Παρασκευή, 7 Μαΐου 2010

Το Ζήτημα της χρεοκοπίας



Με το ζήτημα της χρεοκοπίας της χώρας μας, με τη χώρα μας δηλαδή, με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της θα ασχοληθούμε εδώ, όπως ασχολούνται και όλοι οι Έλληνες. Και είναι αλήθεια πως ως μέσος Έλληνας νιώθω όλα εκείνα τα συναισθήματα που συνοδεύουν τους συμπολίτες μας. Οργή, αγανάκτηση, απογοήτευση, προβληματισμός. Νιώθω κι εγώ μέσα μου την Εγκλωβισμένη ενέργεια, έτσι όπως την εγλώβισε σε όλους τους Έλληνες το πολιτικό μας σύστημα. Το πολιτικό μας σύστημα, που μας έμαθε να μην χρησιμοποιούμε τις δυνάμεις μας, να ζούμε παρασιτικά από το ρουσφέτι που μας προσέφεραν, όταν γονυπετείς παρακαλούσαμε για μια δουλειά. Έτσι μας έμαθε το πολιτικό μας σύστημα, έτσι μας έμαθαν οι πολιτικοί μας. Να ζούμε με την ελπίδα του βολέματος. Έτσι, με το φτηνό ρουσφέτι, για να έχουν αυτοί την ακριβή διαπλοκή. Εμείς stage, αυτοί Siemens, εμείς 400 ευρώ ανασφάλιστοι, αυτοί βαλίτσες μαύρο χρήμα.
Τώρα, αδιέξοδα παντού. Μηχανισμός στήριξης ή χρεοκοπία, δηλαδή χρεοκοπία ή χρεοκοπία. Το δίλλημα μπαίνει βασανιστικά.
Κι όμως το Ζήτημα δεν είναι η χρεοκοπία της Ελλάδας. Το ζήτημα είναι η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος. Αυτή η χρεοκοπία στερεί από τους Έλληνες την Ελπίδα, στερεί την προοπτική. Είναι αυτή η χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος που χρεοκόπησε το δικαιικό μας σύστημα, το συνδικαλιστικό κίνημα, τα ΜΜΕ, το εκπαιδευτικό σύστημα, το σύστημα υγείας, τη δημόσια διοίκηση. Είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που χρεοκόπησε τελικά το μέλλον μας και είναι αυτό το πολιτικό σύστημα που θέλει τώρα να μας σώσει. Ευτυχώς δεν πείθει. Δεν πείθει παρά τις πραγματικά καλές προθέσεις του πρωθυπουργού Γ.Α. Παπανδρέου. Δεν πείθει γιατί από τους 300, οι περισσότεροι είναι οι ίδιοι που συμμετείχαν εδώ και χρόνια, δια της σιωπής ή δια της δράσης τους, στη χρεοκοπία. Για να εξηγούμαι –επειδή δε μου αρέσουν οι γενικεύσεις – θεωρώ πως από το κοινοβούλιο έχουν περάσει -και υπάρχουν και τώρα- άξιοι άνθρωποι, δυνατά μυαλά, έντιμοι πολιτικοί. Όλοι, όμως, κατέληξαν όμηροι του χρεοκοπημένου πολιτικού συστήματος. Όμηροι της κομματικής πειθαρχίας, όμηροι της πολιτικής τους επιβίωσης.
Αυτή η ομηρία της πολιτικής επιβίωσης οδήγησε τους πρωταγωνιστές του πολιτικού μας συστήματος στο μοναδικό ενδιαφέρον. Η εκλογή τους και η επανεκλογή τους και η επανεκλογή τους είναι ο μοναδικός στόχος. 40 και 50 χρόνια κοινοβουλευτικού βίου, υπουργικές θητείες και άλλα κρατικά αξιώματα λες και πρόκειται για σοφούς. Ο κόμπος στο χτένι; Αδιέξοδο στην πολιτική; Υπάρχει λύση;
Στην αρχαία Ζάκρο (μια από τις πόλεις της Κρήτης) απαγορευόταν η επανεκλογή πριν την παρέλευση 10 ετών. Νομίζω πως αυτό θα ήταν μια διέξοδο, μια κάποια λύση. Να απαγορευτεί η επανεκλογή σε οποιαδήποτε δημόσιο Αξίωμα. Να απαγορευτεί η επανεκλογή! Άμεσα. Να απαγορευτεί η επανεκλογή για τους δημάρχους, τους βουλευτές, τους Πρωθυπουργούς, τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Να απαγορευτεί η επανεκλογή για προέδρους πολιτιστικών συλλόγων, συνδικαλιστικών οργανώσεων και γενικά σε όλα τα δημόσια αξιώματα. Μια θητεία για όλους. Μετά στο επάγγελμά σου, στη δουλειά σου, στην προσφορά χωρίς αξίωμα, στην προσφορά με τη στάση σου, με τη συμπεριφορά σου.
Μόνο έτσι θα μπορέσει ο καθένας που ασχολείται με τα κοινά να δίνει το σύνολο των δυνάμεών του για το κοινό καλό, αφού δεν θα υπάρχει άλλος λόγος να ασχοληθεί, παρά μόνο η φιλοδοξία να προσφέρει, γνωρίζοντας μάλιστα πως ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του είναι πεπερασμένος.

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΓΕΝΙΚΗ ΑΠΕΡΓΙΑ 5/5/2010

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών
για την Κοινωνική Δημοκρατία
http://www.neosagonistis.gr/, neosagonistis07@gmail.com

«Βαρβαρότητα είναι οι πολιτικές που κάνουν τους πλούσιους πλουσιότερους και τους φτωχούς φτωχότερους. Οι πολιτικές που καταδικάζουν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες στη φτώχεια και την ανεργία… Βαρβαρότητα είναι οι πολιτικές που αναγκάζουν τους πολίτες να πληρώνουν, με καινούριους άδικους φόρους… Είναι πολιτική βαρβαρότητα να αφήνεις τους κερδοσκόπους ασύδοτους και ύστερα να καλείς τους πολλούς, το λαό, τον πολίτη, εκείνους που δεν φταίνε σε τίποτα για την κρίση, να πληρώσουν τα σπασμένα».
Γιώργος Παπανδρέου, Πρόεδρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., ομιλία στη Λαμία, 24.5.2009

