Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2008

Το Ζήτημα της Κοινωνικής Ασφάλισης



Το ζήτημα της κοινωνικής ασφάλισης έρχεται και επανέρχεται τα τελευταία χρόνια στην επικαιρότητα προκαλώντας κοινωνικές αντιδράσεις. Το ότι βέβαια υπάρχει ζήτημα κοινωνικής ασφάλισης, υπάρχει δηλαδή πρόβλημα και άρα απαιτείται λύση, είναι κοινή παραδοχή. Οι διαφωνίες και οι αντιδράσεις αφορούν τις επιχειρούμενες λύσεις και τα θιγόμενα ασφαλιστικά δικαιώματα. Ας προσπαθήσουμε όμως να προσεγγίσουμε το θέμα στις πραγματικές του διαστάσεις.
Σύμφωνα με το άρθρο 22 του Συντάγματος - και σωστά κατά τη γνώμη μου – το κράτος μεριμνά για την κοινωνική ασφάλιση των εργαζομένων, η οποία στην Ελλάδα, σε αντίθεση με άλλες χώρες (π.χ. Η.Π.Α.), είναι υποχρεωτική, οι δε πόροι , τα χρήματα δηλαδή που απαιτούνται για τις σχετικές δαπάνες, προέρχονται από την τριμερή χρηματοδότηση. Τριμερή χρηματοδότηση σημαίνει πως ένα μέρος των χρημάτων πληρώνει το κράτος, ένα άλλο μέρος οι εργοδότες και ένα άλλο οι εργαζόμενοι. Αυτή είναι η νομοθεσία που διέπει το ασφαλιστικό σύστημα στην Ελλάδα όσον αφορά στην εισροή των πόρων.
Προχωρώντας τώρα στην ουσία, παρατηρούμε τα εξής: πλήθος νομοθετημάτων την τελευταία δεκαετία –για να μη πάμε πιο πίσω- αφορούν χαριστικές ρυθμίσεις προς τους εργοδότες. Εδώ έρχεται να προστεθεί, ως εργοδότης, το κράτος, που σε πολλές των περιπτώσεων αδιαφορεί για τις ασφαλιστικές εισφορές στα ταμεία σε σχέση με τους εργαζόμενους που το ίδιο απασχολεί. Έχουμε δηλαδή την εξασθένιση ενός βασικού πυλώνα χρηματοδότησης που προέρχεται από τις εισφορές των εργοδοτών συμπεριλαμβανομένου και του κράτους-εργοδότη.
Ο δεύτερος πυλώνας χρηματοδότησης που ασθενεί, αφορά το κράτος ως εγγυητή του ασφαλιστικού συστήματος και την υποχρέωση του να συνεισφέρει στα ασφαλιστικά ταμεία. Αυτή την υποχρέωση φαίνεται να την εκπληρώνει πλημμελώς το κράτος από τη θέσπισή της.
Ο τρίτος πυλώνας χρηματοδότησης αφορά τους εργαζόμενους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα καθώς και τους αυτοαπασχολούμενους. Αυτή η πηγή χρηματοδότησης δεν αντιμετωπίζει ιδιαίτερα προβλήματα μιας και οι εισφορές των εργαζομένων παρακρατούνται αυτόματα, οι δε αυτοαπασχολούμενοι καταβάλουν τις εισφορές τους έστω και με καθυστερήσεις.
Το συμπέρασμα που αβίαστα συνάγεται από τα παραπάνω είναι πως το πρόβλημα για την κοινωνική ασφάλιση στη χώρα μας είναι ζήτημα εισροής και διαχείρισης πόρων πρωτίστως. Το πρόβλημα όμως δεν αφορά τους εργαζόμενους, και δικαιούχους κατ’ επέκταση των ασφαλιστικών δικαιωμάτων, που στις υποχρεώσεις στους είναι καθ όλα εντάξει. Παρόλο όμως που οι εργαζόμενοι δεν έχουν την παραμικρή ευθύνη για το πρόβλημα της κοινωνικής ασφάλισης, αυτοί καλούνται να πληρώσουν «το μάρμαρο» κάθε φορά που επιχειρείται επίλυση του ασφαλιστικού ζητήματος. Πάντα, δηλαδή, όταν ανοίγει ο διάλογος για τα ασφαλιστικό, το πρώτο θέμα, το βασικό θέμα, το μοναδικό θέμα αφορά στα ασφαλιστικά δικαιώματα, είτε πρόκειται για ώριμα είτε για δημιουργούμενα. Εδώ δηλαδή βρισκόμαστε σε μια παθολογική προσέγγιση του ζητήματος. Πέρα από την κοινωνική αδικία που δημιουργείται από τέτοιου είδους αλλαγές, η λύση που επιχειρείται να δοθεί είναι και αυτή καταδικασμένη σε αποτυχία.
Θα μου πείτε βέβαια πως το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας μας δεν είναι το ιδανικό σε σχέση με άλλες χώρες και άλλα ασφαλιστικά συστήματα. Αυτό είναι μια άλλη κουβέντα και αφορά τη ριζική αλλαγή του συστήματος. Έχω τη γνώμη πως προς το παρόν η χώρα μας οφείλει να βελτιώσει το υπάρχον σύστημα, να το εξυγιάνει και σε κάθε περίπτωση να διασφαλίσει το δημόσιο χαρακτήρα του. Σίγουρα και το υπάρχον σύστημα εκτός από το πρόβλημα της εισροής πόρων έχει και άλλα προβλήματα όπως για παράδειγμα την πολυδιάσπαση, τον κατακερματισμό των ταμείων και των μονάδων υγείας που κάθε Ταμείο δημιούργησε με αποτέλεσμα την ελλειμματική παροχή υπηρεσιών υγείας. Όλα αυτά όμως είναι ζητήματα που ακολουθούν. Πρώτα δηλαδή εξυγιαίνεται το σύστημα και μετά ακολουθούν ενοποιήσεις ταμείων κλπ, χωρίς να θίγονται κεκτημένα δικαιώματα, χωρίς υποβάθμιση του δημόσιου χαρακτήρα σε όφελος της ιδιωτικής ασφάλισης.



ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ
g.makrakis@ergasiakos.gr

Η περίπτωσή του και... εμείς

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης 22/12/2007
Διορισμός κόρης υπουργού χωρίς κανένα κριτήριο, ανασφάλιστοι εργάτες, κατά άλλους εθελοντές- ή αν προτιμάτε φιλοξενούμενοι-, και άδεια αναψυκτηρίου για έπαυλη!.. Παραίτηση, λέει, λόγω ευθιξίας. Σιγά τα παραπτώματα, είπαν κάποιοι, όλοι, λέει, έχουν άδεια αναψυκτηρίου και χτίζουν βίλες και όλοι «φιλοξενούν» ανασφάλιστους εργάτες. Ας τα πάρουμε με τη σειρά: για τον διορισμό μάς είπε ότι η κόρη του είχε, λέει, όλα τα προσόντα, επιπλέον ήταν μια απλή σύμβαση και τέλος ο μισθός ήταν κάτω από χίλια ευρώ!.. Αλήθεια, ξέρετε, κύριε πρώην υπουργέ, κύριε αρμόδιε υπουργέ, πόσοι άνεργοι έχουν όλα τα προσόντα και παραπάνω από εκείνα της κόρης σας, αλλά δεν θα το μάθουνε ποτέ, γιατί ποτέ δεν τους ζητήθηκαν· ξέρετε πόσοι θα λαχταρούσαν μια θέση με κάτω από χίλια ευρώ (γιατί οι περισσότερες θέσεις εργασίας κάτω από χίλια ευρώ δίνουν)· ξέρετε πόσοι θα ζήλευαν τη σύναψη μιας σύμβασης σαν της κόρης σας, η οποία αύριο είναι βέβαιο ότι θα έχει μια σταθερότερη σχέση εργασίας; Ανασφάλιστοι εργάτες: είναι αλήθεια ότι όλοι έχουμε απασχολήσει ανασφάλιστους, αυτό όμως δεν δικαιολογεί τον καθ΄ ύλη αρμόδιο υπουργό ούτε άλλους πολιτικούς να το θέτουν ως επιχείρημα για άλλοθι. Εξάλλου είναι γνωστό ότι δεν υπάρχει ισότητα στην παρανομία. Πέρα από αυτό όμως, πρέπει να δούμε και την ουσία. Οταν όλοι αναγνωρίζουμε ότι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα του ασφαλιστικού ζητήματος είναι η έλλειψη πόρων και ότι η μεγάλη τρύπα προκύπτει από την ανασφάλιστη εργασία, πώς επιχειρεί να λύσει το πρόβλημα ο υπουργός όταν ο ίδιος δεν φαίνεται να πιστεύει σε κάτι τέτοιο. Εκτός αν ως πολιτικός πιστεύει ότι οι νόμοι αφορούν μόνον τους πολίτες. Πάμε και στο τελευταίο: άδεια αναψυκτηρίου για έπαυλη... διαστάσεων. Είχαν και οι δίπλα!.. Παρέσυραν δηλαδή τον υπουργό να παρανομήσει οι γείτονες; Για να μην τρελαθούμε, απλώς θα βάλουμε ερωτήματα: πέρα από την ευθιξία την οποία διαθέτουν οι υπουργοί μας, θα επιβληθεί άραγε κανένα πρόστιμο για τους ανασφάλιστους; Θα κατεδαφιστεί η παράνομη βίλα ή έστω θα νομιμοποιηθεί μαζί με τις βίλες των γειτόνων, και τέλος η κόρη του θα παραιτηθεί και αυτή από ευθιξία ή απλώς για όλα τα παραπάνω εξιλεώνεται ο υπουργός με μια παραίτηση, μέχρι το θέμα να ξεχαστεί και, πού ξέρεις, κάποιος ανασχηματισμός θα γίνει!..
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ Ηλιούπολη, Αθήνα

Κοινωνικό κράτος


elet@enet.gr
*«Με αφορμή την αποφυλάκιση του 19χρονου και την απίστευτη ευαισθησία που επιδεικνύουν στα τηλεοπτικά παράθυρα οι κάθε είδους "αρμόδιοι" θα ήθελα να θέσω μερικά ζητήματα. Η δικαιοσύνη λέει έκανε το καθήκον της και άφησε ελεύθερο τον 19χρονο που τόσα χρόνια καταπιεζόταν σ' ένα περιβάλλον βίας. Τόσα χρόνια όμως κανείς δεν παρενέβη για να μη φτάσουμε εδώ που φτάσαμε. Τόσα χρόνια, τόσα κακοποιημένα παιδιά, τόσοι αγανακτισμένοι πολίτες, τόσα εγκλήματα αφήνουν αδιάφορους τους αρμοδίους. Ολοι γνώριζαν για την εν λόγω περίπτωση, κανείς όμως δεν παρενέβη, η αστυνομία δεν ενημέρωσε τη δικαιοσύνη, οι γείτονες δεν ενημέρωσαν τις κοινωνικές υπηρεσίες -αν υπάρχουν- και φτάσαμε ώς εδώ. Φτάσαμε δηλαδή να δικαιολογούμε ένα έγκλημα που είναι δικαιολογημένο και κατά τη γνώμη μου, αλλά είναι ανεπίτρεπτο να φτάνουμε στο σημείο ως πολιτεία να προάγουμε την αυτοδικία. Το μεγάλο όμως ζήτημα είναι άλλο και αφορά το μέλλον τόσο της κοινωνίας όσο και του 19χρονου. Ο 19χρονος αφέθηκε ελεύθερος. Θα υπάρξει τώρα προστασία από το κοινωνικό κράτος ή θα οδηγηθεί εκ νέου σε παρόμοιες καταστάσεις όντας αγανακτισμένος; Θα υπάρξει επιτέλους σ' αυτή τη χώρα πρόληψη ή θα εξακολουθήσει να δρα κατασταλτικά αναπαράγοντας την κάθε μορφή παραβατικότητας;»
Γεώργιος ΜακράκηςΗλιούπολη
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 28/03/2007
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Κριτήρια


