλά δεν γνώριζα, τα BLOGs.

Ιδού λοιπόν η πρόσκληση: http://anileos.blogspot.com/

Μου λείπουν οι παλιές μας ατέρμονες κουβέντες, οι διαφωνίες, οι συνθέσεις, το πάθος. Θα θελα αυτά να τα ξανασυστήσουμε και να διεκδικήσουμε και πάλι το δικαίωμα (το προνόμιο) στην διανοητική έστω συντροφικότητα. Να μην επιτρέψουμε στην καθημερινότητα που καταπίνει το χρόνο, το σώμα και την πυξίδα της ζωής μας, να μας καταληστέψει ολότελα από αυτή την συντροφικότητα που μάθαμε να τη λέμε φιλία, όταν ακόμη πιστεύαμε στο νόημα των μεγάλων λέξεων.

Ώρες - ώρες νιώθω σαν το Ροβισώνα Κρούσο, μόνος σ’ ένα έρημο νησί (της Αλβιόνας) μιλώ στον εαυτό μου. Ιδιαίτερα έτσι που παν τα πράγματα στην Ελλάδα με πιάνει απελπισία. Αφού άλλο τίποτε δεν μπορώ να κάμω, κάθομαι λοιπόν να γράφω. Θέλω όμως κάποιος καλός φίλος (κι όχι κατ’ ανάγκη το ευρύτερο κοινό) να είναι στην άλλη άκρη και να με προκαλέσει, να μου αντιτάξει μια γνώμη καλύτερη, μια σκέψη που να με πάει και μένα ένα βήμα παρακάτω, είτε το θέμα είναι μικρό είτε μεγάλο.

Σαν πρώτο έναυσμα, και προκειμένου να μην κάνω κάλεσμα σε “άδειο μαγαζί”, έχω πετάξει, όπως – όπως, δυο-τρία κειμενάκια, ίσα μήπως και ξεκινήσω μια κουβέντα.

“Ανίλεος” ως προς την κρίση, “Ανίδεος” ως προς τη γνώση, έχω βαλθεί να πείσω και πάλι τον εαυτό μου πως δεν είναι Αδύνατο το Ιδεατό, με μόνη παρηγοριά ότι τελικά η τόση ... άγνοια ίσως και να μπορεί από μόνη της να συγχωρεί τόση ... ελπίδα.

Αλλά και η γνώση που ψάχνω μέσα από τούτη την ανταλλαγή δεν είναι το αντίδοτο της ελπίδας, αλλά, θέλω να πιστεύω (ως γνήσια αισιόδοξος), το αληθινό μέτρο της.

Δεν με ενδιαφέρει να το ανοίξω τούτο το παράθυρο στο ευρύ κοινό (αν και όποιος τυχαίος περαστικός θα είναι καλοδεχούμενος). Δεν ψάχνω για πλατείες και αγορές, αλλά για το παλιό μικρό “ταβερνάκι” που δυο και τρεις πίναμε ένα κρασί, που εναλλάξ κουβαλούσαν οι ξεμέθυστοι τους μεθυσμένους, που ό,τι ωραίο και ότι μεγάλο το κουβεντιάζαμε ανοιχτά.

Ό,τι προαιρείστε το λοιπόν. Βγήκα κι εγώ σαν άλλος Διογένης, διακονιάρης με το φαναράκι μου κι αντί για ανθρώπους ψάχνω για λόγους και αντίλογους. Τους ανθρώπους (πιο τυχερός εγώ από το Διογένη) τους έχω ήδη βρει από καιρό ... Μα φοβούμαι τώρα μη τους χάσω μέσα στην ομίχλη του χρόνου. Εξού και το φαναράκι...