Λιγότερο από ένα χρόνο μετά αυτές οι διαπιστώσεις είναι περισσότερο επίκαιρες από τότε. Απέναντι σε ένα πολιτικό σύστημα που προσπαθώντας, όπως ισχυρίζεται, να κάνει αξιόπιστη τη χώρα στους δανειστές της, και γίνεται όλο και πιο αναξιόπιστο το ίδιο έναντι των πολιτών που έχει δημοκρατικό καθήκον να εκπροσωπεί, η μόνη ελπίδα αυτή τη στιγμή του έκπληκτου και απογοητευμένου λαού είναι ο ανυποχώρητος αγώνας. Ο αγώνας αυτός σήμερα δεν έχει ακόμα πολιτική έκφραση. Διεξάγεται μέσω του συνδικαλιστικού κινήματος. Ο συνδικαλισμός στη χώρα μέχρι τώρα ανεπαρκής και πολλές φορές διαβρωμένος ή και διεφθαρμένος, βρίσκεται μπροστά σε μια ιστορική ευθύνη, πρόκληση και ευκαιρία: να δώσει στους εργαζόμενους - μισθωτούς, αγρότες και αυτοαπασχολούμενους – τη δυνατότητα να ανακαλύψουν τη δύναμη και την αξία της συλλογικότητας, του κοινού αγώνα, της αλληλεγγύης. Αυτό το ανασυγκροτημένο κίνημα μπορεί να αποτελέσει μια ισχυρή βάση για την πολιτική ανανέωση που αναζητά ο λαός και έχει ανάγκη η χώρα. Αυτός ο αγώνας μπορεί να αποτελέσει το εφαλτήριο για τον ηθικό επανεξοπλισμό της δημόσιας ζωής, που θα αναζωογονήσει τη δημοκρατία, θα της δώσει ουσία και περιεχόμενο και θα ανοίξει το δρόμο για βαθιές κοινωνικές αλλαγές.
Το πλήρες κείμενο της συμφωνίας με το ΔΝΤ πρέπει να δοθεί άμεσα στη δημοσιότητα. Τα πρακτικά των διαπραγματεύσεων να κατατεθούν στη Βουλή. Αυτά σε κάθε ευρωπαϊκή χώρα είναι αυτονόητη υποχρέωση. Στην Ελλάδα ούτε η κυβέρνηση το έκανε, παρά τις διακηρύξεις περί διαφάνειας, ούτε η αντιπολίτευση το ζήτησε. Γιατί άραγε; Ο λαός που καλείται να πληρώσει δικαιούται να γνωρίζει. Για παράδειγμα, δικαιούται να γνωρίζει ότι από την χρηματοδότηση των 110 δις ευρώ που θα λάβει η Ελλάδα στην τετραετία 2010 – 2013, πάνω από 10 δις (ίσως και 15) θα δοθούν στις τράπεζες ως ενίσχυση.
Καθήκον κάθε πολίτη είναι να ξεπεράσει το φόβο, να νικήσει την απαισιοδοξία, να χτίσει την ελπίδα. Την ελπίδα που δεν μπορεί να εναποτεθεί σε βαρόνους της πολιτικής και σε παρωχημένα σχήματα, σε ευνοούντες και ευνοούμενους των συμφερόντων. Καθήκον κάθε αγωνιζόμενου Έλληνα σήμερα είναι να υπερβεί τους διαχωρισμούς και να αποκρούσει τα ψέματα με τα οποία προσπαθούν να επιβάλουν οι ξένοι δυνάστες - δανειστές και το ντόπιο κατεστημένο.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι και οι συνταξιούχοι της χώρας δεν δημιούργησαν τα ελλείμματα, ούτε οι αμοιβές και οι συντάξεις τους προκάλεσαν το δημόσιο χρέος. Χρέος δημιουργήθηκε από τις «μεγάλες ιδέες» και τις ιδεολογικές εμμονές των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων. Αλήθεια, πόσο κόστισαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες; Πόσο κόστισαν οι «εθελούσιες» έξοδοι από τις ιδιωτικοποιούμενες ΔΕΚΟ, τα μπόνους, τα πρόωρα εφάπαξ και οι πρόωρες συντάξεις; Ποιοι επωφελήθηκαν απ’ αυτά και πόσο; Γιατί το Ταμείο των Δημοσίων Υπαλλήλων πληρώνει δικαστές και παπάδες που δεν πλήρωσαν εισφορές σ’ αυτό; Γιατί το Δημόσιο καλύπτει, εν μέρει, ζημιές από απάτες ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών με χρήματα του Ταμείου των Δημοσίων Υπαλλήλων; Γιατί δεν γίνονται μετατάξεις στις γραμματείες των αστυνομικών τμημάτων και εξαγγέλλονται προσλήψεις αστυνομικών; Ποιος λογοδότησε για τα δομημένα ομόλογα; Ποιος επωφελήθηκε απ’ αυτό; Πού είναι τα λεφτά;
Γιατί η κυβέρνηση επικαλείται ότι δεν κόβει τον 13ο και 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, κάτι που σύμφωνα με τους αξιωματούχους του ΔΝΤ, ουδέποτε ετέθη απ’ αυτούς, την ίδια στιγμή που, σε συνθήκες κρίσης, διευκολύνει τις απολύσεις, μειώνει τις αποζημιώσεις απόλυσης και μεταφέρει το βάρος της ανεργίας στις οικογένειες για να μην πληρώσει επιδόματα; Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα στο μισθό και τη διαβίωση των πολιτών από την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων που προωθείται; Γιατί να ελαστικοποιηθεί η εργασία και όχι τα κέρδη; Γιατί μειώνονται οι αποδοχές των νέων σε μια χώρα με έντονο δημογραφικό πρόβλημα; Με ποιον τρόπο η μείωση των μισθών θα βοηθήσει τα δημόσια έσοδα όταν μάλιστα δεν υπάρχει παραγωγική ανασυγκρότηση και μειώνονται δραστικά οι δημόσιες επενδύσεις;