*«Είχαμε την αναθεώρηση του Συντάγματος, είχαμε τα μεγάλα ζητήματα της καθημερινότητας και της γενικευμένης αναξιοκρατίας, είχαμε μεγάλα εθνικά ζητήματα, βλέπε Σκόπια, και ξαφνικά ανακαλύψαμε τον τροχό! Η αναξιοκρατία στο στράτευμα, οι απαλλαγές και οι ανυποψίαστοι πολιτικοί! 80.000 χιλιάδες απαλλαγές, λέει, την τελευταία δεκαετία και το μεγάλο ερώτημα: να δοθούν ή να μη δοθούν τα ονόματα των φυγόστρατων στη δημοσιότητα! Για το ποιοι και με ποιων εντολές απαλλάχθηκαν ουδείς λόγος. Ο αντισυνταγματάρχης ποντικός, ο αποδιοπομπαίος τράγος. Υπάρχει Ελληνας που δεν γνωρίζει πως το ρουσφέτι στον ελληνικό στρατό οργιάζει και μάλιστα έχει γίνει και σχετική κωδικοποίηση; Κέντρο εκπαιδεύσεως διαβιβάσεων ΚΕΔΒ ή αλλιώς κέντρο εκπαιδεύσεως δυνατών βυσμάτων κ.λπ., κ.λπ. Παρ' όλα αυτά, αφού άνοιξε το θέμα, θα περίμενε κανείς το αυτονόητο: να υπάρξουν κριτήρια για το μέλλον, αντικειμενικά και αξιοκρατικά, όχι μόνο για τις απαλλαγές αλλά και για τις μετατάξεις και τις μεταθέσεις -εκεί είναι που νιώθει κανείς την αδικία και την αναξιοκρατία στο μεγαλείο της. Το βύσμα χαιρετάει με νόημα τους συν-στρατιώτες του και αποχωρεί για το ΓΕΣ, για το Πολεμικό Μουσείο, για τη ΛΑΕΔ κ.λπ., οι άλλοι παίρνουν τηλέφωνο μήπως ο θείος, ο ξάδελφος ή κάποιος από το υπερπέραν βρεθεί σαν από μηχανής θεός και δράσει και γι' αυτούς που τους περιμένει το κορίτσι τους!Κάτι λαμόγια μού τη φάγανε την άδεια!!!».Μακράκης Γεώργιος Αθήνα
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 25/01/2007
Copyright © 2007 Χ. Κ. Τεγόπουλος Εκδόσεις Α.Ε.

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2008

Το Δικαίωμα της Διαφωνίας




Ο λαλίστατος κύριος Πολύδωρας έχει λέει απασφαλίσει και απειλεί να τραβήξει το κρίκο. Οι εφημερίδες έγραψαν , τα κανάλια είπαν ...... αντάρτικο !!! θα καταψηφίσει νομοσχέδια!!!
Αδιανόητο. Βουλευτής συμπολίτευσης , κορυφαίο στέλεχος του κόμματος να διαφωνεί?
Έλεος ρε παιδιά. Είπε θα ψηφίσει κατά συνείδηση , όπως ορίζει το Σύνταγμα. Το αυτονόητο?
Όχι ασφαλώς. Το αυτονόητο είναι η κομματική πειθαρχία , η σιωπή , η υποταγή!! Διαφωνία σημαίνει αντάρτικο. Το αντάρτικο βέβαια σε άλλες εποχές ήταν προνόμιο , σήμερα στην άκρατη κομματική δημοκρατία , διαφωνία σημαίνει αποστασία και άρα αφανισμός του διαφωνούντα για παραδειγματισμό.
Το ζήτημα βέβαια είναι αλλού. Ποιος διαφωνεί , γιατί διαφωνεί και πότε διαφωνεί. Θέλω να πω, πως όσο αυτονόητα και σωστά κι αν είναι αυτά που λέει ο κύριος Πολύδωρας , τα λέει τώρα ,μετά την αγγαρεία του στο Υπουργείο Δημόσιας τάξης. Τώρα δηλαδή που δίνει το δικαίωμα στον καθένα να σκεφτεί πως όλα αυτά τα λέει από ιδιοτέλεια , γιατί όπως λέει ο λαός «όταν έπρεπε δεν έβρεχε , το Μάη εδροσολόγα!!»
Διαφωνώ σημαίνει πως είμαι άνθρωπος ελεύθερος και ασκώντας την προσωπική μου ελευθερία διαφωνώ. Εδώ διαφωνώ σημαίνει πως δεν είμαι μέρος του συστήματος , τότε μόνο διαφωνώ , τότε μόνο θυμάμαι το Σύνταγμα και ψηφίζω κατά συνείδηση , τότε μόνο βλέπω τα αυτονόητα.
Υπάρχουν όμως και κομμένοι ή μη ευνοούμενοι που σιωπούν. Αυτοί ανήκουν απλά σε άλλη σχολή. Αυτοί δηλαδή πιστεύουν πως με τη σιωπή και την υποταγή θα κερδίσουν ότι έχασαν , ή ότι δεν έχουν.
Έτσι περίπου συμβαίνει με ένα μεγάλο μέρος από τους διαφωνούντες στο δημόσιο βίο. Όλοι οι κομμένοι υπουργοί διαφωνούν, όλοι όσοι δεν είχαν τύχη με τον Γιώργο έτρεξαν με τον Βενιζέλο , ενώ όσοι έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο Γιώργο τρέμουν τον Βενιζέλο κλπ κλπ
Επειδή όμως μισώ την ισοπέδωση θέλω να πω πως υπάρχουν και κάποιοι που έχουν άποψη , έχουν γνώμη , έχουν και το θάρρος της γνώμης τους. Αυτοί διαφέρουν. Να τους βρούμε...........



Μακράκης Γεώργιος

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2008

ΠΕΡΙ... blogs

Τα blogs εμφανίζονται ιστορικά την δεκαετία του 1990, παράλληλα με την δωρεάν παροχή εργαλείων διαδικτυακής δημοσίευσης (web publishing). Η άνοδος τους υπήρξε πραγματικά εντυπωσιακή, ενώ η μεγάλη ώθηση στα πολιτικά blogs δόθηκε με τον πόλεμο στο Ιράκ.Σήμερα, σύμφωνα με σχετική έρευνα του Pew Internet and American Life Project (Ιανουάριος 2005) μόνο στις ΗΠΑ περισσότερα από 52 εκατομμύρια άτομα διαβάζουν blogs σε καθημερινή βάση. Τα πέντε μεγαλύτερα πολιτικά blogs των ΗΠΑ έχουν επισκεψιμότητα περίπου 100 χιλιάδων hits ημερησίως. Σύμφωνα με την The Persens Development Corporation, το 2005 ο συνολικός αριθμός των blogs παγκοσμίως αναμένεται να ξεπεράσει τα 10 εκατομμύρια.Η επιρροή των πολιτικών blogs στις πρόσφατες αμερικανικές προεδρικές εκλογές ήταν σημαντική, προκαλώντας μεγάλη συζήτηση για το κατά πόσο αποτελούν τον «πέμπτο πυλώνα» (fifth estate) της πολιτικής ζωής.


Προκειμένου να αντιληφθούμε την σημασία των πολιτικών blogs, πρέπει να σταθούμε στα παρακάτω σημεία:· Διαδραστικότητα. Τα blogs επιτρέπουν την άμεση αντίδραση/ ανάδραση των αναγνωστών (feedback) επιτυγχάνοντας μία μοναδική διαδραστικότητα (interactivity), με προφανείς συνέπειες στην άσκηση ανεμπόδιστης και άμεσης κριτικής.· Συμμετοχή. Η διάδοση των πολιτικών blogs συμβάλει στη διαμόρφωση μίας κουλτούρας πολιτικής συμμετοχής και στην ανάπτυξη μίας παγκόσμιας κοινωνίας πολιτών (global civil society).· Ανάδειξη θεμάτων. Τα πολιτικά blogs συμβάλουν στην ανάδειξη/ καθορισμό των κυρίαρχων θεμάτων (agenda-setting), «από τα κάτω» (bottom-up).· Έλεγχος της είδησης. Τα blogs συχνά διαμορφώνουν ισχυρά δίκτυα αντι-πληροφόρησης, το περιεχόμενο των οποίων δεν μπορεί να αγνοηθεί από την κοινή γνώμη. Ελέγχουν την αξιοπιστία των πηγών και την ορθότητα των ειδήσεων και δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν αποκαλύψει λάθη, παραλείψεις ή ακόμη και σκόπιμες διαστρεβλώσεις, στον τρόπο κάλυψης και προβολής ενός γεγονότος.· Οριζόντια ιεράρχηση της είδησης. Κατά ένα πρωτόγνωρο τρόπο, η ανάπτυξη των blogs επιτρέπει την ανατροπή των κάθετων ιεραρχικών δομών του συμβατικού (mainstream) γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου, αποφεύγοντας τον σκόπελο του αρχισυντάκτη που λειτουργεί ως θεματοφύλακας (gate-keeper) της ενημέρωσης. Είναι ενδεικτικό ότι στη δημιουργία προσωπικών blogs καταφεύγουν ακόμη και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι, προκειμένου να δημοσιοποιήσουν απόψεις τους που για μια σειρά από λόγους δεν φιλοξενούνται στα έντυπα όπου απασχολούνται. Ουσιαστικά, τα πολιτικά blogs συμβάλουν στον εκδημοκρατισμό της πολιτικής επικοινωνίας και της προαγωγής της πολιτικής συμμετοχής.Ο κοινωνιολόγος Manuel Castells έχει αναλύσει διεξοδικά την εμφάνιση της διαδικτυακής κοινωνίας (The Rise of the Network Society, Cambridge, Blackwell Books, 1996), η οποία μεταβάλλει τους τρόπους επικοινωνίας και τελικά τη ζωή μας.Με τη σειρά του, ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας και μελετητής του «κοινωνικού κεφαλαίου» Robert Putnam υπογραμμίζει ότι, «η πολιτική κουλτούρα του Διαδικτύου είναι ανεπιφύλακτα ελευθεριακή».Πραγματικά, θα λέγαμε πως τα blogs είναι εξ ορισμού συμμετοχικά και αντι-αυταρχικά.