Μιά λέξη, δυο γραμμές, ό,τι προαιρείστε. Ξέρω πως ο χρόνος είναι λίγος, πολύτιμος και αλλού ήδη ταγμένος και χρωστούμενος

Καλώς ορίσατε

Ανακοίνωση του Νέου Αγωνιστή για την απεργία της 10ης Φεβρουαρίου

2010-02-10T00:06:00.000+02:00

ΤΙΝΑ, τοκογλύφοι, λοχίες και λαϊκή κυριαρχία

Η διάσημη θατσερική ιαχή ‘there is no alternative’ (ΤΙΝΑ) των αρχών της δεκαετίας του ’80 σηματοδότησε τη νικηφόρα προέλαση του νεοφιλελεύθερου καπιταλισμού επί των υλικών και θεσμικών κατακτήσεων των λαϊκών στρωμάτων και της μισθωτής εργασίας, όπως είχαν αποτυπωθεί κατά την περίοδο 1945-1975 στο σοσιαλδημοκρατικό κοινωνικό συμβόλαιο. Στόχος των καπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων ήταν και είναι η άνοδος της κερδοφορίας του κεφαλαίου, μέσα από την αύξηση του βαθμού εκμετάλλευσης των εργαζομένων και την αγοραιοποίηση δημοσίων υπηρεσιών και αγαθών, την κυριαρχία της άυλης, κερδοσκοπικής οικονομίας επί της παραγωγής και την επιβολή πολιτικών ελίτ με ολιγαρχική νοοτροπία επιβολής επί των λαών. Η νεοφιλελεύθερη στρατηγική επιδίωξε τον στόχο αυτό αφενός μέσα από πολιτικές λιτότητας και απορύθμισης της αγοράς εργασίας, αφετέρου μέσα από διαρθρωτικές αλλαγές στη λειτουργία του κράτους, με αιχμές την ιδιωτικοποίηση των παραγωγικών υποδομών και των υπηρεσιών κοινής ωφέλειας και την αποδόμηση του καθολικού κοινωνικού κράτους αλλά και την ταυτόχρονη απελευθέρωση της κίνησης των κεφαλαίων, ταυτόχρονα με τη διεύρυνση ενός παγκόσμιου εφεδρικού βιομηχανικού στρατού. Κατά τρίτον, μέσα από την επικράτηση του δημοσιονομικού - αντιπληθωριστικού σκέλους, την απόρριψη της αναπτυξιακής - παραγωγικής διάστασης των κρατικών οικονομικών πολιτικών και την υιοθέτηση της πολιτικής του σκληρού νομίσματος.
Οι ανωτέρω κατευθυντήριες γραμμές πολιτικής, κωδικοποιήθηκαν και εγγράφηκαν ως δογματικές καταστατικές αρχές της ευρωπαϊκής περιφερειακής καπιταλιστικής ολοκλήρωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση δομείται στη βάση των ανωτέρω αρχών εφαρμοσμένης πολιτικής, όπως συμπυκνώνονται στη Συνθήκη του Μάαστριχτ, στο Σύμφωνο Σταθερότητας και στο εγχείρημα της Ο.Ν.Ε. Όλο το οικοδόμημα στηρίζεται στην απελευθέρωση της κίνησης του κεφαλαίου και στον ταυτόχρονο περιορισμό των κοινωνικών δικαιωμάτων της εργασίας στη θεσμική «ανεξαρτητοποίηση» από κάθε δημοκρατικό πολιτικό έλεγχο της ευρωπαϊκής κεντρικής τράπεζας, την αποεθνικοποίηση της νομισματικής πολιτικής με το ευρώ, την αυστηρά επιτηρούμενη δημοσιονομική ‘εθνική’ πολιτική, την ολιγαρχική - αντιδημοκρατική δομή και λειτουργία. Το κοινωνικό έλλειμμα, αίτιο και αποτέλεσμα του δημοκρατικού ελλείμματος, χαρακτηρίζει τη συγκρότηση και τις πολιτικές της Ε.Ε. Τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα υπό την ηγεμονία της εκσυγχρονιστικής - αστικής τάσης, ως εκφραστές των κυρίαρχων κρατικών στρατηγικών μετατράπηκαν σε σοσιαλφιλελεύθερα, ταύτισαν την αριστερά με το φιλελευθερισμό και αποδέχθηκαν τη λογική του νεοφιλελεύθερου «μονοδρόμου».