Τα μέτρα που εξαγγέλθηκαν χτυπούν επίσης, και συγκεκριμένα με φορολογικές και άλλες ρυθμίσεις, αλλά και ως ψυχολογικό κλίμα μεγάλο μέρος των μεσαίων στρωμάτων. Συνολικά ο λαός απειλείται με πτώχευση. Προβλέπουν ύφεση το 2010 και το 2011 αθροιστικά πάνω από 6% του ΑΕΠ και στη συνέχεια, ως δια μαγείας οριακή ανάπτυξη, ενώ μειώνουν κατά 2,5 δις ευρώ τις δημόσιες επενδύσεις. Και μην ξεχνάμε, αυτά που θα αντληθούν από το υστέρημα του λαού θα κατευθυνθούν στις τσέπες των ξένων τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Η ντόπια άρχουσα τάξη, για μια ακόμα φορά στην ιστορία της παραδίδει τη χώρα στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, αρκεί να διαφυλάξει τα κέρδη που σώρευσε το προηγούμενο διάστημα από την υπερεκμετάλλευση όλων μας, βάζοντας παράλληλα τα θεμέλια για νέα συσσώρευση πλούτου.
Τα δάνεια που μας δίδονται ως στήριξη από τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη θα έχουν επιτόκιο διπλάσιο ως τριπλάσιο από το επιτόκιο με το οποίο δανείζονται τα ίδια. Για κάθε ένα ευρώ που μας δανείζουν μπορούν να έχουν άτοκο (με τόκους δηλαδή που θα πληρώνουμε εμείς) άλλο ένα ή και δύο. Κι αυτό το λένε «βοήθεια» και «στήριξη». Αυτό θεωρείται «επιτυχία»!
Η χώρα καταδικάζεται σε πολυετή ύφεση και λιτότητα, σ’ έναν φαύλο κύκλο διαρκούς αποπληρωμής χρεών και αποδιάρθρωσης του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού. Οι αδηφάγες αγορές έλαβαν το μήνυμα ότι όσο πιέζουν, τόσο περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα θα λάβει το εγχώριο υποταγμένο σ’ αυτές πολιτικό σύστημα. Πρέπει να πάρουν το μήνυμα της αποφασιστικής λαϊκής καταδίκης και της καθολικής αντίστασης στην εξαθλίωση από την ελληνική κοινωνία, το λαό, τους εργαζόμενους.
Ο αντιλαϊκός δρόμος είναι αδιέξοδος. Σημαίνει την περαιτέρω αποδιάρθρωση της χώρας, υποβάθμιση και εξαθλίωση του λαού της, νέο κύμα μετανάστευσης των πιο προσοντούχων νέων, μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία, υποταγμένη σε ξένους «προστάτες» και περιφερειακούς δυνάστες. Η απόρριψη των μέτρων, ο ανυποχώρητος αγώνας εναντίον τους είναι απαραίτητα αλλά όχι αρκετά. Χρειάζεται ένα πολιτικοοικονομικό εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα επιτρέψει να πάρουμε τον άλλο δρόμο ενάντια στη διάλυση και την παρακμή. Είναι επιτακτική η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με όρους δημοκρατίας και δικαιοσύνης, που να αφορά πριν απ’ όλα την υπάρχουσα σήμερα γεωργία, κτηνοτροφία, βιομηχανία που πρέπει να διατηρηθούν και αναπτυχθούν. Δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για πανωτόκια στους ξένους τραπεζίτες και τοκογλύφους!
Είναι λοιπόν απαραίτητη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Μείωσή του, λογικά επιτόκια, επιμήκυνση πληρωμής, περίοδος χάριτος κ.α. θα δώσουν τους απαραίτητους πόρους για την παραγωγική αναδιάρθρωση και μαζί με έντιμη διαχείριση και το σταμάτημα της λεηλασίας από επιτήδειους, θα εξαφανίσουν τα τρέχοντα ελλείμματα και θα αποκλείσουν τον σχηματισμό νέων. Η εθνικοποίηση και το συμμάζεμα των τραπεζών, ιδιαίτερα τώρα που η κυβέρνηση ενεργοποιεί το νόμο της προηγούμενης, παρέχοντάς τους μέσα στη δημοσιονομική κρίση, εγγυήσεις και ρευστότητα ύψους 12 δις, είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. Αναπροσανατολισμός της γεωργίας με κεντρικό στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών στα αγροτικά προϊόντα και τη διατροφική επάρκεια της χώρας. Μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς με την αγορά όχι όπλων αλλά πυρομαχικών για τα υπάρχοντα, μέρος των οποίων μπορεί να παραχθεί στη χώρα, ώστε η χώρα να έχει ισχυρή άμυνα, αν οι διεθνείς τραπεζίτες σκεφτούν να επαναλάβουν το 1897.
Ένα πολιτικό σχέδιο που ανασυγκροτεί τη χώρα, ανορθώνει την οικονομία, παρέχει συνοχή στην κοινωνία και αυτοπεποίθηση στον λαό, μπορεί να κινητοποιήσει τους απλούς πολίτες, τις λαϊκές τάξεις και τα μεσοστρώματα, σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, η οποία μέσα από σκέψη, δράση και δουλειά θα δώσει την απάντηση σ’ αυτούς που σήμερα σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση, τους πολίτες στην απόγνωση, τη χώρα στη διάλυση. Αυτό το πολιτικό σχέδιο είναι η προοπτική και η δικαίωση των σημερινών αγώνων κι αυτών που έρχονται!