Προκειμένου να αντιληφθούμε την σημασία των πολιτικών blogs, πρέπει να σταθούμε στα παρακάτω σημεία:· Διαδραστικότητα. Τα blogs επιτρέπουν την άμεση αντίδραση/ ανάδραση των αναγνωστών (feedback) επιτυγχάνοντας μία μοναδική διαδραστικότητα (interactivity), με προφανείς συνέπειες στην άσκηση ανεμπόδιστης και άμεσης κριτικής.· Συμμετοχή. Η διάδοση των πολιτικών blogs συμβάλει στη διαμόρφωση μίας κουλτούρας πολιτικής συμμετοχής και στην ανάπτυξη μίας παγκόσμιας κοινωνίας πολιτών (global civil society).· Ανάδειξη θεμάτων. Τα πολιτικά blogs συμβάλουν στην ανάδειξη/ καθορισμό των κυρίαρχων θεμάτων (agenda-setting), «από τα κάτω» (bottom-up).· Έλεγχος της είδησης. Τα blogs συχνά διαμορφώνουν ισχυρά δίκτυα αντι-πληροφόρησης, το περιεχόμενο των οποίων δεν μπορεί να αγνοηθεί από την κοινή γνώμη. Ελέγχουν την αξιοπιστία των πηγών και την ορθότητα των ειδήσεων και δεν είναι λίγες οι φορές που έχουν αποκαλύψει λάθη, παραλείψεις ή ακόμη και σκόπιμες διαστρεβλώσεις, στον τρόπο κάλυψης και προβολής ενός γεγονότος.· Οριζόντια ιεράρχηση της είδησης. Κατά ένα πρωτόγνωρο τρόπο, η ανάπτυξη των blogs επιτρέπει την ανατροπή των κάθετων ιεραρχικών δομών του συμβατικού (mainstream) γραπτού και ηλεκτρονικού Τύπου, αποφεύγοντας τον σκόπελο του αρχισυντάκτη που λειτουργεί ως θεματοφύλακας (gate-keeper) της ενημέρωσης. Είναι ενδεικτικό ότι στη δημιουργία προσωπικών blogs καταφεύγουν ακόμη και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι, προκειμένου να δημοσιοποιήσουν απόψεις τους που για μια σειρά από λόγους δεν φιλοξενούνται στα έντυπα όπου απασχολούνται. Ουσιαστικά, τα πολιτικά blogs συμβάλουν στον εκδημοκρατισμό της πολιτικής επικοινωνίας και της προαγωγής της πολιτικής συμμετοχής.Ο κοινωνιολόγος Manuel Castells έχει αναλύσει διεξοδικά την εμφάνιση της διαδικτυακής κοινωνίας (The Rise of the Network Society, Cambridge, Blackwell Books, 1996), η οποία μεταβάλλει τους τρόπους επικοινωνίας και τελικά τη ζωή μας.Με τη σειρά του, ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας και μελετητής του «κοινωνικού κεφαλαίου» Robert Putnam υπογραμμίζει ότι, «η πολιτική κουλτούρα του Διαδικτύου είναι ανεπιφύλακτα ελευθεριακή».

Είναι αυτονόητο πως, η επιρροή των blogs περιορίζεται στους τεχνολογικά εγγράμματους (computer literate) και τους έχοντες πρόσβαση στο Διαδίκτυο, ενώ η εμβέλεια τους εξαρτάται, ως ένα βαθμό, από τις διαθέσεις των κρατικών αρχών. Είναι χαρακτηριστικό ότι κυβερνήσεις όπως η κινεζική επιβάλουν αυστηρούς περιορισμούς στη χρήση του διαδικτύου, ενώ έχουν ήδη καταγραφεί οι πρώτες διώξεις bloggers σε κράτη όπως, μεταξύ άλλων, στην Κίνα και το Ιράν.Πραγματικά, θα λέγαμε πως τα blogs είναι εξ ορισμού συμμετοχικά και αντι-αυταρχικά.
Για πρώτη ίσως φορά στην ιστορία της πολιτικής επικοινωνίας, ο έλεγχος της πληροφορίας δεν βρίσκεται στον αποκλειστικό έλεγχο της κρατικής εξουσίας ή των κυρίαρχων μέσων μαζικής ενημέρωσης. Και το όραμα του Milton μοιάζει να γίνεται πραγματικότητα τριάμισι αιώνες μετά.

Κυριακή, 3 Φεβρουαρίου 2008

Είμαστε πια πρωταθλητές!

Είμαστε πια πρωταθλητές!
Των ΕΛΙΖΑΜΠΕΤΤΑΣ ΚΑΖΑΛΟΤΤΙ - ΝΑΥΣΙΚΑΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗ
Παραφράζοντας ένα γνωστό ανέκδοτο, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο στη χώρα μας από το να είσαι νέος, έως 29 ετών, πτυχιούχος θεωρητικής σχολής, και να ψάχνεις για δουλειά. Και γίνεται ακόμη χειρότερο όταν είσαι γυναίκα.Πρωταθλήτρια είναι η χώρα μας, σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat), στην ανεργία των νέων κάτω των 25 ετών, όχι μόνο στην ευρωζώνη αλλά και στην Ευρώπη των 27, αφού ξεπέρασε την Πολωνία! Συγκεκριμένα, το ποσοστό ανεργίας των νέων κατά το γ' τρίμηνο του 2007 άγγιξε το 22,6%, με την Ιταλία να ακολουθεί με 20,2%. Η συγκεκριμένη τάση επιβεβαιώνεται και από τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας (ΕΣΥ) για το γ' τρίμηνο του 2007. Σχεδόν ένας στους 4 Ελληνες νέους ηλικίας κάτω των 24 ετών είναι άνεργος, η ανεργία είναι μεγαλύτερη μεταξύ των νέων γυναικών και των πτυχιούχων. Από τους τελευταίους ένας στους 3 είναι άνεργος.Το φαινόμενο αυτό δεν έχει μόνο οικονομικές συνέπειες στο εργασιακό μέλλον των νέων συμβάλλοντας έτσι στη μείωση της συνολικής παραγωγικότητας, αλλά και κοινωνικές. Η ανεργία επηρεάζει τον τρόπο ζωής τους, τη συμπεριφορά τους (επιθετικότητα, αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές), τις διαπροσωπικές τους σχέσεις και συμβάλλει ακόμα και στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας.Οσον αφορά το γεγονός ότι τους τελευταίους μήνες τα στοιχεία της ΕΣΥ σημειώνουν μια ουσιαστική κάμψη της συνολικής ανεργίας, γεγονός που συχνά το εκμεταλλεύεται επικοινωνιακά η κυβέρνηση, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι η μείωση αυτή προέρχεται ως επί το πλείστον από θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στα πλαίσια προγραμμάτων stage ή άλλων επιδοτούμενων από την Ε.Ε. προγραμμάτων. Μόνο από τις αρχές του 2006 έως τον Απρίλιο του 2007 προσέφεραν συνολικά 62.500 θέσεις εργασίας σε άνεργους με συμβάσεις ορισμένου όμως χρόνου.Πού οφείλεται, όμως, το τόσο μεγάλο ποσοστό ανεργίας των νέων στη χώρα μας; Οι ειδικοί, αλλά και νέοι άνεργοι, με τους οποίους επικοινώνησε η «Ε» αποδίδουν την κατάσταση σε: ελλειπή δημιουργία νέων θέσεων εργασίας από τις επιχειρήσεις, αδυναμία πρόσβασης των νέων στην αγορά εργασίας, αλλά και την αδιαφορία της Πολιτείας. Πιο συγκεκριμένα, συζητούν για το θέμα οι καθηγητές του Παντείου Πανεπιστημίου: Απόστολος Δεδουσόπουλος καθηγητής του Τμήματος Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης, και ο Θόδωρος Σακελλαρόπουλος καθηγητής του Τμήματος Κοινωνιολογίας και διευθυντής Τομέα Νεοελληνικής Κοινωνίας, η κοινωνιολόγος του Δικαίου Ασπασία Τσαούση, ο πρόεδρος του σωματείου εργασιακών συμβούλων του ΟΑΕΔ Γιώργος Μακράκης και οι νέοι άνεργοι: Ματίνα Ζιώγου, Νάσος Ηλιόπουλος, Δήμητρα Καποτά και Αναστασία Καποτά.
"Η πολύ υψηλή ανεργία των νέων, και κυρίως των πτυχιούχων, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα βαδίζει τον αντίθετο δρόμο από εκείνον της κοινωνίας της γνώσης"
Ενας στους τέσσερις νέους κάτω των 25 ετών είναι άνεργος

Θ. Σακελλαρόπουλος«Εδώ και αρκετό καιρό τα νέα από τη Eurostat και την ΕΣΥΕ είναι επίμονα και ανησυχητικά. Η Ελλάδα καταλαμβάνει την πρώτη θέση στην ανεργία των νέων μεταξύ όλων των χωρών της ευρωζώνης και της Ευρώπης των "27". Σχεδόν ένας στους τέσσερις Ελληνες νέους ηλικίας κάτω των 24 ετών είναι άνεργος», μας λέει εκφράζοντας την ανησυχία του ο καθηγητής του Τμήματος Κοινωνιολογίας - διευθυντής Τομέα Νεοελληνικής Κοινωνίας του Παντείου Πανεπιστημίου Θόδωρος Σακελλαρόπουλος και διευκρινίζει: «Η ανεργία είναι μεγαλύτερη μεταξύ των νέων γυναικών και των αποφοίτων της ανώτατης εκπαίδευσης. Από τους τελευταίους, ένας στους τρεις είναι άνεργος. Αυτά τα στοιχεία συμβαδίζουν με τα γενικότερα στοιχεία για την ανεργία στην Ελλάδα, η οποία εμφανίζεται να είναι η δεύτερη υψηλότερη στην Ευρώπη».«Τους τελευταίους μήνες», σύμφωνα με όσα επισημαίνει ο Κ. Σακελλαρόπουλος, σημειώθηκε μια ουσιαστική κάμψη της συνολικής ανεργίας, που έδωσε την ευκαιρία στην κυβέρνηση να πανηγυρίσει. «Η μείωση αυτή όμως», υπογραμμίζει ο καθηγητής, «προέρχεται ως επί το πλείστον από θέσεις εργασίας που δημιουργούνται στο πλαίσιο προγραμμάτων stage ή άλλων επιδοτούμενων από την Ε.Ε. προγραμμάτων. Η συμμετοχή σε αυτά τα προγράμματα πρέπει να θεωρηθεί γενικά θετικό γεγονός. Ομως, κοινό χαρακτηριστικό όλων αυτών των θέσεων εργασίας είναι η ασταθής διατηρησιμότητά τους, δηλαδή η επιστροφή των νέων στην ανεργία όταν λήγουν αυτά τα προγράμματα».Οσον αφορά τα αίτια αυτής της αρνητικής πρωτιάς της χώρας μας, ο καθηγητής επισημαίνει ότι «οι έρευνες για την ανεργία των νέων δείχνουν ότι οι αιτίες της είναι πολλές: Μία πρώτη αιτία συνδέεται με την ελλιπή δημιουργία νέων θέσεων εργασίας από τις επιχειρήσεις. Οι τελευταίες επενδύουν όλο και λιγότερο στην Ελλάδα. Πολλές επιχειρήσεις, αντίθετα, μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους και επενδύουν στο εξωτερικό. Παράλληλα, η εισροή ξένων κεφαλαίων στην Ελλάδα είναι πολύ μικρή. Από τις μικρότερες στην Ευρώπη.Η δεύτερη πηγή ανεργίας των νέων είναι η αδυναμία πρόσβασης των νέων στην αγορά εργασίας. Στις διάφορες έρευνες που έχουν γίνει υπογραμμίζεται η ανυπαρξία εργασιακής εμπειρίας ως βασικής αιτίας που οι επιχειρήσεις δεν προσλαμβάνουν νέους. Τα προγράμματα πρακτικής άσκησης, απόκτησης εργασιακής εμπειρίας, επαγγελματικής ειδίκευσης κ.λπ. δεν εμφανίζονται να έχουν την αποτελεσματικότητα και να εφοδιάζουν τους νέους με προσόντα που απαιτούν οι επιχειρήσεις.Κατά τρίτο λόγο, η ανεργία των νέων τροφοδοτείται από την πολύ υψηλότερη ανεργία των πτυχιούχων ΑΕΙ-ΤΕΙ σε σύγκριση με τους αποφοίτους της βασικής και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Αυτό το εκπληκτικό φαινόμενο οφείλεται, όπως δείχνουν όλες οι έρευνες απορροφητικότητας των ΑΕΙ-ΤΕΙ, στην αναντιστοιχία των ειδικεύσεων και προσόντων των πτυχιούχων με αυτά που ζητά η αγορά εργασίας. Τα προγράμματα των περισσότερων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων συνεχίζουν να είναι προσκολλημένα στη δεκαετία του '70».Ποια μέτρα μπορούν όμως να ληφθούν για να περιοριστεί το φαινόμενο; Σύμφωνα με τον κ. Σακελλαρόπουλο: «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η εξάλειψη αυτής της ευρωπαϊκής πρωτιάς της χώρας μας απαιτεί συνδυασμένες πρωτοβουλίες από τις επιχειρήσεις, τους νέους και το κράτος. Το βάρος πέφτει κυρίως στο τελευταίο. Τα προγράμματα απόκτησης εργασιακής εμπειρίας πρέπει να ενισχυθούν, να αναβαθμισθούν και να υποστηριχθούν με ισχυρά κίνητρα. Ταυτόχρονα, επιβάλλεται η ριζική μεταρρύθμιση των προγραμμάτων σπουδών στα ΑΕΙ-ΤΕΙ. Η χρηστική γνώση και τα "εργαλειακά" μαθήματα επιβάλλεται να αναβαθμιστούν στις συνειδήσεις των νέων και στην παρεχόμενη εκπαίδευσή τους. Η αναλυτική και θεωρητική γνώση οφείλει να μετατοπιστεί προς τις μεταπτυχιακές σπουδές. Η επαγγελματική αποκατάσταση των πτυχιούχων της ανώτερης και ανώτατης εκπαίδευσης πρέπει να αποκτήσει προτεραιότητα, εάν θέλουμε τους νέους μας συμμέτοχους και όχι αποκλεισμένους από τον κόσμο της εργασίας».«Η πολύ υψηλή ανεργία των νέων, και κυρίως των πτυχιούχων, υπογραμμίζει ότι η Ελλάδα βαδίζει τον αντίθετο δρόμο από εκείνον της κοινωνίας της γνώσης. Επιβάλλεται άμεσα να προχωρήσουμε σε μεταρρύθμιση του συνολικού εκπαιδευτικού μας συστήματος, με στόχο την αγορά εργασίας. Η μακρόχρονη ανεργία και ο κοινωνικός αποκλεισμός καταπολεμώνται ήδη από την παιδική, προσχολική και σχολική περίοδο και όχι όταν εμφανιστούν».Ποικίλες και σοβαρές είναι όμως και οι συνέπειες των υψηλών ποσοστών ανεργίας των νέων στην Ελλάδα. Επηρεάζουν τον τρόπο ζωής τους, τη συμπεριφορά τους, τις σχέσεις με τους άλλους, συμβάλλουν ακόμη και στο δημογραφικό πρόβλημα της χώρας κ.λπ.