Το διεθνοποιημένο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, ηγεμονική μερίδα της κεφαλαιοκρατίας, καθοδηγεί τα εγχειρήματα καπιταλιστικών περιφερειακών ολοκληρώσεων, συγκροτώντας τη δικτατορία των αγορών. Οι κερδοσκοπικές επιθέσεις στο ευρώ, αντανακλούν τις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις των ολοκληρώσεων του παγκόσμιου καπιταλισμού στοχεύοντας στους λεγόμενους αδύνατους κρίκους του συστήματος της ευρωζώνης, δηλαδή τους εθνικούς σχηματισμούς της Πορτογαλίας, Ιταλίας, της Ιρλανδίας, της Ελλάδας και της Ισπανίας (που στη γλώσσα των χρηματιστών και των βαλέδων τους, ονομάζονται PIIGS). Η αδυναμία του παγκόσμιου καπιταλισμού να θεραπεύσει τις διογκούμενες αντιφάσεις όπως αυτές εκδηλώνονται στην ανώτερη φάση της εξέλιξής του, που σηματοδοτεί ο κερδοσκοπικός καπιταλισμός- και όχι απλά μια μορφή του καπιταλισμού που μπορεί να αντικατασταθεί από μια άλλη πιο ανθρώπινη- εκφράζεται σε νομισματικό επίπεδο στο τρίγωνο δολαρίου- ευρώ- γουάν και προϊόντος του χρόνου σε γεωπολιτικό με την όξυνση στην Ασία αλλά και στις σχέσεις ΗΠΑ- Κίνας.
Αναμφίβολα, οι χώρες της Μεσογείου κυρίως, είναι οι αδύνατοι κρίκοι της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας του χώρου της Ο.Ν.Ε., ακριβώς επειδή η λογική και οι πολιτικές της ευρωζώνης αντανακλούν και αναπαράγουν το συσχετισμό δυνάμεων μεταξύ των βόρειων και των νότιων χωρών της Ευρώπης. Ακριβώς επειδή η λογική του σκληρού ευρώ στρέφεται εναντίον της ισόρροπης ανάπτυξης της ευρωζώνης και της πραγματικής σύγκλισης, ενισχύοντας περαιτέρω τις ισχυρές οικονομίες εις βάρος των πιο αδύναμων, αλλά και μεταφέροντας πλούτο προς τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα.
Οι διάφοροι ευρωγραφειοκράτες, κομισάριοι και λοχίες του διευθυντηρίου των Βρυξελλών, επιχειρούν και δυστυχώς επιτυγχάνουν – μέχρι τώρα - να επιβάλλουν τις αντιλαϊκές και αντιδημοκρατικές πολιτικές τους στις εθνικές κυβερνήσεις (πολλές από τις οποίες με μεγάλη προθυμία έτσι κι αλλιώς τις εκτελούν), με στόχο να πληρώσουν την κρίση τα λαϊκά και μικροαστικά στρώματα, οι εργάτες, οι υπάλληλοι, οι συνταξιούχους, οι αγρότες, οι μικροί και μεσαίοι ελεύθεροι επαγγελματίες και αυτοαπασχολούμενοι, επιτυγχάνοντας έναν τρίτο γύρο βίαιης αναδιανομής εισοδήματος προς τα πάνω. Αυτός είναι ο πυρήνας της αστικής στρατηγικής στη συγκυρία, αυτό υπαγορεύουν οι «αγορές». Πρόκειται για μια επιχείρηση γιγαντιαίας αναδιανομής του παραγώμενου πλούτου σε βάρος των «από κάτω» και υπέρ των «από πάνω», με στόχο την κρίση του καπιταλισμού να την πληρώσουν οι εργαζόμενοι.
Ειδικότερα η χώρα μας βρέθηκε στο επίκεντρο των επιθέσεων διότι πράγματι ανήκει στους αδύνατους κρίκους της ιμπεριαλιστικής αλυσίδας της ευρωζώνης και επιπλέον διότι μόλις έχει εκλεγεί το ΠΑΣΟΚ, με διακηρυγμένο πρόγραμμα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης σε μια κατεύθυνση αναθέρμανσης της οικονομίας, τόνωσης της ζήτησης και αύξησης των δημοσίων δαπανών, δίνοντας ένα «κακό παράδειγμα» για τα συμφέροντα των αγορών στην Ελλάδα και διεθνώς. Τα ανωτέρω σε συνδυασμό με τη θέση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ στην προεδρία της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, αλλά και τη θέση του Κινήματος στις πρόσφατες