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ.
ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, ΡΙΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!
ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Όχι στη βαρβαρότητα. Επιμένουμε σοσιαλιστικά!

Κυριακή, 2 Μαΐου 2010

Γράμμα από την Αγγλία....μια άλλη προσσέγγιση

Προκάλεσα την άποψη του καλού φίλου Παναγιώτη Περυσσινάκη για το ΔΝΤ και την κατάσταση στην Ελλάδα, χωρίς καθυστέρηση μας παραθέτει τα εξής:

1. Προσφυγή στο ΔΝΤ είναι ομολογία ήττας της Ελλάδας (των πολιτικών που ακολουθήσαμε τα τελευταία 40 χρόνια, ιδίως τα τελευταία 10).
2. Διαφορετικός χειρισμός από την παρούσα κυβέρνηση ίσως είχε αποτρέψει την προσφυγή (πολύ μικρό και αβέβαιο ίσως) – όμως κριτική σε βάρος της κυβέρνησης για αυτό στη βάση υποθέσεων θα ήταν εκτός τόπου και χρόνου.
3. Αυτό που χρειάζεται αντιμετώπιση δεν είναι η ομολογία της ήττας, όσο η ήττα καθαυτή.
4. Επί της ουσίας (δηλαδή σχετικά με την αντιμετώπιση των ουσιαστικών προβλημάτων) το ΔΝΤ προτείνει σωστές πολιτικές (δημοσιονομικές και διαρθρωτικές) που όμως θα μπορούσαμε και θα οφείλαμε να είχαμε εφορμόσει μόνοι μας στη βάση της κοινής (οικονομικής) λογικής.
5. Εκεί που έφτασαν τα πράγματα τον Οκτώβρη ίσως ήταν ήδη πολύ αργά για εφαρμογή αυτών των πολιτικών, αυτοδύναμα και χωρίς προσφυγή. Αυτό έπρεπε να το είχαμε κάνει πολύ νωρίτερα. Γι’ αυτό είμαι πολύ δυστακτικός στην υιοθέτηση εύκολης κριτικής σε βάρος της παρούσης κυβέρνησης.
6. Ο χειρισμός της κρίσης από την παρούσα κυβέρνηση, παρόλαυτα, υπήρξε κατώτερος των περιστάσεων.
a. Ήταν λάθος η μπλόφα
b. Ήταν διπλό λάθος η δαιμονοποίηση του ΔΝΤ
c. Ήταν τριπλό λάθος η επιδίωξη σύστασης ευρωπαϊκού μηχανισμού, όταν είχε γίνει σαφές ότι η Γερμανία δεν ήταν πρόθυμη.
d. Ήταν τετραπλό λάθος η συναίνεση στη δημιουργία μεικτού μηχανισμού. Την 25η Μαρτίου τα κάναμε θάλασσα.
7. Τί έπρεπε να κάνουμε;
a. Να καθυστερούσαμε για 15 μέρες τη δημοσιοποίηση του νέου υψηλότερου ελλείμματος τον Οκτώβρη
b. Να ανακοινώναμε τα μέτρα που τελικά ανακοινώθηκαν τις 3 Μαρτίου ταυτόχρονα με την ανακοίνωση του υψηλότερου ελλείμματος (το αργότερο αρχές Νοεμβρίου).
c. Να ψηφίζαμε το νεό φορολογικό μέσα στο Γενάρη
d. Να ψηφίζαμε το νέο ασφαλιστικό (με πολύ σκληρότερα μέτρα από αυτά που ακόμη και τώρα ακούγονται) μέσα στο Φλεβάρη
e. Να ψηφίζαμε νέο αναπτυξιακό νόμο και τον Καλλικράτη μέσα στο Μάρτη
f. Να μην ενδίδαμε στους λιμενεργάτες του ΟΛΠ
g. Να μην ενδίδαμε στους αγρότες (να ανοίγαμε τους δρόμους και να στέλναμε τους παρανομούντες στον εισαγγελέα)
h. Να μην ανεχόμασταν ούτε για μια μέρα κατάληψη της Παν/μίου και του Γ. Λογιστηρίου
i. Να προωθούσαμε απελευθέρωση επαγγελμάτων μέσα στον Απρίλη
j. Να προωθούσαμε κατάργηση/συγχώνευση οργανισμών και υπηρεσιών του δημοσίου με μαζικές απολύσεις αργόσχολων μέσα στον Απρίλη.
k. Να προωθούσαμε απελευθέρωση της αγοράς εργασίας μέσα στον Απρίλη.
8. Αν είχαν γίνει όλα τα άνω έγκαιρα (που ούτως ή άλλως θα γίνουν), ίσως είχαμε αποφύγει την προσφυγή, ίσως είχαμε πείσει τις αγορές, ίσως είχαμε μπορέσει να περάσουμε τον κάβο του Απρίλη και του Μάη με τις δικές μας δυνάμεις. Ήταν από την αρχή σαφές ότι ορίζοντας για όλες τις άνω πολιτικές ήταν ο Απρίλης. Εκεί λοιπόν χάθηκε στο στοίχημα. Ο Παπανδρέου καθυστέρησε να καταπιεί το πικρό χάπι.
9. Όμως ακόμη κι αν είχαν γίνει όλα τα άνω, ίσως και πάλι να μην μπορούσαμε να λύσουμε το πρόβλημα. Το κόστος δανεισμού ίσως και πάλι να ήταν απαγορευτικό Η προσφυγή σε έξωθεν βοήθεια ίσως και πάλι να ήταν αναπότρεπτη, λόγω των μακροπρόθεσμων προοπτικών του χρέους, και του αποσαθρωμένου αναπτυξιακού υπόβαθρου.
10. Αν όμως είχαν γίνει όλα αυτά έγκαιρα, ίσως ήταν ευκολότερο να πειστεί η (δικαίως καχύποπτη) Γερμανία.