Α. Τσαούση«Η ανεργία των νέων είναι ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα. Ταυτόχρονα, λειτουργεί ως ένα πρόβλημα- πηγή, δηλαδή εμπλέκει τους νέους που πλήττονται από αυτό σε άλλα κοινωνικά προβλήματα, ενδεχομένως ίσης έντασης και σοβαρότητας. Ενας κοινωνιολόγος καταρχήν θα τοποθετούσε τους άνεργους ανθρώπους νεαρής ηλικίας σε μια ειδική κατηγορία (at-risk population) που αντιμετωπίζει πρόσθετους κοινωνικούς κινδύνους σε σχέση με την ανεργία: τον κίνδυνο της φτώχειας, της εγκληματικότητας, της κατάχρησης ουσιών και της άνισης μεταχείρισης, ακόμη και σε αυτοκαταστροφικές συμπεριφορές», μας λέει η κοινωνιολόγος του Δικαίου επικ. καθηγήτρια Ασπασία Τσαούση και προσθέτει:«Τόσο στην Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ, υπάρχουν αξιόπιστα επιστημονικά ευρήματα ότι ο μισθός των ανδρών και η σταθερή απασχόληση σε θέση αμειβόμενης εργασίας διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον σχηματισμό και στη διατήρηση σταθερών έγγαμων σχέσεων. Είναι βέβαιο ότι η μείωση του συνολικού αριθμού των γάμων δεν μπορεί να εξηγηθεί μόνο στη βάση οικονομικών παραγόντων, ωστόσο η ανεργία των ανδρών έχει συνδεθεί σε διαφορετικές κοινωνίες και με χαμηλότερους ρυθμούς γαμηλιότητας (Kinkade Oppenheimer et al. 1998· Clarkberg 1999· Lichter et al. 2003· Sassler and Goldsheider 2004) και με αυξημένη διαζευκτικότητα (Heckert et al. 1998). «Επομένως», υπογραμμίζει η κ. Τσαούση, «ειδικά για έναν νεαρό άνδρα, οι κοινωνικές προσδοκίες είναι ξεκάθαρες: θεωρείται "έτοιμος για γάμο" μόνο όταν έχει μια σταθερή δουλειά, διότι έτσι μόνο θεωρείται ότι μπορεί να αναλάβει τις αυξημένες οικονομικές υποχρεώσεις της οικογενειακής ζωής. Αλλες έρευνες, που συγκλίνουν στο ίδιο αποτέλεσμα, αποκαλύπτουν ότι μια καλή θέση εργασίας καθιστά τους νεαρούς άνδρες πιο ελκυστικούς υποψηφίους στην "αγορά γάμου", δηλαδή πιο κατάλληλους υποψήφιους γαμπρούς».«Ο γάμος», σύμφωνα με την κοινωνιολόγο, «είναι ένα πολυσύνθετο φαινόμενο και η απόφαση των νέων ανθρώπων να παντρευτούν (ή αντίθετα να παραμείνουν ανύπαντροι) συνδέεται με πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες, που επιδρούν σωρευτικά αλλά και δυναμικά. Ακόμη και οι ειδικοί αδυνατούν να μελετήσουν όλους τους παράγοντες μαζί - απλώς απομονώνουν έναν ή δύο κάθε φορά κι έτσι καταλήγουν σε συμπεράσματα που μας επιτρέπουν κάθε φορά να δούμε μία πλευρά του φαινομένου. Επομένως, όταν είναι περισσότεροι οι παράγοντες που συμβάλλουν στην εξέλιξη ενός φαινομένου, δεν είναι σωστό να μιλάμε για σχέσεις αιτίας - αποτελέσματος, άρα δεν μπορούμε να συμπεράνουμε ότι η ανεργία των ανδρών προκαλεί (από μόνη της) λιγότερους γάμους και περισσότερα διαζύγια. Ωστόσο, ο γάμος και το εισόδημα έχουν μεταξύ τους στατιστικούς συσχετισμούς: συνδέονται και αλληλεπιδρούν δυναμικά ως παράγοντες που επηρεάζουν τις κρίσιμες αποφάσεις στη ζωή των νέων ανθρώπων».
Αφήνουμε βιογραφικά αλλά απαντήσεις δεν παίρνουμε
Εχω αφήσει το βιογραφικό μου τουλάχιστον σε 5 φροντιστήρια και δεν πήρα καμία απάντηση από κανένα», λέει στην «Ε» η 23χρονη Ματίνα Ζιώγου η οποία αποφοίτησε τον Οκτώβριο του 2006 από το Τμήμα Φιλοσοφίας Παιδαγωγικής & Ψυχολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η Ματίνα, μετά την αποφοίτησή της, μετακόμισε στην Αθήνα και τον Ιανουάριο έως και τον Μάιο του 2007 εργάστηκε σε ιδιωτική εταιρεία, κάνοντας παράλληλα baby-sitting.Ωστόσο, «τόσο το baby-sitting όσο και η εργασία μου στην ιδιωτική εταιρεία δεν είχαν καμία σχέση με το αντικείμενο που είχα σπουδάσει», τονίζει. Από τον Μάιο του 2007 είναι άνεργη. «Εχω μόνο ένα ιδιαίτερο μάθημα, παραδίδω φιλολογικά μαθήματα σε μαθητή της Β' Γυμνασίου, κάτι που σε καμία περίπτωση δεν μου εξασφαλίζει τα προς το ζην. Ψάχνω, βέβαια, συνέχεια γι' άλλους μαθητές, αλλά τίποτα. Ετσι, στην πραγματικότητα με στηρίζουν οικονομικά οι γονείς μου».Η Ματίνα δηλώνει στην «Ε» «απογοητευμένη από την κατάσταση που επικρατεί στην αγορά εργασίας». Μοιράζεται μαζί μας τη δυσάρεστη εμπερία της από την εργασιακή πραγματικότητα: «Βρήκα στην εφημερίδα αγγελία ενός εκδοτικού οίκου που ζητούσε απόφοιτους ιστορικού αρχαιολογικού και της δικής μου σχολής. Μου πήραν συνέντευξη και μου είπαν ότι θα πηγαίνω σε σχολεία, δημοτικά και γυμνάσια, και θα κάνω στους μαθητές ενημέρωση βιβλίων ιατρικού περιεχομένου του εκδοτικού οίκου. Στην πραγματικότητα, όμως, όταν ξεκίνησα, με έστελναν σε καταστήματα, σε εργασιακούς χώρους, να πουλάω βιβλία, δηλαδή, τελικά ήταν μια δουλειά πλασιέ. Οσο για τις μισθολογικές απολαβές, τα χρήματα ήταν πολύ λιγότερα απ' όσα έγραφε η αγγελία».Πού αποδίδει η Ματίνα αυτήν την κατάσταση; «Ολοι εμείς οι απόφοιτοι της φιλοσοφικής σχολής αντιμετωπίζουμε σοβαρότατο πρόβλημα επαγγελματικής αποκατάστασης. Είναι έτσι δομημένη η κοινωνία σήμερα, τεχνοκρατική, που όλους εμάς τους απόφοιτους θεωρητικών σπουδών δεν μπορεί να μας απορροφήσει, μας πετάει έξω το σύστημα. Οσοι τελειώνουν οικονομικά και πληροφορική είναι πολύ πιο εύκολο να βρουν δουλειά». Τι θα μπορούσε, όμως, να κάνει το κράτος; «Περιμένω την επόμενη προκήρυξη του ΑΣΕΠ για φιλόλογος σε σχολείο, αλλά και πάλι οι θέσεις είναι ελάχιστες σε σχέση με τον αριθμό των υποψηφίων. Γι' αυτό, το κράτος θα πρέπει να αυξήσει τα κονδύλια για την παιδεία και να δημιουργήσει νέες θέσεις εργασίας για τους εκπαιδευτικούς, δημιουργώντας ολοήμερα γυμνάσια και λύκεια». Ωστόσο, οι δυσμενείς συνθήκες εργασίας αφορούν όλους τους νέους απόφοιτους που επιχειρούν την ένταξή τους στην αγορά εργασίας, αφού κάθε άλλο παρά με ροδοπέταλα είναι στρωμένος ο δρόμος και για τους απόφοιτους μη θεωρητικών σχολών, αν κρίνουμε από τη μέχρι τώρα εμπειρία του 24χρονου Νάσου Ηλιόπουλου, αποφοίτου, εδώ και 1,5 χρόνο, του Τμήματος Εφαρμοσμένης Πληροφορικής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Ο 24χρονος Νάσος είναι άνεργος από τον Μάιο του 2007, μέχρι τότε δίδασκε σε φροντιστήριο το μάθημα Ανάπτυξη Εφαρμογών σε Προγραμματιστικό Περιβάλλον. «Φέτος το φροντιστήριο δεν με χρειάστηκε και από τότε ψάχνω για δουλειά. Σε όλα τα φροντιστήρια που έχω κοιτάξει, έχω αντιμετωπίσει τα ίδια, είτε ήταν οι θέσεις καλυμμένες, είτε ήταν επιφυλακτικοί απέναντί μου τόσο λόγω ηλικίας όσο και επειδή δεν είχα προϋπηρεσία. Αυτή η κατάσταση είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρα, με έχει πραγματικά κουράσει», λέει στην «Ε». «Είναι άδικο να μην προσλαμβάνουν κάποιον γιατί δεν έχει προϋπηρεσία, αν δεν του δοθεί η δυνατότητα, πώς θα αποκτήσει εμπειρία; Εκμεταλλεύονται το ότι δεν έχει ο νέος εργασιακή πείρα και τον έχουν ανασφάλιστο. Μου έχει συμβεί να πάω σε φροντιστήριο να ζητήσω δουλειά και να μου το θέσουν εξ αρχής, ως όρο, αν θέλω να δουλέψω, μόνο χωρίς ένσημα. Με άλλα λόγια, εργασία μπορείς να βρεις αλλά όχι μια σταθερή δουλειά από την οποία να μπορείς πραγματικά να ζήσεις», υποστηρίζει. Ο Νάσος αναφέρθηκε και στις συνθήκες που επικρατούν σε εταιρείες στον ιδιωτικό τομέα: «Εχω φίλους που βρήκαν δουλειά, είτε σε εταιρείες πληροφορικής είτε σε τμήματα πληροφορικής, σε εταιρείες γενικότερα, και τους αντιμετώπιζαν επιφυλακτικά λόγω έλλειψης πείρας αλλά και ως το παιδί για όλες τις δουλειές. Τέτοια αντιμετώπιση αποθαρρύνει και απογοητεύει έναν νέο άνθρωπο. Η μόνη λύση είναι ο διαγωνισμός του ΑΣΕΠ, αλλά για καθηγητές πληροφορικής μέσης εκπαίδευσης δεν προκήρυξαν φέτος θέσεις. Αν και έχω έως το 2011 αναβολή, θα κόψω την αναβολή και θα πάω στρατό». Την ίδια κατάσταση έχει αντιμετωπίσει και η 23χρονη Δήμητρα Καποτά, άνεργη από τον Ιούλιο του 2007, η οποία έχει τελειώσει το Τμήμα Λογιστικής του ΤΕΙ Πειραιά από τον Οκτώβριο του 2007. «Σε όποιο λογιστικό γραφείο και αν ζήτησα δουλειά, μου ζητούσαν προϋπηρεσία», λέει στην «Ε». «Οταν τελικά κατάφερα να βρω δουλειά σ' ένα λογιστικό γραφείο, οι συνθήκες εργασίας ήταν απαράδεκτες και ο μισθός ο βασικός», υποστηρίζει. Η Δήμητρα περιγράφει την κατάσταση: «Δούλευα περισσότερες από 8 ώρες, χωρίς, βέβαια, να τις πληρώνομαι τις επιπλέον ώρες και η δουλειά μου μόνο με λογιστικά δεν είχε σχέση. Από το πρωί ώς το μεσημέρι ήμουν το παιδί για όλες τις δουλειές. Με έστελναν να πληρώνω λογαριασμούς και άλλα τέτοια και φυσικά χωρίς να μου πληρώνουν τα έξοδα μετακίνησης. Το μεσημέρι που σχόλαγαν οι εργαζόμενοι, επειδή κάποιος έπρεπε να κρατάει το γραφείο, έμενα εγώ, πολλές φορές έως και τις 9 και 10 το βράδυ, χωρίς φυσικά να παίρνω δεκάρα για τις παραπάνω ώρες». Η Δήμητρα τονίζει ότι «επειδή είχα ανάγκη να δουλέψω ήμουν διατεθειμένη να τα ανεχτώ όλα αυτά, αλλά να ξέρω τουλάχιστον ότι τελικά θα με κρατήσουν, γιατί έχω ακούσει για περιπτώσεις που βιώνουν τέτοιες συνθήκες εργασίας ακόμη και για 5 χρόνια, χωρίς καμία δέσμευση του εργοδότη ότι θα σε κρατήσει, ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε διώξει». Η 23χρονη Δήμητρα όταν ήταν φοιτήτρια, για 2 χρόνια, το 3ο και το 4ο έτος, δούλευε σερβιτόρα σε 2 καφετέριες, στο Περιστέρι και στην Πετρούπολη. «Δούλευα χωρίς ένσημα, χωρίς διάλειμμα, συνήθως πάνω από 8 ώρες, χωρίς να πληρώνομαι τις παραπάνω ώρες, αφού αν δεν φύγει και ο τελευταίος πελάτης η καφετέρια δεν κλείνει. Τότε, όμως, ήμουν φοιτήτρια, το έκανα για να ανακουφίσω κάπως οικονομικά τους γονείς μου, και το έβλεπα ως κάτι το περιστασιακό, τώρα, όμως, προσπαθώ να βρω δουλειά για να ζήσω». Παρ' όλα αυτά, τον Οκτώβριο του 2007 που πήρε το πτυχίο της, δουλειά βρήκε ως σερβιτόρα μέχρι τον Ιούλιο, μια και δεν άντεξε άλλο. «Δούλευα βράδυ, χωρίς ένσημα, ώστε την ημέρα να ψάχνω για δουλειά. Πέρα από το πτυχίο μου, έχω Proficiency στα αγγλικά και Celi 3 στα ιταλικά, ενώ χειρίζομαι όλα τα προγράμματα του Office στον υπολογιστή και τυφλό σύστημα στα ελληνικά και στα αγγλικά και παρόλα αυτά δεν μπορώ να βρω δουλειά, κάποιες φορές με πιάνει απελπισία».