Πέμπτη, 11 Ιουνίου 2009

Το Ζήτημα της ενυπόγραφης άποψης

Στη καθημερινότητά μας σκεφτόμαστε πολλά, εκφράζουμε, όμως, λίγα και γράφουμε ή για την ακρίβεια υπογράφουμε ακόμα πιο λίγα. Τα γραπτά μένουν! Ο προφορικός λόγος προσφέρει ευελιξία «δεν το είπα έτσι ή δεν εννοούσα αυτό ή δεν κατάλαβες καλά» και άλλα τέτοια. Όταν, όμως, γράφεις την άποψη σου, όταν η σκέψη σου περνάει από τη βάσανο του γραπτού λόγου, τότε τα πράγματα αλλάζουν. Τότε μπορείς να πεις «έκανα λάθος», δεν μπορείς, όμως, να πεις «δεν εννοούσα αυτό ή δεν κατάλαβες καλά». Όλα αυτά, βέβαια, υπό την προϋπόθεση πως ο λόγος γραπτός ή προφορικός απευθύνεται σε ανθρώπους που διαθέτουν τη κοινή λογική.
Σε κάθε περίπτωση ο γραπτός λόγος έχει άλλη βαρύτητα. Όταν λέμε φυσικά γραπτό λόγο εννοούμε το δημόσιο γραπτό και ενυπόγραφο λόγο και όχι αποσπάσματα από το προσωπικό μας ημερολόγιο.
Έχει ιδιαίτερη αξία και βαρύτητα ο λόγος, γραπτός ή προφορικός, όταν μέσω αυτού καταθέτεις την άποψή σου για Ζητήματα που απασχολούν ευρύτερα την κοινωνία. Για Ζητήματα που προκαλούν διαφωνίες, για Ζητήματα που δημιουργούν συγκρούσεις, για Ζητήματα σοβαρά.
Σ’ αυτές τις περιπτώσεις ο λόγος είναι πιο φειδωλός, πιο λακωνικός, πιο λίγος. Ο δε γραπτός λόγος, όταν καταθέτεις δημόσια απόψεις σε σοβαρά Ζητήματα, όταν είναι να διαφωνήσεις με την κρατούσα γνώμη λιγοστεύει ακόμα περισσότερο.
Θα μου πείτε, βέβαια, ότι είναι ανούσιο να εκφράζεσαι δημόσια για δημόσια θέματα που τις περισσότερες φορές δεν γνωρίζεις καλά. Δεν είναι, όμως, ανούσιο να εκφράζεις την αμφισβήτηση σου και να ζητάς διευκρινήσεις για θέματα που προκαλούν τη μέση λογική.
Αφορμή γι’ αυτό το Ζήτημα είναι το φράγμα του Αποσελέμη και οι συνέπειές του για το Οροπέδιο. Στο Σύλλογο φτάνουν καθημερινά ερωτήματα και απορίες, αμφισβητήσεις και αρνήσεις. Δεν παίρνουν, όμως, την μορφή της ενυπόγραφης άποψης, της όποιας άποψης. Σκοπός μου δεν είναι να εκφράσω εδώ αυτές τις απόψεις. Σκοπός μου είναι να διεγείρω την κοινή λογική, τη λογική του μέσου ανθρώπου. Τη λογική που υπαγορεύει την άποψη και που ή άποψη αυτή δεν φοβάται γιατί δεν υπαγορεύεται. Εδώ πρέπει να διευκρινίσουμε πως η κατάθεση γραπτής άποψης δεν αποτελεί υποχρέωση των ανθρώπων της βιοπάλης. Η γραπτή και ενυπόγραφη άποψη είναι καθήκον όσων , συνήθως εμφανίζονται στο δημόσιο διάλογο, στο δημόσιο πεδίο , όσων γράφουν την άποψη τους για άλλα «ακίνδυνα» θέματα.
Η λογική πάντως της απόκρυψης της γνώμης είναι γνωστή και αφορά την παγιωμένη αντίληψη που θέλει κάθε διαφορετική άποψη να οδηγεί σε σύγκρουση. Αυτό είναι λάθος. Η διαφορετική άποψη δεν οδηγεί ή δεν πρέπει να οδηγεί σε συγκρούσεις εφ’ όλης της ύλης. Πρέπει, δηλαδή, να μπορείς να ξεχωρίζεις τα θέματα και να επικεντρώνεις την προσοχή σου στα ενδιαφέροντα.
Είμαι θιασώτης της συναίνεσης, όχι όμως της αφέλειας, όχι της προσβολής της λογικής. Πιστεύω πως όταν εκφράζονται δημόσια οι απόψεις πρέπει να διπλοφιλτράρονται, δεν πιστεύω όμως σε καμιά περίπτωση πως πρέπει να ψιθυρίζονται ή να αποκρύπτονται

Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2009

Το ζήτημα της αποχής και η υποχρεωτικότητα της ψήφου

Σ αυτές τις ευρωεκλογές πολύς λόγος γίνετε για την ενδεχόμενη αποχή. Τι κι αν το Σύνταγμά μας ορίζει την υποχρεωτικότητα της ψήφου, τι κι αν καθημερινά μας μιλάνε για την αναγκαιότητα της ψήφου , τι κι αν όλα τα κόμματα θέλουν την αποχή μεταφρασμένη σε δικούς τους ψήφους. . Η αποχή παρόλο που τυπικά δεν αποτελεί δικαίωμα, μιας και το σύνταγμα μας θεσπίζει την υποχρεωτικότητα της ψήφου, στην πρακτική εφαρμόζεται είτε ως τρόπος πολιτικής έκφρασης , είτε ως στάση ωχαδερφισμού και ατομικότητας.
Το Ζήτημα είναι άλλο.
Αποτελεί η αποχή πολιτική πράξη ναι ή όχι?
Πολιτική πράξη σημαίνει πολιτική επιλογή για συγκεκριμένο, κοινό σκοπό .
Αν λοιπόν όσοι επιλέξουν την αποχή θέλουν να πουν κάτι με αυτήν την πράξη καλώς πράττουν. Αν όμως απλά θέλουν να πάνε σε κάποια παραλία –που και αυτός είναι ένας σκοπός αλλά ατομικός – τότε δεν μιλάμε για πολιτική πράξη αλλά για ωχαδερφισμό.
Ένα επιπλέον ζήτημα που τίθεται είναι αν η πολιτική πράξη, η πολιτική επιλογή, έχει αξιολογηθεί ως προς της συνέπειες της και τους επιθυμητούς σκοπούς της. Αν δηλαδή, η απόφαση να απέχει κανείς από την κάλπη των ευρωεκλογών, εξυπηρετεί τον σκοπό για τον οποίο έχει αποφασίσει να απέχει.
Στη συγκεκριμένη περίπτωση , η αποχή ως τρόπος απαξίωσης του πολιτικού συστήματος, θα δώσει την ευκαιρία στο ίδιο το σύστημα , για διάφορες ερμηνείες. Ήταν τριήμερο, ήταν ζέστη, ωχαδερφισμός, βαρεμάρα, αν ψηφίζανε εμάς θα ψηφίζανε και άλλα τέτοια. Είναι δηλαδή πιθανόν να αλλοιωθεί η πραγματική βούληση αυτών που με την αποχή τους θέλησαν να στείλουν ένα μήνυμα. Γι αυτό θεωρώ πως όλοι πρέπει να φτάσουν στις κάλπες, έτσι ώστε το αποτέλεσμα και το μήνυμα να είναι καθαρό. Άλλο πράγμα είναι το λευκό-γνήσια αποδοκιμασία – και άλλο πράγμα η αποχή-πράξη προς ερμηνεία.