11. Ειδικά για τον εξευτελισμό της 25ης Μαρτίου:
a. Σε κάθε περίπτωση, εφόσον έγινε σαφές ότι η Γερμανία δε συνεργάζεται οφείλαμε στις 25 Μαρτίου να διαφυλάξουμε την εθνική μας αξιοπρέπεια
b. Θυμάσαι ότι στη στενή διαβούλευση δεν κληθήκαμε καν. Ο Παπακωνσταντίνου κλήθηκε εκ των υστέρων απλά για ενημέρωση της Γαλλο-Γερμανικής απόφασης.
c. Θα μου πεις οι επαίτες δεν μπορεί να θέτουν όρους – ασφαλώς και δεν μπορούν.
d. Εφόσον όμως είδαμε ότι η Γερμανία (δικαίως) δεν θέλει να βάλει το χέρι στην τσέπη οφείλαμε να ξεκαθαρίσουμε ότι θα εμμείνουμε σε καθαρή λύση:
i. Είτε καθαρά Ευρωπαϊκή βοήθεια
ii. Είτε ΔΝΤ από μόνο του.
e. Από άποψη τακτικής έπρεπε πρώτα να διευκρινίσουμε όρους (μέγιστο ποσό, και επιτόκιο) με το ΔΝΤ και μετά να απαιτήσουμε ο όποιος Ευρωπαϊκός μηχανισμός να έχει τουλάχιστο εφάμιλους όρους. Δεν καταλαβαίνω, γιατί, αφού το ΔΝΤ μπαίνει ούτως ή άλλως στο χορό, να πρέπει να πληρώνουμε τέτοιο καπέλο στους Ευρωπαίους. Γιατί; Δεν είναι αυτή η αλληλεγγύη.
f. Θέλουν να μας τιμωρήσουν; Με γεια τους και χαρά τους. Έχουν κάθε δικαίωμα, έτσι που φερθήκαμε. Όμως εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να σερνόμαστε επαίτες ή να πληρώνουμε το καπέλο που μας ζητούν, τη στιγμή που το ΔΝΤ προσφέρει καλύτερους όρους. Εφόσον θα είχαμε πάρει όλα τα μέτρα, το δίλημμα θα ήταν απλό: Ευρώπη, ή ΔΝΤ; Ή το ένα ή το άλλο! Ακόμη και σήμερα η Ελλάδα θα πρέπει να μαζέψει ό,τι αξιοπρέπεια της έχει απομείνει και να αποτανθεί αποκλειστικά στο ΔΝΤ. Να δηλώσει ότι η μηχανισμός της 25ης Μαρτίου απέτυχε, ότι οι Ευρωπαίοι δε συνεργάστηκαν και ότι το ΔΝΤ προσφέρει καλύτερους όρους. Και ας αφήσουμε τη Μέρκελ αντιμέτωπη με τις εκλογές και την ιστορία. Ας πάρουν οι Γερμανοί ελεύθερα τις αποφάσεις τους και ας πάρουμε κι εμείς τις δικές μας.
g. Στο τέλος τέλος, η άλλη εναλλακτική θα ήταν η πτώχευση, μέ ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη χώρα μας και για την Ευρώπη.
h. Η αξιοπρέπεια της χώρας ακόμη και σε στιγμές τέτοιας ταπείνωσης πρέπει να παίρνει προτεραιότητα.
i. Ρωτώ, θα μπορούσαν οι Ευρωπαίοι να μας εμποδίσουν (ακόμη και τώρα) να πάμε μονομερώς στο ΔΝΤ και να τους πούμε πως ευχαριστούμε πολύ δεν θα πάρουμε από τα δικά σας αλμυρούτσικα δάνεια; Πρέπει να είμαστε ευγνώμονες που καταδέχονται να μας δανείσουν φτηνότερα από τις αγορές, ή να ενοχλούμαστε που μας δανείζουν ακριβότερα από το ΔΝΤ; Ίσως και τα δυο, όμως εφόσον έχουμε αυτή την επιλογή οφείλουμε να ζητήσουμε τα φτηνότερα δάνεια του ΔΝΤ και να απορρίψουμε την Ευρωπαϊκή “ελεημοσύνη”.
12. Αλλά να κάνω και λίγη αυτοκριτική: Η εκ των υστέρων κριτική του καναπέ είναι εύκολη. Θα ήταν άραγε ανθρωπίνως δυνατό να γίνουν όλα όσα λέω παραπάνω μέχρι τον Απρίλη; Πρακτικά οριακά ίσως ναι, πολιτικά ίσως όχι. Ο Παπανδρέου κινείται όταν οριμάζουνε οι πολιτικές συνθήκες, ενώ είναι ήδη πολύ αργά για τις οικονομικές συνθήκες. Χρειάζεται να αρχίσει να ενεργεί με κριτήριο τον οικονομικό χρόνο, και όχι τον βραδύτερο πολιτικό χρόνο. Το ξέρω πως δεν είναι εύκολο, και ίσως είναι ριψοκίνδυνο, όμως εδώ που φτάσαμε πρέπει να αναλάβουμε ρίσκα και να επιταχύνουμε όλες τις μεταρρυθμίσεις. Πρέπει να κάνουμε σε 6 μήνες όσα χρειάστηκε η Θάτσερ 12 χρόνια για να αλλάξει της Βρετανία. Το άλλο που δεν ξέρω είναι αν το ΔΝΤ από μόνο του έχει αρκετά λεφτά. Διότι αν δεν φτάνουν τα λεφτά του ΔΝΤ, δεν θα ήταν δυνατό να παρακάμψουμε, όπως προτείνω, το μηχανισμό της 25ης Μαρτίου.
13. Εδώ που φτάσαμε, το ΔΝΤ είναι έτσι ή αλλιώς σωσίβιο – περισσότερο λόγω των μακροπρόθεσμων ευεργετικών επιπτώσεων των επώδυνων μέτρων που θα μας αναγκάσει να πάρουμε, και λιγότερο λόγω της φτηνής δανειακής διευκόλυνσης.