Η 23χρονη Δήμητρα μπορεί να είναι άνεργη από τον Ιούλιο του 2007, η 29χρονη όμως αδερφή της, η Αναστασία, είναι άνεργη εδώ και 3 χρόνια! Η Αναστασία έχει τελειώσει προγραμματισμό υπολογιστών σε ιδιωτική σχολή. «Αφού τελείωσα τη σχολή, δούλεψα εκεί για 3 ώρες τα απογεύματα, για 1 χρόνο, ανασφάλιστη. Οταν, ύστερα από 1 χρόνο ζήτησα να προσληφθώ κανονικά, 8ωρο και με ένσημα, μου είπε ότι δεν μπορεί να με προσλάβει γιατί έχω επιληψία, γιατί, όπως μου είπε χαρακτηριστικά, είμαι άτομο με ειδικές ανάγκες. Οταν δούλευα επί 1 ολόκληρο χρόνο, χωρίς ασφάλιση, έστω για 3 μόνο ώρες, τότε δεν ήμουν άτομο με ειδικές ανάγκες», αναρωτιέται η Αναστασία.Αν και εργάστηκε ως γραμματέας του νομικού συμβούλου στο υπουργείο Εργασίας, δουλειά που βρήκε ως ΑμΕΑ μέσω ΟΑΕΔ, ήταν κάτι προσωρινό. «Μπήκα με το πρόγραμμα Stage, για 10 και για 12 μήνες, τόσο διαρκεί το Stage. Το πτυχίο μου επειδή είναι από ιδιωτική σχολή δεν αναγνωρίζεται, οπότε για να με κάνει μόνιμη ο ΟΑΕΔ μπορεί μόνο ως απόφοιτη Λυκείου και να έχω αναπηρία 80%, ενώ εγώ έχω 67%, οπότε δεν με καλύπτει. Η μόνη δουλειά που μπορεί να μου βρει είναι ως πωλήτρια σε κατάστημα και εκεί όμως δεν με προσλαμβάνουν επειδή έχω επιληψία», λέει. Η Αναστασία βρίσκεται, όπως μας λέει χαρακτηριστικά, «σε απόγνωση. Εχω σοβαρή σχέση εδώ και 3 χρόνια, τον τελευταίο μάλιστα χρόνο είμαι αρραβωνιασμένη, κοντεύω τα 30 και είμαι ασφαλισμένη στο ταμείο της μητέρας μου, και αυτό μόνο για τη φαρμακευτική αγωγή. Τα τελευταία 7 χρόνια δεν έχω πάθει κρίση επιληψίας λόγω της φαρμακευτικής αγωγής και του δικού μου προσωπικού εσωτερικού αγώνα, παρόλα τα όσα αντιμετωπίζω με το να μην μπορώ να βρω δουλειά. Εχω φτάσει στο σημείο να σκέφτομαι να αρχίζω να κρύβω το πρόβλημα υγείας μου για να μπορώ να βρω δουλειά, αφού υπάρχει τέτοια αντιμετώπιση».
"Η ανυπαρξία εργασιακής εμπειρίας αποτελεί αντικειμενική έλλειψη για τους νέους"
Πολλαπλές οι συνέπειες της ανεργίας
Του ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΔΕΔΟΥΣΟΠΟΥΛΟΥ*
Η ανεργία των νέων στην ηλικία συνανθρώπων μας, η ανεργία των παιδιών μας, αποτελεί μια κατάσταση που διαρκεί εδώ και δεκαετίες, μια κατάσταση με δραματικές συνέπειες, όχι απλώς οικονομικές, αλλά κοινωνικές, πολιτικές και ψυχολογικές.Θα αποπειραθώ συνεπώς να συνοψίσω τι γνωρίζουμε από την επιστημονική έρευνα του προβλήματος. Αυτά που γνωρίζουμε είναι πολλά, αλλά όχι αρκετά, ικανά να δώσουμε σαφείς και ταχείας αποτελεσματικότητας λύσεις. Γνωρίζουμε ότι:1. Οι «νέοι» ορίζονται ως μια ηλικιακή κατηγορία (όσοι είναι μεταξύ 15 ώς 25 ετών). Αυτός ο ορισμός ελάχιστα μας επιτρέπει να καταλάβουμε το τι πραγματικά συμβαίνει. Μόνον αν κατανοήσουμε ότι αυτό που αποτελεί το διακριτικό χαρακτηριστικό της κοινωνικής κατηγορίας «νέοι» είναι η μεταβατικότητα, η διαδικασία μετάβασης από το εκπαιδευτικό σύστημα στην αγορά εργασίας, μπορούμε να διαπιστώσουμε μηχανισμούς και παράγοντες που καθορίζουν την επιτυχή μετάβαση ή την αποτυχία της.2. Οι «νέοι» δεν αποτελούν μια ομοιογενή κατηγορία. Στην ετερογένειά της συμβάλλουν πλήθος παραγόντων, όπως η κοινωνική θέση της οικογένειας, το επίπεδο σπουδών, το κατά Bourdieu κοινωνικό κεφάλαιο που διαθέτουν κ.λπ. Καθένας από τους παράγοντες αυτούς καθορίζει τις πιθανότητες επιτυχούς ή μη επιτυχούς έκβασης της προσπάθειας ένταξης στην αγορά εργασίας και της θέσης που καταλαμβάνουν στη δομή της απασχόλησης.3. Η ανεργία των νέων ακολουθεί τις διακυμάνσεις της ανεργίας των «ώριμων» σε ηλικία εργαζομένων. Οταν η ανεργία των «μεγαλυτέρων» αυξάνεται, αυξάνεται και η ανεργία των νέων, αν και πιο έντονα. Το αντίστροφο συμβαίνει όταν μειώνεται η ανεργία των «μεγαλυτέρων». Επίσης, χώρες με υψηλό επίπεδο ανεργίας εμφανίζουν υψηλότερα ποσοστά ανεργίας των νέων (με εξαίρεση τη Γερμανία και την Αυστρία εξαιτίας του συστήματος μαθητείας που διαθέτουν). Η ανεργία των νέων, συνεπώς, καθορίζεται από τους ίδιους παράγοντες και τους ίδιους μηχανισμούς που προκαλούν τη συνολική ανεργία. Η μόνη διαφορά είναι ότι στους «νέους» επιμερίζεται ένα μεγαλύτερο τμήμα της ανεργίας, δυσανάλογο για το μερίδιό τους στον πληθυσμό και στο εργατικό δυναμικό.4. Η συμμετοχή των νέων στο εργατικό δυναμικό μειώνεται συνεχώς και η μείωση στα ποσοστά ανεργίας οφείλεται στην απομάκρυνση των νέων από την αγορά εργασίας στον μεγαλύτερο βαθμό, παρά στη θετική έκβαση της αναζήτησης μιας θέσης εργασίας.5. Τα νεαρά σε ηλικία άτομα καταλαμβάνουν θέσεις εργασίας ποιοτικά κατώτερες: Αυτό αποτυπώνεται στα επίπεδα αμοιβών, κλάδων και επαγγελμάτων απασχόλησης, στην επισφάλεια της εργασίας και στα εργασιακά δικαιώματα. Η ανεύρεση μιας εργασίας δεν αποτελεί παρά μια φάση στη διαδικασία μετάβασης στην αγορά εργασίας.6. Η ανεργία, είτε παρατεταμένη είτε διακοπτόμενη από σύντομες περιόδους επισφαλών εργασιών, έχει συνέπειες για το εργασιακό μέλλον των νέων. Τους εγκλωβίζει σε θέσεις επισφαλείς, με ισχνές προοπτικές σταδιοδρομίας, συνήθως κακοπληρωμένες.7.Η συχνή εναλλαγή θέσεων εργασίας, παρά τις περί του αντιθέτου επίσημες θέσεις που έχουν διατυπωθεί κατά καιρούς, έχει αρνητικές συνέπειες τόσο για την επαγγελματική σταδιοδρομία των νέων, όσο και για την αύξηση της συνολικής παραγωγικότητας. Αυτό οφείλεται στην αδυναμία να αποκτηθούν οι ειδικές εργασιακές δεξιότητες, τεχνικές και κοινωνικές, που μόνο στον χώρο εργασίας μπορούν να αποκτηθούν, όπως και η λεγόμενη «άυλη γνώση», μια γνώση για την οποία δεν υπάρχουν μηχανισμοί μεταβίβασης, αλλά αποκτάται μέσα σε συγκροτημένο εργασιακό περιβάλλον.8. Τα νέα σε ηλικία άτομα αντιμετωπίζονται με δυσπιστία από τους εργοδότες, δυσπιστία που αγγίζει τα όρια, ορισμένες φορές, ενός ιδιότυπου ηλικιακού ρατσισμού. Οι εργοδότες πιστεύουν ότι οι νέοιΑ. δεν έχουν τις απαιτούμενες γνώσεις που χρειάζονταιΒ. δεν έχουν την απαιτούμενη εμπειρίαΓ. δεν διαθέτουν κοινωνικές εργασιακές δεξιότητες (εργατικότητα, συνέπεια, υπακοή, ικανότητα επικοινωνίας) και δεν φαίνονται πρόθυμοι να ταυτιστούν με την επιχείρηση.Είναι προφανές ότι μόνο στο θέμα της εργασιακής εμπειρίας υπάρχει βάση στις αιτιάσεις αυτές. Πραγματικά, η έλλειψη εργασιακής εμπειρίας αποτελεί αντικειμενική έλλειψη για τους νέους, ακριβώς γιατί αντιμετωπίζουν μια κατάσταση μετάβασης.Ωστόσο, η κυρίαρχη αντίληψη θεωρεί ότι οι νέοι δεν αποκτούν στο εκπαιδευτικό σύστημα τις αναγκαίες γνώσεις που απαιτεί η «αγορά». Εδώ έχουμε να κάνουμε με μια γενικευμένη, αλλά διπλή, παρανόηση, με σοβαρές συνέπειες για το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα.Η πρώτη παρανόηση έχει να κάνει με το τι «παράγει» το εκπαιδευτικό σύστημα. Το εκπαιδευτικό σύστημα, ευτυχώς, δεν προσφέρει ειδικές τεχνικές εργασιακές δεξιότητες, αλλά βασικές δεξιότητες. Δεξιότητες δηλαδή που επιτρέπουν σ' αυτόν που τις διαθέτει να μαθαίνει και να προσαρμόζει τις γνώσεις του σε ένα μεταβαλλόμενο εργασιακό περιβάλλον. Αν το εκπαιδευτικό σύστημα αποπειραθεί να προσφέρει τις ειδικές εργασιακές δεξιότητες, είτε θα κατέληγε να «παράγει» εργαζομένους με δεξιότητες με ημερομηνία λήξης ή να γίνει εξάρτημα λίγων μεγάλων επιχειρήσεων. Το πείραμα της Μ. Βρετανίας είναι γνωστό, όπως και η τραγική υποβάθμιση των σπουδών σ' αυτήν. Από την άλλη πλευρά, επίσης, είναι γνωστό ότι οι μεγάλες πολυεθνικές επιχειρήσεις δεν προσλαμβάνουν πτυχιούχους με ΜΒΑ, αλλά αποφοίτους τμημάτων ιστορίας, ξένων γλωσσών κ.λπ. Αυτό γιατί η γνώση της ιστορίας και των πολιτισμών προσφέρει ικανότητα προσαρμογής, κατανόηση του διαφορετικού, ευελιξία στη διαχείριση ατόμων από διαφορετικές κουλτούρες.Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει καμιά εμπειρική έρευνα που να υποστηρίζει ότι οι επιχειρήσεις δεν βρίσκουν κατάλληλο εργατικό δυναμικό και γι' αυτό δεν προχωρούν σε προσλήψεις νέων. Αντίθετα, τόσο οι έρευνες του Παρατηρητηρίου Απασχόλησης, όσο και η έρευνα που κάναμε με την καθηγήτρια Νότα Κυριαζή στο Πάντειο Πανεπιστήμιο δείχνουν ότι ελάχιστες επιχειρήσεις αντιμετωπίζουν προβλήματα στελέχωσης.Η δεύτερη παρανόηση είναι ότι το πρόβλημα της απορρόφησης των πτυχιούχων της τριτοβάθμιας, κυρίως, εκπαίδευσης εστιάζεται στην πλευρά των υποψηφίων εργαζομένων, στην πλευρά των ποιοτικών χαρακτηριστικών της προσφοράς εργασίας, ενώ θα έπρεπε να εστιαστεί στην πλευρά της ζήτησης. Το ερώτημα οφείλει να διατυπωθεί με τη μορφή «Εχει η ελληνική επιχείρηση τις οργανωτικές δομές που επιτρέπουν την απασχόληση ειδικευμένου εργατικού δυναμικού;». Η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι δυστυχώς αρνητική. Μια ματιά στη δομή απασχόλησης κατά εκπαιδευτικό επίπεδο και κατά κλάδο οικονομικής δραστηριότητας αποκαλύπτει ότι οι επιχειρήσεις χρησιμοποιούν ανειδίκευτη ή χαμηλής ειδίκευσης εργασία και σπανίως εργασία υψηλής ειδίκευσης. Η τάση, μάλιστα, είναι η διαχρονική στασιμότητα ή και πτώση του επιπέδου εκπαίδευσης. Για να το πω απλά, ας εκσυγχρονίσουμε την παραγωγική δομή και να είστε βέβαιοι ότι το εκπαιδευτικό σύστημα θα ανταποκριθεί με απόλυτη επάρκεια.* Καθηγητής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης

Μαστίζει τους αποφοίτους θεωρητικών σχολών
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΚΡΑΚΗ
Η ανεργία στη χώρα μας είναι ιδιαίτερα σημαντική σε όλες τις ηλικίες, αλλά όσον αφορά τους νέους είναι σαφώς μεγαλύτερη, μπορώ να πω ότι στην κυριολεξία μαστίζει», λέει στην «Ε» ο Γιώργος Μακράκης πρόεδρος του σωματείου εργασιακών συμβούλων του ΟΑΕΔ. «Αν και στις ηλικίες 18-24 το ποσοστό της ανεργίας είναι ιδιαίτερα έντονο, το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας παρατηρείται στους νέους ηλικίας από 25 και πάνω. Πρόκειται για άτομα που έχουν τελειώσει τις σπουδές τους, πολλοί έχουν κάνει και μεταπτυχιακό, οι άνδρες έχουν τελειώσει με το στρατό και δεν μπορούν να βρουν δουλειά», σημειώνει. Πού αποδίδει ο κ. Μακράκης την τόσο μεγάλη δυσκολία εξεύρεσης εργασίας των νέων -πτυχιούχων μάλιστα- ανθρώπων; «Δεν υπάρχουν επαρκείς θέσεις εργασίας, τόσο στο δημόσιο όσο και στον ιδιωτικό τομέα, είναι δηλαδή εξαιρετικά μεγαλύτερη η προσφορά από τη ζήτηση. Μόλις για το 5-10% των αποφοίτων πανεπιστημιακών σχολών υπάρχουν κενές θέσεις εργασίας πάνω στο αντικείμενό τους», υποστηρίζει.Ο κ. Μακράκης σημειώνει ότι «το μεγαλύτερο ποσοστό ανεργίας των νέων πτυχιούχων το αντιμετωπίζουν οι απόφοιτοι θεωρητικών σχολών, γιατί οι συγκεκριμένες σχολές δεν παράγουν εξειδίκευση και καλώς ή κακώς ζούμε στην εποχή της εξειδίκευσης. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ελάχιστο το ποσοστό των ανέργων πτυχιούχων πληροφορικής που έρχονται σε μας. Το μεγαλύτερο ποσοστό είναι απόφοιτοι της Παντείου, των Κοινωνικών Επιστημών, της Φιλοσοφικής και της Θεολογικής Σχολής, αφού οι απόφοιτοι των συγκεκριμένων σχολών μόνο ως καθηγητές μέσης εκπαίδευσης μπορούν να απορροφηθούν και οι θέσεις είναι ελάχιστες. Δίνουν στο ΑΣΕΠ χιλιάδες υποψήφιοι για ελάχιστο αριθμό θέσεων, πού θα απορροφηθούν όλοι οι υπόλοιποι;».Βέβαια, ο κ. Μακράκης σπεύδει να τονίσει ότι «ένα σημαντικό ποσοστό των ανέργων πτυχιούχων δεν αποδέχεται εύκολα μια δουλειά κατώτερη των προσόντων του, σε αντίθεση με τους άνεργους νέους που είναι απόφοιτοι λυκείου. Γι' αυτό ένας νέος απόφοιτος λυκείου, που ξέρει βέβαια να χειριστεί τον ηλεκτρονικό υπολογιστή, βρίσκει πολύ πιο εύκολα δουλειά, γιατί δεν έχει απαιτήσεις. Στους νέους με απολυτήριο λυκείου βρίσκουμε δουλειά είτε ως πωλητές σε κατάστημα, είτε ως γραμματειακή υποστήριξη σε γραφείο».Η ανεργία έχει επιπτώσεις και στην ψυχική υγεία των ανέργων, πέραν του ότι δεν επιτρέπει σε κάποιον να σταθεί στα πόδια του, τον αναγκάζει να εξαρτάται οικονομικά από άλλους, συνήθως από τους γονείς του. Σύμφωνα με έρευνα που πραγματοποίησε ο κ. Μακράκης, με θέμα Ανεργία και Υγεία, το 41% των ανέργων έχει αυξημένο άγχος, τάσεις κατάθλιψης, αϋπνία και αντιμετωπίζει ψυχολογικά προβλήματα, ενώ το ποσοστό των εργαζομένων που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα είναι 16%. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε τον Μάρτιο του 2007, σε δείγμα 500 ανέργων, όλων των ηλικιών, και εργαζομένων, όλων των ηλικιών και όλων των εκπαιδευτικών επιπέδων, σε Καισαριανή, Βύρωνα και Παγκράτι.
Απόψεις
Η βόμβα της ανεργίας
ΕΙΝΑΙ η ανεργία, που πλήττει κυρίως τους νέους και ειδικά τις γυναίκες, μια μεγάλη κοινωνική πληγή, που κακοφορμίζει επικίνδυνα, όσο δεν γίνεται καμιά σοβαρή προσπάθεια για τη θεραπεία της.ΒΑΖΕΙ σ' αυτήν την πληγή νυστέρι η «Ε» με μια έρευνά της, που δημοσιεύει στον σημερινό «Φάκελο». Αποκαλύπτεται από τα τελευταία στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat) ότι η Ελλάδα είναι πρώτη στην ανεργία των κάτω των 25 ετών νέων στην Ευρώπη των 27.ΑΓΓΙΞΕ η Ελλάδα του υψηλού ρυθμού ανάπτυξης και της ευημερίας των αριθμών το 22,6% στην ανεργία των νέων και η Ιταλία ακολουθεί με 20,2%. Κατά τα στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας, ένας στους 4 νέους ηλικίας κάτων των 24 ετών είναι άνεργος.ΠΑΙΖΕΤΑΙ ένα δράμα με τα νέα παιδιά-θύματα της ανεργίας, που χτυπούν πόρτες με τα βιογραφικά τους στο χέρι, αλλά οι πόρτες δουλειάς δεν ανοίγουν. Τα μεγαλύτερα θύματα είναι πτυχιούχοι από σχολές θεωρητικών επιστημών, δηλαδή νέοι με φορτίο γνώσεων και προσόντα.ΚΛΕΙΝΟΥΝ οι πόρτες με τη δικαιολογία ότι οι εργοδότες ζητούν προσωπικό με προϋπηρεσία. Η αλήθεια, όμως, είναι ότι δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας, δεν δημιουργούνται θέσεις εργασίας για να απορροφήσουν τους ανέργους.ΜΙΛΟΥΝ στην έρευνα της «Ε» άνεργοι νέοι με πολλά προσόντα και δηλώνουν με πικρία και παράπονο ότι η Πολιτεία αδιαφορεί για το πρόβλημά τους, που έχει μεγάλες οικονομικές και κοινωνικές συνέπειες.ΑΔΙΑΦΟΡΕΙ ή αδυνατεί η Πολιτεία να αντιμετωπίσει το πρόβλημα, που θα επιδεινωθεί με τα προτεινόμενα μέτρα για την αύξηση του ορίου ηλικίας για συνταξιοδότηση.ΑΔΥΝΑΤΕΙ η ελληνική Πολιτεία να δώσει λύσεις μόνη της, όταν το πρόβλημα σαρώνει την Ευρώπη και θα πρέπει να ταρακουνήσει, επιτέλους, τη γραφειοκρατία της Ευρωπαϊκής Ενωσης, η οποία το αντιμετωπίζει στατιστικά, δηλαδή απλώς το μετράει ή με ανεπαρκή προγράμματα.ΠΕΡΙΛΑΜΒΑΝΟΥΝ αυτά τα προγράμματα πρόχειρες, αλλά άθλιες λύσεις, όπως είναι η απασχόληση με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, που θα καταλήξουν με τη λήξη τους στην ανεργία.ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ η Ευρώπη πολύ κοντά στην κοινωνική έκρηξη, την οποία θα πυροδοτήσει η εξαθλίωση των ανέργων. Δεν μπορεί, λοιπόν, να εφησυχάζουν οι κυβερνήσεις και να μην τολμούν να αντιδράσουν στις υπαγορεύσεις των τραπεζιτών και των υποτακτικών του κεφαλαίου.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 12/01/2008