ευρωεκλογές για ανάγκη αναθεώρησης του Συμφώνου Σταθερότητας, οδήγησαν τμήματα της διεθνούς κεφαλαιοκρατίας στην άσκηση συνεχών πιέσεων στη νεοεκλεγμένη κυβέρνηση προκειμένου να αναιρέσει το πρόγραμμά της και να υποχωρήσει από τις δεσμεύσεις της στον ελληνικό λαό. Μετά από τις πρώτες 100 ημέρες, όπου ουσιαστικά τα αντιφατικά μηνύματα που έστελνε η κυβέρνηση ήταν εκδήλωση των αντιθέσεων στο εσωτερικό της, το διάγγελμα του Πρωθυπουργού και το πρόγραμμα σταθερότητας που κατέθεσε προς έγκριση στην Κομισιόν, ύστερα από την ανάκριση του Νταβός, δείχνουν ότι η κυβέρνηση συνθηκολόγησε με τους λοχίες της δικτατορίας των αγορών καταστρατηγώντας την αρχή της λαϊκής κυριαρχίας, θεμελιώδη καταστατική αρχή κάθε ευρωπαϊκού συντάγματος (αλλά όχι της ευρωσυνθήκης της Λισσαβώνας) και ιδρυτική αρχή του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος, σύμφωνα με τη διακήρυξη της 3ης Σεπτέμβρη.
Με ανακοίνωση μας, την 1η Οκτωβρίου 2009 και ενόψει των επικείμενων εκλογών της 4ης Οκτωβρίου, προειδοποιούσαμε μεταξύ άλλων ότι το διευθυντήριο μαζί με την παρασιτική οικονομική ολιγαρχία και με τμήματα της κατεστημένης πολιτικής ελίτ της χώρας, που πειθήνια υπηρετούν τα συμφέροντα του οικονομικού κατεστημένου θα ασκήσουν μεγάλες πιέσεις προς την κυβέρνηση να μην εφαρμόσει το πρόγραμμά της και να ασκήσει πολιτική στη βάση του Συμφώνου Σταθερότητας. Επισημαίναμε επίσης ότι η στήριξη που μπορεί να προσφέρουν κάποιες στιγμές τα Μ.Μ.Ε. έχει πάντα προσωρινό χαρακτήρα, είναι εικονική, κάλπικη και επικίνδυνη για ένα σοσιαλιστικό κίνημα που επιδιώκει να εκπροσωπήσει τους μη προνομιούχους. Αποτελούν στη βασική τους κατεύθυνση προπαγανδιστικούς μηχανισμούς χειραγώγησης της κοινής γνώμης, που επιχειρούν να περάσουν την κυρίαρχη γραμμή της κεφαλαιοκρατίας, ως καθολικό εθνικό συμφέρον. Όμως η δύναμη για ένα σοσιαλιστικό κίνημα δεν είναι οι «κάλπικοι και εφήμεροι φίλοι» των Μ.Μ.Ε., το θλιβερό κατάντημα ορισμένων εκ των οποίων παρακολουθούμε καθημερινά – όσο αντέχεται- στο δελτίο των 8, αλλά ο οργανωμένος δρων λαός, οι κομματικές του οργανώσεις, τα συνδικάτα και τα κοινωνικά λαϊκά κινήματα.
Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι το κόμμα των αγροτών, των εργατών, των υπαλλήλων, των νέων, των φοιτητών, των μικρομεσαίων ελεύθερων επαγγελματιών, των επιστημόνων και των αυτοαπασχολουμένων. Είναι η έκφραση της ελπίδας και της προοπτικής του λαού μας, δίνοντας δημοκρατικά και σοσιαλιστικά περιεχόμενα στην «αγωνία αυτού του τόπου για ζωή»... Δεν είναι και δεν θα γίνει το κόμμα του διευθυντηρίου, των τραπεζιτών, του ΣΕΒ, των κάθε λογής παπαγάλων.
Απαίτηση του ελληνικού λαού είναι η εθνική, κοινωνική, δημοκρατική, παραγωγική και περιβαλλοντική ανασυγκρότηση της χώρας, όπως εκφράστηκε με τη μεγάλη λαϊκή νίκη στις εκλογές της 4ης Οκτωβρίου και την εκλογική συντριβή της δεξιάς. Το ΠΑ.ΣΟ.