14. Και μια διευκρίνιση: παραμένω φανατικός φιλο-ευρωπαίος. Η κρίση αυτή αποτελεί απόδειξη ότι δεν περπατά το πράγμα ατελές . Κοινή νομισματική πολιτική, χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική είναι τρέλα. Αλλά η κοινή δημοσιονομική πολιτική προϋποθέτει σύσταση ομόσπονδης κυβέρνησης και ομόσπονδου λαού με ομόσπονδη λαϊκή και κρατική κυριαρχία.
15. Αν είχαμε οραματιστές ηγέτες σαν τον Φερχοφστατ του Βελγίου αντί για την ψευτοσυνθήκη της Λισαβώνας θα είχαμε ήδη μια νέα ομοσπονδιακή συνθήκη. Όπως έχουν τα πράγματα σήμερα, αυτό απέχει ακόμη τουλάχιστο 20 χρόνια...
16. Δεν πρέπει να κακίζουμε τους Ευρωπαίους για τη στάση τους, αφού μόνο τους εαυτούς μας έχουμε να εγκαλούμε. Δεν σημαίνει όμως πως πρεπει και να τους ακολουθούμε σε όλα, όταν η αξιοπρέπεια και η οικονομική ευστάθεια της χώρας τίθενται σε αμφισβήτηση.
17. Και κάτι τελευταίο: δεν πρέπει να τη φοβόμαστε την ύφεση. Αν πάρουμε σωστά μέτρα μείωσης του κράτους και απελευθέρωσης των αγορών, και μείωσης της εσωτερικής ζήτησης και αύξησης της ανταγωνιστικότητας ίσως καταφέρουμε να προσελκύσουμε ιδιωτικές επενδύσεις και να σπρώξουμε την οικονομία μας προς τις εξαγωγές, ώστε να ισοσκελίσουμε το εμπορικό ισοζύγιο ενώ ταχτοποιούμε και το χρέος.
18. Ο εθνικός μας στόχος πρέπει να είναι η εξόφληση του χρέους εντός της προσεχούς εικοσαετίας. Για να γίνει αυτό πρέπει να λειτουργήσουμε με πρωτογενή πλεονάσματα για είκοσι χρόνια, και ταυτόχρονα να έχουμε θετική ανάπτυξη του ΑΕΠ. Ο μόνος τρόπος για να τετραγωνιστεί αυτός ο κύκλος είναι με δραστική μείωση του κράτους, μείωση της εσωτερικής ζήτησης, αύξηση της ανταγωνιστικότητας και άνοιγμα των αγορών.
19. Η Ελλάδα χρειάζεται όραμα. Χρειάζεται μια νέα μεγάλη ιδέα, σαν την ιδέα που κινητοποίησε τον Ελληνισμό τη δεκαετία του 1910. Χρειάζονται θυσίες και προσπάθειες διαρκείας, και ηγεσία με καθαρό μυαλό και όραμα. Δεν αρκούν πια προγράμματα 3ετίας ούτε 4ετίας ούτε 5ετίας. Αν μας ενδιαφέρει να επανορθώσουμε το τρωθέν κύρος της χώρας πρέπει να σφίξουμε το ζωνάρι μέχρι να ξοφλήσουμε και το τελευταίο πενηνταράκι, και να τους πούμε ότι δεν τους έχουμε πια ανάγκη – όχι με λόγια, αλλά με έργα. Θέμε όραμα 20ετίας. Όπως στους Βαλκανικούς πολέμους η χώρα μάτωσε, και ζωές χάθηκαν, έτσι και τώρα θα πρέπει να ματώσουμε, και να είμαστε έτοιμοι για απώλεια θέσεων εργασίας, ιδίως στο δημόσιο τομέα. Η ανεργία μεσοπρόθεσμα θα είναι το αναγκαίο τίμημα – το αίμα που πρέπει να πληρώσουμε για να πετάξουμε από τον κορμό της χώρας κάθετι αντιπαραγωγικό και αντιαναπτυξιακό Αυτές οι πολικές όμως θα μας επιτρέψουν να βγούμε από την άλλη άκρη του τούνελ πολύ ισχυρότεροι. Αναγεννημένοι, με στέρεες βάσεις. Με αληθινές προοπτικές χωρίς τα “ναρκωτικά” των επιδοτήσεων ή των δανεικών. Χωρίς δεκανίκια. Θα μπορέσουμε να σταθούμε όρθιοι στα πόδια μας.
20. Για πρώτη φορά αισθάνομαι αισιόδοξος γιατί βλέπω πως για πρώτη φορά, από τότε που πιτσιρικάς άρχισα να παρακολουθώ τις πολιτικές μας εξελίξεις, λαός και ηγεσία κάνουμε επιτέλους μια απίστευτα επώδυνη στροφή προς τη σωστή κατεύθυνση. Προς την κατεύθυνση του φιλελευθερισμού. Έστω στανικώς.
21. Η αλήθεια πονάει, αλλά απελευθερώνει.
22. Αυτή η νέα Ελλάδα, το όραμα αυτής της αλήθεας, αυτής της απελευθέρωσης είναι που πρέπει να μας κρατήσουν ζωντανούς τα πέτρινα χρόνια που αναγκαστικά θα διαβούμε τώρα. Μ’ αυτό το όραμα θα πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και να κάνουμε τούτη την ύστατη προσπάθεια διαρκείας.
23. Η πολιτική μας ηγεσία πρέπει επειγόντως να δώσει αυτό το όραμα στο λαό. Ο Παπανδρέου έχει μια μοναδική ευκαιρία να εμπνεύσει. Ο λαός είναι πάντα έτοιμος για θυσίες, αλλά διψά για το όραμα, για την ελπίδα. Όχι άλλα ψέματα. Μόνο αλήθειες από δώ και πέρα.