Το κομματικό όφελος και το συμφέρον του λαού

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης 9/2/2007
Από τον κ. Γ. Μακράκη
Η πρόταση δυσπιστίας, το αίτημα για εκλογές και η αποχώρηση του ΠαΣοΚ από τη διαδικασία αναθεώρησης είναι ενδιαφέροντα πολιτικά ζητήματα που πέρα από τις κομματικές τακτικές αφορούν και τον ελληνικό λαό. Με την ψήφο του θα έπρεπε να καταδικάζει ή να επικροτεί τις όποιες πολιτικές κινήσεις. Ολα τα παραπάνω αποτελούν αντικείμενο διαλόγου. Ως πολίτης αυτής της δύσμοιρης χώρας δικαιούμαι και εγώ να συμμετέχω στον δημόσιο διάλογο. Παρακολούθησα αρκετές από τις τοποθετήσεις βουλευτών και υπουργών, παρακολούθησα ασφαλώς και τις ομιλίες των αρχηγών των κομμάτων. Χρήσιμα πολιτικά συμπεράσματα: κομματική πειθαρχία, αρχηγικά κόμματα- όλοι είχαν έναν καλό λόγο για τον αρχηγό τους-, κοινοτοπίες, ευφυολογήματα κτλ. Εκείνο που με σόκαρε πολιτικά ήταν μια φράση του Πρωθυπουργού αναφορικά με την πρόταση δυσπιστίας: «Την κυβέρνηση δεν τη βλάπτει σίγουρα αλλά βλάπτει τον ελληνικό λαό»! Μα, αν βλάπτεται ο ελληνικός λαός, αυτονόητα δεν βλάπτεται και η κυβέρνηση ως τμήμα του; Η φράση αυτή με διέγειρε πολιτικά και με οδήγησε στο συμπέρασμα πως το κομματικό συμφέρον, το κομματικό όφελος, είναι άλλο από το όφελος του ελληνικού λαού! Το ακόμη πιο ανησυχητικό συμπέρασμα είναι ότι τέτοιες διαπιστώσεις, τέτοιες δηλώσεις, οδηγούν ασφαλώς και στις ανάλογες επιλογές: προτάσσεται το κομματικό συμφέρον έναντι του συμφέροντος του ελληνικού λαού.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ , Αθήνα

Το Ζήτημα της Εγκληματικότητας





Το ήξεραν όλοι, το ξέραμε όλοι. Το ήξεραν οι πολιτικοί, οι αστυνομικοί, οι πολίτες. Δεν ήταν ούτε καν κοινό μυστικό, ήταν ευρέως γνωστό. Τώρα καταδικάζουν όλοι αυτές τις ενέργειες, χωρίς ίχνος ντροπής, χωρίς να αναλαμβάνει κανείς καμιά ευθύνη. Δεν υπάρχει λέει κανένας πολιτικός, κανενός κόμματος που να φέρει ευθύνη, είπε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Το είπε γιατί η ευθύνη είναι διακομματική.
Όπως καταλάβατε το ζήτημα αυτή τη φορά είναι η εγκληματικότητα.
Η εγκληματικότητα στα Ζωνιανά, στην Κρήτη, στην Ελλάδα. Με θλίβει το γεγονός πως για άλλη μια φορά το Κράτος δρα κατασταλτικά και μάλιστα με τον πιο επιθετικό, τον πιο επικίνδυνο τρόπο. Η «απόβαση» στα Ζωνιανά, πρώτο θέμα. Λες και επρόκειτο για αντιμετώπιση εισβολέα στα χωρικά ύδατα. Έχω τη γνώμη πως λιγότερες δυνάμεις στάλθηκαν στα Ίμια εκείνο το μοιραίο βράδυ που τραυμάτισε τις ψυχές των Ελλήνων.
Εκείνο όμως που περισσότερο με προβλημάτισε, είναι πως κανείς από αυτούς που είχαν άμεση σχέση με τα Ζωνιανά, τους πολιτικούς του Νομού, τους τραπεζίτες, τους αστυνομικούς, από αυτούς που σίγουρα ήξεραν, από αυτούς που συμμετείχαν στο φαγοπότι, κανείς δεν είχε το θάρρος να βγει στα τηλεπαράθυρα και να εκθέσει και την άλλη άποψη, να βάλει δηλαδή στο τραπέζι τον προβληματισμό, πως αυτοί οι άνθρωποι έφτασαν σε τέτοιο σημείο. Όχι το γνωστό «δεν είναι όλοι οι Ζωνιανοί ή όλοι οι Κρητικοί εγκληματίες», αυτό καθομολογείται κάθε φορά αν και το θεωρώ αυτονόητο και άρα περιττό. Δε βγήκε κανείς να «υπερασπιστεί» αυτή τη κοινωνία με τις γνωστές παθογένειες. Όταν συμμετείχαν στο φαγοπότι, ήταν όλοι μαζί, τώρα όμως τους άφησαν τραγικά μόνους.
Το παράδοξο είναι πως κατακρίνουμε τώρα, ως συντεταγμένη κοινωνία, την εγκληματικότητα που οι ίδιοι εκθρέψαμε δια της ανοχής ή της ενοχής μας. Αφού λοιπόν το έγκλημα γιγαντώθηκε, αφού παραλίγο να θρηνήσουμε θύματα, ή μάλλον αφού πολλές οικογένειες θρηνούν τα παιδιά τους ως θύματα ναρκωτικών, έφτασε το κράτος. Έχω βέβαια τη γνώμη πως αν τραυματιζόταν ένας απλός πολίτης και όχι αστυνομικός, πάλι το κράτος θα αδιαφορούσε. Βεντέτα δηλαδή. Εν πάση περιπτώσει το κράτος ήρθε και ήρθε μπόλικο. Ήρθε όμως χωρίς προγραμματισμό, χωρίς σχέδιο και το χειρότερο απ όλα;
Αυτή τη στιγμή επιχειρείτε στα Ζωνιανά ένα έγκλημα πολύ μεγαλύτερο από αυτό που μέχρι τώρα συνέβαινε. Αυτή τη στιγμή τα παιδιά του χωριού βιώνουν καταστάσεις τραγικές χωρίς καμιά προστασία, χωρίς καμιά πρόβλεψη. Κουκουλοφόροι, άρματα μάχης, τεθωρακισμένα, έφοδοι στα σπίτια, σκηνικό πολέμου. Έχω την αίσθηση πως αυτά τα παιδιά δεν θα πιστέψουν ποτέ στο Ελληνικό κράτος, δεν θα πιστέψουν ποτέ στο αίσθημα δικαίου, δεν θα επουλωθούν εύκολα τα τραύματα τους. Έχω τη γνώμη πως διαμορφώσανε ήδη μια επόμενη γενιά που θα είναι πολύ εύκολο να οδηγηθεί στην παραβατικότητα.
Βλέποντας τα παιδιά αυτά την αστυνομία να εισβάλει στα σπίτια τους με κουκούλες, φωνές και απειλές, βλέποντας τους αστυνομικούς να ποδοπατούν τους γονείς τους , ένοχους ή μη, μοιραία θα υποστηρίξουν τους δικούς τους ανθρώπους και θα μισήσουν το κράτος και την όψιμη παρουσία του.
Στην αρχαία Ελλάδα όταν διαπίστωναν ότι κάτι πήγαινε στραβά, ότι κάποιο πρόβλημα κοινωνικό υπήρχε, το πρώτο πράγμα που αλλάζανε ήταν η παιδεία. Αλλάζανε δηλαδή το εκπαιδευτικό σύστημα προκειμένου να διασφαλίσουνε το μέλλον. Εδώ το μέλλον υποθηκεύεται , η πρόληψη της εγκληματικότητας ακυρώνεται και η καταστολή θα έχει αμφιλεγόμενα αποτελέσματα. Το ερώτημα; Η δικαιοσύνη θα αποδοθεί σε όλους τους εμπλεκόμενους ή θα σταματήσει στους λιγότερο διαπλεκόμενους;


Μακράκης Γεώργιος
g.makrakis@ergasiakos.gr

ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΜΕ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ




Το ζήτημα του έρωντα είναι το πιο μεγάλο
μόνο αυτό μ απασχολεί, δε σκέφτομαι πράμ άλλο!