Κ. ως αποδέκτης, εκφραστής και εντολοδόχος της λαϊκής ετυμηγορίας, καλείται να ανταποκριθεί στις προσδοκίες των εργαζομένων και της νεολαίας. Να τιμήσει την εμπιστοσύνη του λαού. Κριτήριο των πολιτών και μέτρο αξιολόγησης του κυβερνητικού έργου είναι η πορεία ανασυγκρότησης της χώρας με γνώμονα τις κοινωνικές ανάγκες. Εθνικό συμφέρον δεν είναι το καπιταλιστικό συμφέρον μεταμφιεσμένο στο ουδέτερο υπερταξικό συμφέρον της χώρας. Εθνικό συμφέρον είναι ότι ταυτίζεται με τα συμφέροντα του λαού και με το αναφαίρετο δικαίωμα της ανεξαρτησίας και κυριαρχίας του. Γιατί το έθνος είναι ο λαός και όχι η οικονομική ολιγαρχία του τόπου. Με τα λόγια του ποιητή, εθνικόν είναι το αληθές. Όχι η προπαγανδιστική τρομοκρατία των κεφαλαιοκρατών...
Ζητάμε
ü Αναθεώρηση του Προγράμματος Σταθερότητας. Η κυβέρνηση να εφαρμόσει το πρόγραμμα που εγκρίθηκε από τον ελληνικό λαό στις 4 Οκτωβρίου 2009. Αναθέρμανση της οικονομίας, κοινωνικός και αναπτυξιακός προσανατολισμός του κράτους, συγκρότηση δημόσιου πυλώνα στο χρηματοπιστωτικό σύστημα, ενίσχυση προγράμματος δημοσίων επενδύσεων, τόνωση της ζήτησης, στήριξη του λαϊκού εισοδήματος, κατάργηση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, ενίσχυση του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης μέσα από την καταπολέμηση της εισφοροδιαφυγής, δίκαιο φορολογικό σύστημα, ενίσχυση του Ε.Σ.Υ. και της δημόσιας παιδείας σ’ όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
ü Έκδοση ευρωομολόγου με χαμηλό επιτόκιο για τη στήριξη της ευρωπαϊκής οικονομίας από την επίθεση των τοκογλύφων των αγορών αλλά και ως απόδειξη της αυτονόητης ευρωπαϊκής αλληλεγγύης. Πολιτικός έλεγχος και δημοκρατική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.
ü Μάχη για την κατάργηση των ελαστικών μορφών εργασίας σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.
ü Κομβικές τομές για την αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας μας ενάντια στον παρασιτισμό.
ü Αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος της Ελλάδας μέσα από την περιστολή της διαφθοράς, της φοροδιαφυγής, της εισφοροδιαφυγής, μέσα από την αποτελεσματική αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας του δημοσίου, τη φορολόγηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και την πραγματική φορολόγηση των διαφυγόντων επιχειρηματικών υπερκερδών.
ü Όχι στο λαϊκισμό που με τη χρήση θεωριών περί κοινωνικού αυτοματισμού διαλύει την κοινωνική ενότητα και αλληλεγγύη του λαού, με στόχο να υποστούν τα λαϊκά στρώματα το κόστος από μία κρίση για την οποία δεν ευθύνονται και που ήδη έχουν χρυσοπληρώσει.
ü Μαζική και αγωνιστική συμμετοχή των συντρόφων και φίλων του Κινήματος στις απεργιακές κινητοποιήσεις των συνδικάτων εναντίον της πολιτικής της λιτότητας.
ü Άμεση συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ. - Σύγκληση συνεδρίου θέσεων του κόμματος τον Μάρτιο 2010.
ü Πραγματοποίηση συνεδρίου ευρωπαϊκών σοσιαλιστικών, σοσιαλδημοκρατικών, εργατικών κομμάτων με πρωτοβουλία του Κινήματος στην Αθήνα, τον Απρίλιο 2010, με θέμα τη σοσιαλιστική απάντηση στην οικονομική κρίση, την ανατροπή του Συμφώνου Σταθερότητας και την οικοδόμηση μιας δημοκρατικής και κοινωνικής Ευρώπης.
Ο δρόμος δεν είναι ούτε ο απομονωτισμός ούτε η υποταγή στο νεοφιλελεύθερο καπιταλισμό. Αγώνας για μια κοινωνική Ελλάδα, σε μια δημοκρατική Ευρώπη. Το μέλλον θα είναι μακρύ...