Panagiotis Perysinakis LL.M.
Group Commercial Counsel
The Body Shop International plc
panagiotis.perysinakis@thebodyshop.com
anileos.blogspot.com

Σάββατο, 1 Μαΐου 2010

Vasilis Papakonstantinou - 1n Maiou

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ: ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ
Περιοδική έκδοση μελών ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ανένταχτων σοσιαλιστών
για την Κοινωνική Δημοκρατία
www.neosagonistis.gr, neosagonistis07@gmail.com
Πρωτομαγιά 2010
«Ποιός λοιπόν είναι πατριώτης; Αυτοί ή εμείς; Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουν τέτοια. Γι’ αυτό δεν νοιάζεται και ούτε συγκινείται με την ύπαρξη συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας.... Ποιός, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του; Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαιά τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;». Άρης Βελουχιώτης, Λόγος της Λαμίας, 22-10-1944

ΟΧΙ ΣΤΟ ΔΝΤ – ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗ ΔΙΑΛΥΣΗ.
ΕΠΑΝΑΔΙΑΠΡΑΓΜΑΤΕΥΣΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΧΡΕΟΥΣ, ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ, ΡΙΖΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΑΝΕΩΣΗ
Η ΕΛΛΑΔΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΖΗΣΕΙ!
Η προσφυγή της χώρας στο ΔΝΤ και τον λεγόμενο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε. σηματοδοτεί μια πρώτη νίκη των κερδοσκόπων. Παρά την επιβολή των μέτρων λιτότητας στις λαϊκές τάξεις, οι «αγορές» απαιτούν επιπλέον μέτρα εναντίον των εργαζομένων, ζητούν τη γενική κατεδάφιση των κοινωνικών κατακτήσεων, την άμεση μείωση των μισθών και στον ιδιωτικό τομέα, τη γενική εξαθλίωση του λαού. Το δημοσιονομικό πρόβλημα της χώρας μας (και ιδιαίτερα το πρόβλημα του δημοσίου χρέους), είναι γνωστό και υπαρκτό, όμως ως θεμελιώδες μέγεθος επιδεινώθηκε ουσιωδώς τα τελευταία χρόνια. Υπάρχει λοιπόν ζήτημα σε σχέση τόσο με την πολιτική διαχείρισή του, τόσο από την προηγούμενη κυβέρνηση αλλά, κυρίως ως προς τους χειρισμούς, και από την παρούσα.
Η πολιτική τάξη που μας συνιστά νέες θυσίες είναι η ίδια ελίτ που μέχρι πριν λίγα χρόνια επαίρονταν για την «ισχυρή Ελλάδα» που δήθεν είχε δημιουργήσει, για το «νοικοκύρεμα» που επανειλημμένα πέτυχε, για την «ασφάλεια» που παρείχε η συμμετοχή στη ζώνη του ευρώ. Αυτοί που καυχώνταν για τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης – που όμως δεν συνοδεύονταν από τη σωστή δημοσιονομική προσαρμογή ούτε από αναδιανομή υπέρ των εργαζομένων – τώρα ισχυρίζονται ότι μέσα στην ύφεση και την κρίση θα περιοριστούν τα ελλείμματα! Αλήθεια, πού είναι ο οικονομικός απολογισμός των Ολυμπιακών Αγώνων; Ποιο είναι το οικονομικό, για να μη μιλήσουμε για το κοινωνικό, αποτέλεσμα – κόστος και όφελος - των ιδιωτικοποιήσεων;
Το θέμα δεν αφορά μόνο την πολιτική αλλά και την οικονομική και κοινωνική ελίτ. Πώς είναι δυνατόν μεγαλοεπιχειρηματίας που φόρτωσε τα ασφαλιστικά ταμεία πρόωρες συνταξιοδοτήσεις και εφάπαξ για να κερδίσει από τις ιδιωτικοποιήσεις να γίνεται τιμητής; Ή πώς είναι δυνατόν, εν μέσω «μάχης κατά των κερδοσκόπων» τους τελευταίους μήνες να διευκολύνονται αυτοί να παίζουν «αέρα» εις βάρος των ομολόγων του Δημοσίου, με πράξεις και παραλείψεις κρατικών αξιωματούχων της Τράπεζας της Ελλάδας και του Ο.Δ.ΔΗ.Χ.; Αυτό το αφερέγγυο και χρεωκοπημένο πολιτικό και οικονομικό σύστημα της χώρας ευθύνεται και για τα χρόνια δημοσιονομικά προβλήματα. Αν υπάρχουν υπεράριθμοι στο Δημόσιο, αυτοί δεν διορίστηκαν μόνοι τους. Αυτή ήταν η μέθοδος σταθεροποίησης με εξωθεσμική συναίνεση του μετεμφυλιακού κράτους δοσιλόγων, που δεν είχε ούτε ιδεολογική ηγεμονία ούτε ηθικό κύρος. Οι μαυραγορίτες στην εξουσία καλλιέργησαν το σαλταδορισμό στο λαό. Σε αντίθεση με τις υποσχέσεις και τις διακηρύξεις υπονόμευσαν, χρόνια τώρα, την υλική παραγωγή στη χώρα, οδηγώντας την σε μια ανορθολογική αντιπαραγωγική δομή με τεράστιο εμπορικό έλλειμμα, που εισάγει σχεδόν τα πάντα, ακόμη και αυτά που διαθέτει σε επάρκεια. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι η πολιτική, οικονομική και κοινωνική ελίτ διαρκώς καταγγέλει (αορίστως) τη διαπλοκή, αλλά στην πράξη την ενισχύει και την υπηρετεί.
Τώρα βρήκαν ξανά τη «λύση» με νέα επίθεση στο λαϊκό εισόδημα και τις κοινωνικές κατακτήσεις. Και πάλι καλούνται να πληρώσουν αυτοί που πληρώνουν πάντα: οι μισθωτοί, οι συνταξιούχοι, οι μικρομεσαίοι, οι μη προνομιούχοι. Κι αυτά που θα αντληθούν από το υστέρημα του λαού θα κατευθυνθούν στις τσέπες των ξένων τραπεζιτών και των τοκογλύφων. Η ντόπια άρχουσα τάξη, για μια ακόμα φορά στην ιστορία της παραδίδει τη χώρα στο διεθνές χρηματιστικό κεφάλαιο, αρκεί να διαφυλάξει τα κέρδη που σώρευσε το προηγούμενο διάστημα από την υπερεκμετάλλευση όλων μας, βάζοντας παράλληλα τα θεμέλια για νέα συσσώρευση πλούτου. Άραγε, γιατί να πληρώσει το «καθυστερημένο» έθνος των Ελλήνων, οι «φοβικοί» εργαζόμενοι, οι λαοί και όχι οι «πολυπολιτισμικές» αγορές, οι φιλελεύθεροι καπιταλιστές και οι ανοιχτόμυαλοι κερδοσκόποι όπως ο κ. Σόρος;