Το ζήτημα είναι ν αγαπάς κι όχι να σ αγαπούνε
να μη μπορέσουνε ποτέ ψεγάδι να σε βρούνε!!

Ζήτημα είναι να τολμάς ν ανοίγεις τα φτερά σου
και ας χτυπούνε κεραυνοί και θύελλες μπροστά σου!


Τόσα πολλά π ακούγονται στη Ζαχοπουλειάδα
είπα ν ασχοληθώ κι εγώ να πω μια μαντινάδα!

Ο νόμος της βαρύτητας έχει υποχωρήσει
κι ο άλλος νόμος δε μπορεί το σκάνδαλο να λύσει!


Το ζήτημα το σκοπιανό ποιός θα το σχολιάσει
να δούμε στο σχολιασμό ήντα βαθμό θα πιάσει

Για το Τσίπρα,
Το Πρόεδρο επισκέφθηκε όχι γραβαντωμένος
και είναι όλος ο Λαός εδά ντουχιουντισμένος*!
εδά ντουχιουντισμένος = τώρα προβληματισμένος

Είχαμε το Ζαχόπουλο , του Σκοπιανού τη Λύση
στο Πρόεδρο χωρίς στολή επήγε να μηλήση

Μπορεί η γραβάτα να μπλαντά , την εμιλιά , τη γνώμη
γι αυτό και όσοι τη φορούν τα ίδια λένε ακόμη!!

ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ


Σύμφωνα με τις πράξεις των Αποστόλων, την ημέρα της Πεντηκοστής στα Ιεροσόλυμα, ήταν παρόντες στο κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου και Εβραιοκρήτες, οι οποίοι φαίνεται να έφεραν πρώτοι το μήνυμα του Χριστιανισμού στην Μεγαλόνησο. Το 64μ.Χ. ο Απόστολος Παύλος περιέλαβε και την Κρήτη στην τρίτη αποστολική του περιοδεία. Το συστηματικό έργο του εκχριστιανισμού των Κρητών, ανέλαβε ο μαθητής του Αποστόλου Παύλου και πρώτος επίσκοπος Κρήτης Τίτος. Μετά την επέκταση του Χριστιανισμού, η Κρήτη έγινε μία από τις δώδεκα Αρχιεπισκοπές του Ιλλυρικού (Βαλκανική Χερσόνησος), έχουσα τοπική Σύνοδο με Αρχιεπίσκοπο και επισκόπους. Στις αρχές του 8ου αιώνα οι επισκοπές ήταν δώδεκα και η Κρήτη ονομαζόταν " δωδεκάθρονος " ενώ υπαγόταν διοικητικά στο θρόνο της Ρώμης. Περί το 754 όμως μ.Χ. προσαρτήθηκε στην Κωνσταντινούπολη. Αακολούθησε η περίοδος της Αραβοκρατίας (824-961), όπου υπήρξε μια δραστική αποκοπή της Κρήτης από το Βυζάντιο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο, βεβαίως, εξακολουθούσε να χειροτονεί προκαθημένους της Εκκλησίας της Κρήτης, ως τιτουλάριους, εκτός της νήσου. Μετά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά (961) αρχίζει μια δεύτερη περίοδο για την Κρήτη (961-1204). Κατά την επικρατούσα τότε εκκλησιαστική τάξη στο κλίμα του Οικουμενικού Θρόνου της Κωνσταντινουπόλεως, η Εκκλησία Κρήτης είναι Μητρόπολη και ο προκαθήμενος της έχει τον τίτλο του Μητροπολίτη. Η περίοδος της βενετοκρατίας που ακολούθησε (1204-1669) επέφερε ριζικές μεταβολές. Οι Βενετοί κατέβαλαν κάθε προσπάθεια, με διοικητικές και άλλες μεταβολές να εκλατινίσουν τους ορθόδοξους Κρήτες. Όμως οι Κρήτες, ακόμα και χωρίς τους ιεράρχες τους, αντιστάθηκαν και διατήρησαν άσβεστη τη μνήμη του δόγματός τους. Στην προσπάθειά τους αυτή βρήκαν ευτυχώς θερμούς αρωγούς και υποστηρικτές τον απλό κλήρο αλλά κυρίως τα πολυάριθμα ορθόδοξα μοναστήρια. Οι Βενετοί ωστόσο απαγόρευαν αυστηρά την οποιαδήποτε παρουσία ορθόδοξων επισκόπων στην Κρήτη. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο διατηρούσε τον τίτλο του ορθόδοξου προκαθημένου της Κρητικής Εκκλησίας, ως "υπερορίου", δηλαδή έξω από τα φυσικά όρια της εκκλησιαστικής του δικαιοδοσίας. Έτσι εξέλεγε μητροπολίτες Κρήτης ιεράρχες εκτός της νήσου, ως επί το πλείστον κρητικής καταγωγής. Το 1645 τη θέση των Βενετών κατακτητών πήραν οι Οθωμανοί. Η τουρκοκρατία, προκειμένου να «εξευμενίσει» τους Κρήτες, φρόντισε για την αποκατάσταση της ορθόδοξης ιεραρχίας. Όμως, ο Τούρκος κατακτητής υπήρξε πολύ σκληρός για τους Κρήτες. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο κατέβαλε κάθε προσπάθεια για να βοηθήσει τη «θυγατέρα» του τα δύσκολα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας (1645-1898). Εκτός των άλλων, εκμεταλλευόμενο τα αναγνωρισμένα προνόμιά του, έσπευσε να θέσει υπό την προστασία του τα μεγάλα μοναστήρια της Κρήτης, ανακηρύσσοντάς τα σταυροπηγιακά. Η ανεξαρτητοποίηση της Κρήτης επέφερε και τις αναμενόμενες αλλαγές στα εκκλησιαστικά ζητήματα, όπου με τον Καταστατικό Νόμο 276 / 1900 της Κρητικής Πολιτείας ρυθμίστηκε η κατάσταση της Εκκλησίας της Κρήτης. Παγιώθηκε έτσι μία κατάσταση, που ισχύει έως σήμερα με ελάχιστες τροποποιήσεις, σύμφωνα με το νόμο 4149 / 1961, ο οποίος κύρωσε τον καταστατικό χάρτη της Εκκλησίας της Κρήτης. Σύμφωνα με τον τελευταίο, «Η εν Κρήτη Ορθόδοξος Εκκλησία, απαρτιομένη εκ της Ιεράς Αρχιεπισκοπής και των Ι. Μητροπόλεων Κρήτης, είναι ημιαυτόνομος, έχουσα την κανονικής εξάρτησιν αυτής εκ του Οικουμενικού Πατριαρχείου». Το ημιαυτόνομο της Εκκλησίας της Κρήτης εκφράζεται κυρίως με την εκλογή του Αρχιεπίσκοπου από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Στο θέμα αυτό θα επανέλθουμε όμως με ειδικότερο άρθρο μας.

Όλγα Χριστινάκη ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ-ΘΕΟΛΟΓΟΣ
olgaxrist@yahoo.gr
*Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα "Η ΔΙΚΤΗ" Ιανουάριος 2008


Να τοποθετηθούν κάμερες στα αστυνομικά τμήματα και όχι στους δρόμους

ΤΟ ΒΗΜΑ - Ημερομηνία δημοσίευσης 23/6/2007
Από τον κ. Γ. Μακράκη

Εκπληκτοι παρακολουθούμε τον τελευταίο καιρό την καταπάτηση των δικαιωμάτων των πολιτών αυτής της χώρας από την Ελληνική Αστυνομία. Η ζαρντινιέρα και άλλες υποθέσεις που είδαν το φως της δημοσιότητας έκαναν απλούς νομοταγείς πολίτες να προσεύχονται να μη βρεθούν σε χέρια τέτοιων αστυνομικών που αντί να υπηρετούν τη νομιμότητα την παραβιάζουν βάναυσα. Αποκορύφωμα της χυδαιότητας και της κακομεταχείρισης αδύναμων και απροστάτευτων ανθρώπων αποτελεί η βιντεοσκόπηση και η ψυχαγωγία των θυτών από την κακοποίηση των θυμάτων τους. Πέρα από τις καταδίκες του Πρωθυπουργού και των κομμάτων της αντιπολίτευσης, μπαίνει όμως ένα ερώτημα: Ηταν μεμονωμένο το περιστατικό, και πόσα μεμονωμένα περιστατικά γενικεύουν ένα φαινόμενο; Σ΄ αυτό το βίντεο της ντροπής βλέπουμε τέσσερις αστυνομικούς όχι μόνο να συμμετέχουν ενεργά αλλά και να διασκεδάζουν μ΄ αυτό που κάνουν. Ενα συμπέρασμα που αβίαστα προκύπτει αποτελεί το γεγονός ότι αυτοί οι αστυνομικοί που συμμετείχαν στον μεσαιωνικό τρόπο «τιμωρίας» φαίνονται εξοικειωμένοι με τέτοιου είδους ενέργειες, κανείς δεν φαίνεται να εκπλήσσεται, πολύ δε περισσότερο να σοκάρεται. Εξοικείωση σημαίνει ότι αυτό έχει ξαναγίνει και ότι αποκλείεται οι τέσσερις αστυνομικοί να αποτελούσαν την ίδια ομάδα. Αρα και άλλοι συνάδελφοί τους μπορεί να συμμετείχαν παλαιότερα σε τέτοιες δράσεις. Μήπως δηλαδή αυτό το συμβάν δεν είναι η εξαίρεση αλλά ο κανόνας στα αστυνομικά τμήματα. Θα εκπαιδευτούν αυτοί οι άνθρωποι να σέβονται τα ανθρώπινα δικαιώματα, την ανθρώπινη ύπαρξη και τη νομιμότητα που υπηρετούν; Ή θα τους ανακαλύπτουμε τυχαία όταν παραβιάζουν προκλητικά όλα τα παραπάνω; Ως τότε θα πρότεινα να τοποθετηθούν οι κάμερες στα αστυνομικά τμήματα και όχι στους δρόμους.
ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΜΑΚΡΑΚΗΣ Ηλιούπολη, Αθήνα