Τα αδιέξοδα του παγκόσμιου συστήματος γενικά, αλλά και οι αδυναμίες της ευρωζώνης ειδικότερα, φαίνονται πια διά γυμνού οφθαλμού και σπρώχνουν de facto σε κανιβαλισμό των αγορών εναντίον ολόκληρων χωρών. Είμαστε ο πρώτος στόχος. Αλλά οι αγορές και η πολιτική τάξη που γίνεται δικός τους εντολοδόχος και όχι του λαού που την εκλέγει, ζητούν από τα θύματα τους να μπουν μέσα μόνα τους στο καζάνι, αφού πρώτα μαζέψουν ξύλα, ανάψουν φωτιά και το γεμίσουν με νερό. Το θέμα δεν αφορά εμάς μόνο αλλά όλη τη νότια Ευρώπη. Μας λένε PIIGS και μας βλέπουν σαν λουκάνικα. Όρος για την επιβίωσή μας είναι η οργάνωση της αντίστασης σε εθνικό και διεθνικό επίπεδο.
Ο μηχανισμός στήριξης δήθεν μας βοηθά, ενώ στην πράξη καταδικάζει τη χώρα σε πολυετή ύφεση και λιτότητα, σ’ έναν φαύλο κύκλο διαρκούς αποπληρωμής χρεών και αποδιάρθρωσης του παραγωγικού και κοινωνικού ιστού. Οι αδηφάγες αγορές έλαβαν το μήνυμα ότι όσο πιέζουν, τόσο περισσότερα αντιλαϊκά μέτρα θα λάβει το εγχώριο υποταγμένο σ’ αυτές πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς δεν έχουν λάβει το μήνυμα της αποφασιστικής λαϊκής καταδίκης και της καθολικής αντίστασης στην εξαθλίωση από την ελληνική κοινωνία, το λαό, τους εργαζόμενους.
Πέρα από τα ποσά του βραχυχρόνιου χρέους που θα λήξουν εντός του 2010 και που αναμένεται να ανέλθουν περί τα 5 δις, τα ομόλογα που λήγουν το επόμενο διάστημα ανέρχονται σε 30 δις για το 2010, 40 δις για το 2011, 43 δις για το 2012, 33 δις για το 2013 κ.ο.κ. Αθροίζοντας σ’ αυτά περίπου 15 δις το χρόνο για τόκους καθώς και το προβλεπόμενο στο Π.Σ.Α. έλλειμμα 21 δις για το 2010, 18 δις για το 2011 κτλ, τα πράγματα είναι προφανή : το χρέος φαίνεται αδύνατο να εξυπηρετηθεί. Ο λαός θα εξαθλιωθεί, η χώρα θα ρημάξει, οι ξένοι τραπεζίτες θα εισπράξουν πανωτόκια και η χρωκοπία δεν θα αποφευχθεί.
Το «πακέτο στήριξης» είναι ανεπαρκές. Είναι απλώς άλλοθι υποταγής και ξεπουλήματος όποιας δημόσιας περιουσίας απέμεινε, ξεθεμελιώματος κάθε θεσμικής και υλικής κατάκτησης των εργαζομένων, που κερδήθηκε με μαζικούς αγώνες την περίοδο της μεταπολίτευσης και στην πρώτη, ιδιαίτερα, κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου (1981-1985). Γι’ αυτό και οι οργανικοί προπαγανδιστές της ελίτ, εκτός από τη συστηματική αναπαραγωγή κλίματος τρομοκρατίας, ηττοπάθειας, παραίτησης και μελαγχολίας στο λαό, στρέφονται μενόμενοι εναντίον της περιόδου 1974-1985. Απεχθάνονται τη δημοκρατία και το λαό. Προτιμούν τη χούντα. Τη στρατιωτική παλιά, των αγορών σήμερα.
Ο αντιλαϊκός δρόμος είναι αδιέξοδος. Σημαίνει την περαιτέρω αποδιάρθρωση της χώρας, υποβάθμιση και εξαθλίωση του λαού της, νέο κύμα μετανάστευσης των πιο προσοντούχων νέων, μετατροπή της Ελλάδας σε νεοαποικία, υποταγμένη σε ξένους «προστάτες» και περιφερειακούς δυνάστες. Η απόρριψη των μέτρων, ο ανυποχώρητος αγώνας εναντίον τους είναι απαραίτητα αλλά όχι αρκετά. Χρειάζεται ένα πολιτικοοικονομικό εναλλακτικό σχέδιο για την έξοδο από την κρίση, για την οικονομική και κοινωνική ανασυγκρότηση της χώρας, που θα επιτρέψει να πάρουμε τον άλλο δρόμο ενάντια στη διάλυση και την παρακμή. Είναι επιτακτική η παραγωγική αναδιάρθρωση της χώρας, με όρους δημοκρατίας και δικαιοσύνης, που να αφορά πριν απ’ όλα την υπάρχουσα σήμερα γεωργία, κτηνοτροφία, βιομηχανία που πρέπει να διατηρηθούν και αναπτυχθούν. Δεν περισσεύει ούτε ένα ευρώ για πανωτόκια στους ξένους τραπεζίτες και τοκογλύφους!
Είναι λοιπόν απαραίτητη η αναδιαπραγμάτευση του χρέους. Μείωσή του, λογικά επιτόκια, επιμήκυνση πληρωμής, περίοδος χάριτος κ.α. θα δώσουν τους απαραίτητους πόρους για την παραγωγική αναδιάρθρωση και μαζί με έντιμη διαχείριση και το σταμάτημα της λεηλασίας από επιτήδειους, θα εξαφανίσουν τα τρέχοντα ελλείμματα και θα αποκλείσουν τον σχηματισμό νέων. Η εθνικοποίηση και το συμμάζεμα των τραπεζών, ιδιαίτερα τώρα που η κυβέρνηση ενεργοποιεί το νόμο της προηγούμενης, παρέχοντάς τους μέσα στη δημοσιονομική κρίση, εγγυήσεις και ρευστότητα ύψους 12 δις, είναι αναγκαία και αναπόφευκτη. Αναπροσανατολισμός της γεωργίας με κεντρικό στόχο την υποκατάσταση των εισαγωγών στα αγροτικά προϊόντα και τη διατροφική επάρκεια της χώρας. Μείωση των δαπανών για εξοπλισμούς με την αγορά όχι όπλων αλλά πυρομαχικών για τα υπάρχοντα, μέρος των οποίων μπορεί να παραχθεί στη χώρα, ώστε η χώρα να έχει ισχυρή άμυνα, αν οι διεθνείς τραπεζίτες σκεφτούν να επαναλάβουν το 1897.
Ένα πολιτικό σχέδιο που ανασυγκροτεί τη χώρα, ανορθώνει την οικονομία, παρέχει συνοχή στην κοινωνία και αυτοπεποίθηση στον λαό, μπορεί να κινητοποιήσει τους απλούς πολίτες, τις λαϊκές τάξεις και τα μεσοστρώματα, σε μια νέα κοινωνική και πολιτική πλειοψηφία, η οποία μέσα από σκέψη, δράση και δουλειά θα δώσει την απάντηση σ’ αυτούς που σήμερα σπρώχνουν το λαό στην εξαθλίωση, τους πολίτες στην απόγνωση, τη χώρα στη διάλυση.

ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΣΕ ΕΘΝΙΚΟ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥΣ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΕΣ
ΠΑΝΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΕΥΡΩΣΥΝΘΗΚΗΣ & ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ- ΠΑΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΔΟΜΗΣΗ ΜΙΑΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗΣ ΚΑΙ ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΙΚΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ ΤΩΝ ΛΑΩΝ
ΝΕΟΣ ΑΓΩΝΙΣΤΗΣ